Atos 22
Hmooh hmëë he- ga-jmee Jesucristo; Salmos (CHZNTPS) vs VC
1 —Dsaˉñʉʉhˉ ø̱ø̱hnꜗ, dsaˉ maˉka̱a̱hˊ kya̱a̱nꜙ, nʉʉˉ daˊ hnähꜘ, waˊ kwaˋ daˊ jnäꜘ juuˈ kinꜙ.
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Maˊ gaꜙnuuꜘ dsaˉ heꜘ, heˉ hlëëhꜙ Paaˊ juuˈ hebreo, gaꜙta̱a̱yhˋ tiˊsɨ̱hꜘ goˉte˜. Ngooꜗ bihꜗ hlëëyhꜙ:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 —La̱a̱ꜗ jnäꜘ judiu. Gaꜙläꜙcha̱a̱nꜙ jwɨɨˉ Tarso heˉ nøøꜘ hwaꜗ Cilicia. Jerusalén laˉ baˊ gaꜙkwa̱a̱nꜗ. Gamaliel gaꜙmiꜙtë̱ë̱ˉ jnäꜘ lluꜗ läꜙko̱hꜘ laꜗ ley kihꜗ dsaˉ maˉgyu̱hˉ jnänˋ. Haˉ ko̱hꜘ saꜙ he̱e̱ꜘ dsënꜙ hnaahnꜚ Dio ja̱ˉbaˊ läꜙko̱hꜘ jmeehˉ hnähꜘ naꜗ.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Ñeenˊ läꜙka̱a̱ˉ läꜙjʉʉhˉ jeeˊ jwɨɨˉ naˊjmeenˈ hñaaˉ dsënꜙ kihꜗ dsaˉmëꜘ dsaˉñʉʉhˉ hi̱ˉ maˉhe̱e̱hˉ juˈhmëëꜘ laˉ mahꜗ maˊ jngëëhꜚ jnihꜘ, heˉja̱ˉ gaꜙtëëˋ jnihꜘ mahꜗ gaꜙta̱a̱hꜙ jnihꜘ nehꜙñeˈ.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Ñeˉ baˊ jmiˉdsaˉ jø̱ø̱hˈ kya̱a̱hˊ dsaˉgyʉʉhˊ haˉ läꜙ gaꜙjmeenꜗ. Hi̱ˉ heꜘ gaꜙkwaꜘ jeˉ heˉ maˊ kye̱nˊ kihˈ dsaˉgoo˜ jneˊ hi̱ˉ cha̱a̱ˉ Damasco. Ñeenˊ jeeˊ ja̱ˉ naˊhnäähnꜙ hi̱ˉ maˉhe̱e̱hˉ juˈhmëëꜘ kihꜗ Jesús mahꜗ maˊ tëënˊ taꜙ Jerusalén laˉ mahꜗ maˊ heehˈ dsihꜘ wɨɨꜘ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 ʼPero jeeˊ ngoonˈ chaˊjwëꜗ ja̱ˉ, yaꜙjä̱hꜙ lloon˜ taꜙ Damasco maˉtëꜘ ko̱o̱ˉ lla̱ꜗhyooꜙ, niꜙ saꜙ liihꜚ gaˊ jnäꜘ gaꜙjyooꜗ gyʉʉhˈ ko̱o̱ˉ jeˉ heˉ be̱e̱ꜘ jwërte läꜙkuˊ läꜙji̱i̱ꜗ jeeˊ ngoonˈ ja̱ˉ,
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 läꜙji̱i̱hˈ gaꜙta̱hnꜘ hwaꜗ. Hiꜙ läꜙcha̱hꜘ ja̱ˉ gaꜙnuunꜗ gaꜙhlëëhꜘ: “Saulo, Saulo, ¿heˉlaˈ hñaaˉ hohꜘ kya̱a̱hˊ jnäꜘ?”
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Heˉja̱ˉ gaꜙngɨɨnˋ juuˈ kiyhꜗ: “¿Hi̱i̱ˉ hneˉ dsaˉñʉʉhˉ?”, gaꜙjwɨɨꜗ jnihꜘ. Ja̱ˉgaˊ gaꜙjäyhꜘ: “Jnäꜘ heꜘ Jesús dsaˉ cha̱a̱ˉ Nazaret, hi̱ˉ jmeehˉ hñaaˉ hohꜘ kihꜗ.”
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ gaꜙnääꜗ kya̱a̱hˊ jnäꜘ taꜙ ja̱ꜙ, gaꜙjëëyꜗ waˊjeˉ ja̱ˉ, heˉja̱ˉ gaꜙjwa̱a̱yhˈ jwërte pero saꜙ gaꜙläꜙngëëyꜘ heˉ juuˈ maˊ hlëëhꜙ kya̱a̱hˊ jnäꜘ.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Heˉja̱ˉ gaꜙngɨɨnˋ juuˈ kihꜗ hi̱ˉ gaꜙhlë̱ë̱hꜗ jnäꜘ: “¿Heeˉ hnoohˉ jmeenˋ dsaˉñʉʉhˉ?” Heˉja̱ˉ gaꜙjähꜘ dsaˉñʉʉhˉ heꜘ: “Nooˉ, mahꜗ gwaˉ baˊ hneˉ taꜙ Damasco. Jeeˊ ooꜙ jmeeꜗ dsaˉ juuˈ läꜙjëꜙ heˉ gaꜙtë̱ë̱hꜘ jmeehˈ.”
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Kya̱a̱hˊ waˊjeˉ heˉ gaꜙjëënꜗ ja̱ˉ, gaꜙhe̱e̱ꜗ mɨˈnënꜙ. Dsaˉkya̱a̱hnˊ heꜘ baˊ gaꜙjä̱ä̱ꜗ jnäꜘ naˉhä̱ä̱yˉ goonꜙ läꜙji̱i̱hˈ gaꜙlloonꜗ Damasco.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 ʼJeeˊ ja̱ˉ maˊ gyaˈ ja̱a̱ˉ dsaˉñʉʉhˉ che̱e̱ˉ Ananía hi̱ˉ maˊ miˉteꜗ ley jnänˋ. Hiꜙ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉ judiu hi̱ˉ maˊ tä̱ä̱hˊ Damasco, maˊ hlëëyhꜙ lluꜗ kiyhꜗ.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Ananía heꜘ, ñeeyˊ naˊjë̱ë̱yˉ jnäꜘ. Maˊ gaꜙllooyꜗ chu̱hꜙ kinꜙ gaꜙsɨɨyhꜙ jnäꜘ: “Ø̱ø̱hnꜗ Saulo, waˊ läˉjnäꜘ kaˉlähꜘ mɨˈnëhˊ.” Läꜙcha̱hꜘ ja̱ˉ, gaꜙläꜙjnäꜘ mɨˈnënꜙ hiꜙ gaꜙjë̱ë̱ꜙ jnihꜘ.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Heˉja̱ˉ gaꜙsɨɨyhꜙ jnäꜘ: “Dio kya̱a̱ꜗ dsaˉ maˉgyu̱hˉ jnänˋ maˉlle̱e̱yhˉ hneˉ mahꜗ läꜙkyu̱u̱h˜ läꜙjëꜙ heˉ hyohˉ dsëyꜗ jmeehˈ hiꜙ jë̱ë̱hˈ hi̱ˉ llu̱u̱ꜗ goˉte˜ hiꜙ läꜙja̱ˉ kaˉlähꜘ nuuhˈ heˉ jäyhꜘ.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Jëëhꜘ, hneˉ jmeehˈ juˈdsooꜘ kiyhꜗ, kihꜗ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉ jmɨˉgyʉʉꜙ hiꜙ jmeehˈ juˈdsooꜘ kihꜗ läꜙjëꜙ heˉ maˉjëëhˋ hiꜙ kihꜗ heˉ maˉnʉʉhˉ.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Naꜗ naꜙ moꜙtoꜙ jø̱ø̱ˋ, nooˉ mahꜗ sa̱a̱hꜙ jmɨɨˉ, ngɨɨˊ kyahˈ läꜙhihꜙ kihꜗ Jesús mahꜗ jñiiꜘ läꜙjëꜙ dsoˊkyeˉ kyahꜗ”, gaꜙjähꜘ Ananía.
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 ʼHiꜙ maˊ ja̱hnˈ Jerusalén laˉ, ñeenˊ jeeˊ chihˈ gwahꜙ naˊngɨɨnˋ kinꜙ. Jeeˊ ja̱ˉ gaꜙhë̱ë̱ꜘ mɨˈnënꜙ Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Gaꜙjë̱ë̱nꜙ hi̱ˉ gaꜙhlë̱ë̱hꜗ jnäꜘ, gaꜙjäyhꜘ: “Goˉhë̱ë̱ˈ naꜗko̱hꜘ Jerusalén laˉ. Jëëhꜘ, saꜙ he̱e̱hˉ dsaˉ nuuꜗ juuˈ kinꜙ heˉ hlëëhˊ hneˉ.”
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Heˉja̱ˉ gaꜙjwɨɨꜗ jnihꜘ: “Dsaˉjø̱ø̱hˈ kya̱a̱nꜙ, ñeˉ baˊ dsaˉ hi̱ˉ tä̱ä̱hˊ jeeˊ laˉ, heˉ ñeenˊ läꜙko̱o̱ˉ läꜙko̱o̱ˉ gwahꜙ naˊhwë̱ë̱nˋ läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ maˉhe̱e̱hˉ juuˈ kyahꜗ hiꜙ gaꜙjmeenꜗ madaꜚ gaꜙkwaꜘ dsaˉ kiyhꜗ hiꜙ gaꜙta̱a̱hˉ dsihꜘ nehꜙñeˈ.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Hiꜙ läꜙ maˊ gaꜙjngëëyhꜗ Esteban, hi̱ˉ maˊ jmeeꜙ juˈdsooꜘ kyahꜗ, maˊ chehˈ jnäꜘ jeeˊ ja̱ˉ kaˉlähꜘ. Ko̱o̱ˉ baˊ gaꜙhɨɨꜘ hʉʉˊdsëˉ kya̱a̱ꜗ jnäähˈ heˉ gaꜙju̱u̱ꜗ Esteban hiꜙ jnäꜘ gaꜙhøønꜗ hmɨɨhˉ kihꜗ dsaˉ hi̱ˉ gaꜙjngɨɨhꜗ kiyhꜗ.”
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Pero Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ gaꜙsɨɨhꜙ jnäꜘ: “Gohˈ jeeˊ che̱e̱nꜚ hneˉ ʉ̱ʉ̱ꜘ jeeˊ tä̱ä̱hˊ dsaˉ hi̱ˉ saꜙ la̱a̱ꜗ judiu baˊ.”
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Ja̱ˉ ji̱i̱hˈ moꜙsoꜙ gaꜙläꜙhnøøyꜗ maˊ nuuyˈ juuˈ kihꜗ Paaˊ mahꜗ gaꜙløøyꜗ tooyh˜ mɨɨhˊ, maˊ jäyhꜘ:
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Tä̱ä̱hˊ gyihꜗ läꜙja̱ˉ tooyh˜ mɨɨhˊ, gaꜙka̱ꜗ dsaˉ heꜘ hmɨɨhˉ kiyhꜗ gaꜙjwäyꜗ taꜙ gyʉʉhˈ, gaꜙhuuyꜗ hløøˉ jwëꜘ nëˊ lleꜘ.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Heˉja̱ˉ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ gaꜙjmeeꜘ madaꜚ kihꜗ dsaˉ kya̱a̱yꜗ mahꜗ gaꜙtëëyˉ Paaˊ taꜙ chaˊnehꜙ jeeˊ maˊ tä̱ä̱hˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ hløøꜘ. Hiꜙ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ heˉ maˊ kwayˈ kiyhꜗ mahꜗ jmeeyhꜗ juuˈ heˉlaˈ tooh˜ dsaˉ mɨɨhˊ kya̱a̱yhˊ.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Maˉchehꜗ Paaˊ naˉhñuuꜚ jeeˊ maˊ kwaˈ hløøꜘ kiyhꜗ, heˉja̱ˉ gaꜙngɨɨyꜘ juuˈ kihꜗ jʉʉˊ hløøꜘ hi̱ˉ maˊ chehˈ jeeˊ ja̱ˉ:
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Maˊ gaꜙnuuꜘ jʉʉˊ hløøꜘ läꜙja̱ˉ, ngaayhꜗ naˊjmeeyꜘ juuˈ kihꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ, gaꜙjäyhꜘ:
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Ja̱ˉgaˊ gaꜙllooꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ chu̱hꜙ kihꜗ Paaˊ mahꜗ gaꜙngɨɨyꜘ juuˈ:
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Hiꜙ gaꜙjähꜘ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ:
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Cha̱hꜘ baˊ gaꜙjmeeꜘ taꜙ kooꜘ hløøꜘ hi̱ˉ maˊ kwaˈ kihꜗ Paaˊ. Läꜙkye̱ˉ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ maˊ gaꜙnuuyꜘ la̱a̱ꜗ Paaˊ dsaˉ romano, gaꜙläꜙgoyhꜙ kihꜗ heˉ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ heˉ gaꜙhñu̱u̱yꜗ Paaˊ kya̱a̱hˊ caden˜.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Maˊ gaꜙjnäꜗ jyohꜘ jmɨɨˊ, hnøøꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ heꜘ maˊ läꜙñeˉ kweeˉ heˉ kihꜗ ja̱ˉ heˉ maˊ hnɨɨ˜ judiu kihꜗ Paaˊ. Heˉja̱ˉ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ kihꜗ hløøꜘ waˊ che̱e̱yhˉ Paaˊ jeeˊ hä̱ä̱yˊ nehꜙñeˈ hiꜙ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ waˊ yaˉnääꜘ jmiˉdsaˉ ka̱a̱hˊ hiꜙ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ judiu. Maˊ gaꜙllaꜙnääꜗ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ heꜘ, gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ heˉ ngëëꜗ Paaˊ chaˊnëˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ heꜘ.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.