Atos 12
Chru (CJE) vs VC
1 Lăm tŭ nư̆n, pơtau Herôt ngă jơhà biă tơ du mơnih lăm Tơrpuơl Goh-Sơc̆ih.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Pơtau pơđăr koh akŏ Jakơ, la sơ-ai Jăng.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Tŭ 'buh bruă nư̆n ngă siàm hơtai buơl làng Juđa, pơtau kŭng pơđăr mă găm Pier rơi. Bruă nư̆n tơbiă truh iơŭ lăm du hơrơi pơjŭm 'bơ̆ng Pah 'Buh Hũ Tơpơi.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Hơdơi tŭ mă hũ Pier, pơtau mă krơ̆ ñu lăm sàng jàm, sơ̆ng jào tơ pà tơrpuơl lĭng ala gơŭ kraŭ-khiă, yàu tơrpuơl pà aràng. Pơtau ngă-nìn hơdơi pơnuaĭ pơjŭm 'bơ̆ng Nau-Găn, rơŭ ba Pier tơbiă tô c̆ahrơña tơ anaŭ buơl làng.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Lăm tŭ Pier kơđòng jàm-krơ̆ yơu nư̆n, Tơrpuơl Goh-Sơc̆ih abih hơtai-hơtiàn iơu-lài mĭt sơ̆ng Yàng Pô Lơngì tơ ñu.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Bloh, lăm mơlăm dơlhơu tơ hơrơi Herôt ba Pier tơbiă tô c̆ahrơña, Pier dò đih tơkrah dua aràng mơnih lĭng, kơđòng akă sơ̆ng dua dĕng tơlơi srĕng. Tŭ nư̆n, tơ anaŭ bơh 'băng sàng jàm hũ du mơnih lĭng dò kraŭ-khiă nĭ-nùn.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Phŭ-phă, sa aràng mơnih gơdrưh Yàng tơbiă truh, pơnuaĭ sơrdah pơsàng kơc̆rà lăm abih adŭ jàm. Mơnih gơdrưh pờng tơ rơsŭ Pier, blơ̆ ñu tơgồ sơ̆ng đờm: “Tơgồ sơmăr bĕ!” Sơ̆ng du tơlơi srĕng tơsuă abih klàh mư̆ng tơngàn ñu.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Mơnih gơdrưh đờm: “Akă tơlơi kơ-iăng sơ̆ng juă kơlì-juă bĕ.” Pier ngă tui. Mơnih gơdrưh đờm wơ̆: “C̆ù bĕ ào agàh sơ̆ng nau tui kơu.”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Pier nau tui mơnih gơdrưh tơbiă tơ agàh, bloh 'buh thơu bruă mơnih gơdrưh ba ñu nau la biă, ñu kừ sơnư̆ng lài drơi 'buh pơnuaĭ brơi pơ'buh.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Tŭ nau klàh anih kraŭ-khiă c̆ơmrừp, bloh nư̆n truh anih kraŭ-khiă dua, nư̆n truh tơ bơh 'băng pơsơi ba tơma lăm plơi-prŏng. Bơh 'băng nư̆n pơh tơ ñu tơ anaŭ dua aràng, sơ̆ng buơl guñu tơbiă truh tơ agàh jơlàn prŏng. Nau sơ̆ng gơŭ abih sa ơwĕt jơlàn, bloh nư̆n phŭ-phă mơnih gơdrưh luơi Pier bloh nau.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Tŭ nư̆n ka Pier mơdơh sơdơ̆r wơ̆ sơ̆ng đờm: “Tŭ ni dơlhă thơu nìn-kơjăp biă la Yàng hũ pơđăr mơnih gơdrưh Pô truh dŏng-tơleh dơlhă klàh mư̆ng tơngàn Herôt, sơ̆ng klàh mư̆ng tơgrơ̆ pơnuaĭ buơl làng Juđa dò kraŭ-c̆àng.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Tŭ hũ kràn sơnư̆ng jiơ̆ng pơnuaĭ nư̆n, Pier nau sơmăr mư truh tơ sàng Mari, ame Jăng, kŭng hũ angăn la Mak. Tơ anih ni, hũ lô mơnih dò pơtòm-pơjŭm wơ̆ sơ̆ng iơu-lài.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Pier tơtoh bơh 'băng agàh, sa aràng mơnih kơmơi dŏng bruă angăn la Rôda, đuaĭ truh păng-suơ̆.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Kràn thơu săp Pier, ñu sờh-sài biă tơ̆l truh wơ̆rglai pơh bơh 'băng, bloh tơmbah-tơmbàn đuaĭ tơma đờm akhàn wơ̆ sơ̆ng tơgrơ̆ mơnih thơu lài Pier dò dơ̆ng tơ anaŭ bơh 'băng.
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Bloh du mơnih nư̆n đờm: “Hã hơnrui bơjơ!” Bloh ñu kừ đờm nìn-kơjăp nư̆n la biă. Buơl guñu đờm: “Hũ rơgơi nư̆n la mơnih gơdrưh ñu.”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Bloh Pier kừ sơđaŭ tơtoh bơh 'băng, sơ̆ng tŭ buơl guñu pơh bơh 'băng, 'buh Pier, buơl guñu takơtuă biă.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Pier mă tơngàn ngă nàl pơđăr buơl guñu dò kơđơ̆ng, bloh nư̆n đờm akhàn wơ̆ tơ buơl guñu păng bruă Yàng hũ dŏng-tơleh drơi tơbiă mư̆ng sàng jàm hơyơu lơi. Pier đờm: “Yòng đờm brơi tơ Jakơ sơ̆ng buơl adơi-ai thơu mư̆ng bruă ni.” Hơdơi mư̆ng nư̆n, Pier tơbiă nau sơ̆ng truh tơ sa anih pơkơ̆n.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Truh glai ờm, hũ pơnuaĭ sơlŭng-sơlăng klùk-klờk prŏng tơkrah buơl lĭng, kơyoa buơl guñu 'buh thơu bruă hơgĕ hũ tơbiă truh tơ Pier.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Herôt pơđăr nau duah Pier lăm abih tơgrơ̆ anih, bloh 'buh duah hũ. Pơtau tơnia-khào du mơnih lĭng kraŭ-khiă, bloh nư̆n pơđăr ba buơl guñu nau pơmơtai abih. Hơdơi mư̆ng nư̆n, pơtau luơi c̆àr Juđe trŭn tơ Sesare, sơ̆ng dò wơ̆ tơ anih nư̆n.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Tŭ nư̆n, Herôt anok hơtai biă tơ buơl làng Tirơ sơ̆ng Siđôn; nư̆n, buơl guñu sa hơtai sơ̆ng gơŭ truh tòm pơtau. Hơdơi tŭ angui phơ̆n-priă blơi hũ hơtai-hơtiàn Blastơ, la mơnih gơnuăr prŏng dò jĕ sơ̆ng pơtau, buơl guñu truh sơ̆ng pơtau bloh yòng pơhơlàr-tămsòr, kơyoa lơgăr buơl guñu hơdiŭ gơnừm tơ phơ̆n-kơya 'bơ̆ng blơi mư̆ng lơgăr pơtau.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Truh iơŭ hơrơi hũ ngă-nìn, Herôt c̆ù khăn-ào pơtau, dò guh tơ ngŏ sơbàn, đờm glai sơ̆ng buơl guñu.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Buơl làng driau prŏng đờm: “Ni la săp đờm yàng, 'buh iơŭ la săp anà mơnih bơhiàn ơu.”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Lăm tơk tŭ nư̆n mư, sa aràng mơnih gơdrưh Yàng ngă pơtau Herôt, kơyoa pơtau 'buh pioh pơnuaĭ màng-kơc̆rà tơ Yàng Pô Lơngì. Pơtau kơđòng hơlă 'bơ̆ng hơluh pruaĭ bloh mơtai.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Tŭ nư̆n, pơnuaĭ Yàng Pô Lơngì kừ sơđaŭ đì-tơgồ sơ̆ng 'brŏ hơrơi 'brŏ prŏng-lơnàng rơlau.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Hơdơi tŭ ngă wĭl-tơ̆l gơnuăr bruă hũ jào, 'Banaba sơ̆ng Sol mư̆ng Jerusalem gài mơrai wơ̆ tơ Antiôt, ba tui găm Jăng, kŭng angăn la Mak.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.