Atos 22

Hmooh hmëë he- ga-jmee Jesucristo; Salmos (CHZNTPS) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 —Dsaˉñʉʉhˉ ø̱ø̱hnꜗ, dsaˉ maˉka̱a̱hˊ kya̱a̱nꜙ, nʉʉˉ daˊ hnähꜘ, waˊ kwaˋ daˊ jnäꜘ juuˈ kinꜙ.
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Maˊ gaꜙnuuꜘ dsaˉ heꜘ, heˉ hlëëhꜙ Paaˊ juuˈ hebreo, gaꜙta̱a̱yhˋ tiˊsɨ̱hꜘ goˉte˜. Ngooꜗ bihꜗ hlëëyhꜙ:
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 —La̱a̱ꜗ jnäꜘ judiu. Gaꜙläꜙcha̱a̱nꜙ jwɨɨˉ Tarso heˉ nøøꜘ hwaꜗ Cilicia. Jerusalén laˉ baˊ gaꜙkwa̱a̱nꜗ. Gamaliel gaꜙmiꜙtë̱ë̱ˉ jnäꜘ lluꜗ läꜙko̱hꜘ laꜗ ley kihꜗ dsaˉ maˉgyu̱hˉ jnänˋ. Haˉ ko̱hꜘ saꜙ he̱e̱ꜘ dsënꜙ hnaahnꜚ Dio ja̱ˉbaˊ läꜙko̱hꜘ jmeehˉ hnähꜘ naꜗ.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Ñeenˊ läꜙka̱a̱ˉ läꜙjʉʉhˉ jeeˊ jwɨɨˉ naˊjmeenˈ hñaaˉ dsënꜙ kihꜗ dsaˉmëꜘ dsaˉñʉʉhˉ hi̱ˉ maˉhe̱e̱hˉ juˈhmëëꜘ laˉ mahꜗ maˊ jngëëhꜚ jnihꜘ, heˉja̱ˉ gaꜙtëëˋ jnihꜘ mahꜗ gaꜙta̱a̱hꜙ jnihꜘ nehꜙñeˈ.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Ñeˉ baˊ jmiˉdsaˉ jø̱ø̱hˈ kya̱a̱hˊ dsaˉgyʉʉhˊ haˉ läꜙ gaꜙjmeenꜗ. Hi̱ˉ heꜘ gaꜙkwaꜘ jeˉ heˉ maˊ kye̱nˊ kihˈ dsaˉgoo˜ jneˊ hi̱ˉ cha̱a̱ˉ Damasco. Ñeenˊ jeeˊ ja̱ˉ naˊhnäähnꜙ hi̱ˉ maˉhe̱e̱hˉ juˈhmëëꜘ kihꜗ Jesús mahꜗ maˊ tëënˊ taꜙ Jerusalén laˉ mahꜗ maˊ heehˈ dsihꜘ wɨɨꜘ.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 ʼPero jeeˊ ngoonˈ chaˊjwëꜗ ja̱ˉ, yaꜙjä̱hꜙ lloon˜ taꜙ Damasco maˉtëꜘ ko̱o̱ˉ lla̱ꜗhyooꜙ, niꜙ saꜙ liihꜚ gaˊ jnäꜘ gaꜙjyooꜗ gyʉʉhˈ ko̱o̱ˉ jeˉ heˉ be̱e̱ꜘ jwërte läꜙkuˊ läꜙji̱i̱ꜗ jeeˊ ngoonˈ ja̱ˉ,
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 läꜙji̱i̱hˈ gaꜙta̱hnꜘ hwaꜗ. Hiꜙ läꜙcha̱hꜘ ja̱ˉ gaꜙnuunꜗ gaꜙhlëëhꜘ: “Saulo, Saulo, ¿heˉlaˈ hñaaˉ hohꜘ kya̱a̱hˊ jnäꜘ?”
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Heˉja̱ˉ gaꜙngɨɨnˋ juuˈ kiyhꜗ: “¿Hi̱i̱ˉ hneˉ dsaˉñʉʉhˉ?”, gaꜙjwɨɨꜗ jnihꜘ. Ja̱ˉgaˊ gaꜙjäyhꜘ: “Jnäꜘ heꜘ Jesús dsaˉ cha̱a̱ˉ Nazaret, hi̱ˉ jmeehˉ hñaaˉ hohꜘ kihꜗ.”
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ gaꜙnääꜗ kya̱a̱hˊ jnäꜘ taꜙ ja̱ꜙ, gaꜙjëëyꜗ waˊjeˉ ja̱ˉ, heˉja̱ˉ gaꜙjwa̱a̱yhˈ jwërte pero saꜙ gaꜙläꜙngëëyꜘ heˉ juuˈ maˊ hlëëhꜙ kya̱a̱hˊ jnäꜘ.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Heˉja̱ˉ gaꜙngɨɨnˋ juuˈ kihꜗ hi̱ˉ gaꜙhlë̱ë̱hꜗ jnäꜘ: “¿Heeˉ hnoohˉ jmeenˋ dsaˉñʉʉhˉ?” Heˉja̱ˉ gaꜙjähꜘ dsaˉñʉʉhˉ heꜘ: “Nooˉ, mahꜗ gwaˉ baˊ hneˉ taꜙ Damasco. Jeeˊ ooꜙ jmeeꜗ dsaˉ juuˈ läꜙjëꜙ heˉ gaꜙtë̱ë̱hꜘ jmeehˈ.”
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Kya̱a̱hˊ waˊjeˉ heˉ gaꜙjëënꜗ ja̱ˉ, gaꜙhe̱e̱ꜗ mɨˈnënꜙ. Dsaˉkya̱a̱hnˊ heꜘ baˊ gaꜙjä̱ä̱ꜗ jnäꜘ naˉhä̱ä̱yˉ goonꜙ läꜙji̱i̱hˈ gaꜙlloonꜗ Damasco.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 ʼJeeˊ ja̱ˉ maˊ gyaˈ ja̱a̱ˉ dsaˉñʉʉhˉ che̱e̱ˉ Ananía hi̱ˉ maˊ miˉteꜗ ley jnänˋ. Hiꜙ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉ judiu hi̱ˉ maˊ tä̱ä̱hˊ Damasco, maˊ hlëëyhꜙ lluꜗ kiyhꜗ.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ananía heꜘ, ñeeyˊ naˊjë̱ë̱yˉ jnäꜘ. Maˊ gaꜙllooyꜗ chu̱hꜙ kinꜙ gaꜙsɨɨyhꜙ jnäꜘ: “Ø̱ø̱hnꜗ Saulo, waˊ läˉjnäꜘ kaˉlähꜘ mɨˈnëhˊ.” Läꜙcha̱hꜘ ja̱ˉ, gaꜙläꜙjnäꜘ mɨˈnënꜙ hiꜙ gaꜙjë̱ë̱ꜙ jnihꜘ.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Heˉja̱ˉ gaꜙsɨɨyhꜙ jnäꜘ: “Dio kya̱a̱ꜗ dsaˉ maˉgyu̱hˉ jnänˋ maˉlle̱e̱yhˉ hneˉ mahꜗ läꜙkyu̱u̱h˜ läꜙjëꜙ heˉ hyohˉ dsëyꜗ jmeehˈ hiꜙ jë̱ë̱hˈ hi̱ˉ llu̱u̱ꜗ goˉte˜ hiꜙ läꜙja̱ˉ kaˉlähꜘ nuuhˈ heˉ jäyhꜘ.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Jëëhꜘ, hneˉ jmeehˈ juˈdsooꜘ kiyhꜗ, kihꜗ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉ jmɨˉgyʉʉꜙ hiꜙ jmeehˈ juˈdsooꜘ kihꜗ läꜙjëꜙ heˉ maˉjëëhˋ hiꜙ kihꜗ heˉ maˉnʉʉhˉ.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Naꜗ naꜙ moꜙtoꜙ jø̱ø̱ˋ, nooˉ mahꜗ sa̱a̱hꜙ jmɨɨˉ, ngɨɨˊ kyahˈ läꜙhihꜙ kihꜗ Jesús mahꜗ jñiiꜘ läꜙjëꜙ dsoˊkyeˉ kyahꜗ”, gaꜙjähꜘ Ananía.
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 ʼHiꜙ maˊ ja̱hnˈ Jerusalén laˉ, ñeenˊ jeeˊ chihˈ gwahꜙ naˊngɨɨnˋ kinꜙ. Jeeˊ ja̱ˉ gaꜙhë̱ë̱ꜘ mɨˈnënꜙ Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Gaꜙjë̱ë̱nꜙ hi̱ˉ gaꜙhlë̱ë̱hꜗ jnäꜘ, gaꜙjäyhꜘ: “Goˉhë̱ë̱ˈ naꜗko̱hꜘ Jerusalén laˉ. Jëëhꜘ, saꜙ he̱e̱hˉ dsaˉ nuuꜗ juuˈ kinꜙ heˉ hlëëhˊ hneˉ.”
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Heˉja̱ˉ gaꜙjwɨɨꜗ jnihꜘ: “Dsaˉjø̱ø̱hˈ kya̱a̱nꜙ, ñeˉ baˊ dsaˉ hi̱ˉ tä̱ä̱hˊ jeeˊ laˉ, heˉ ñeenˊ läꜙko̱o̱ˉ läꜙko̱o̱ˉ gwahꜙ naˊhwë̱ë̱nˋ läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ maˉhe̱e̱hˉ juuˈ kyahꜗ hiꜙ gaꜙjmeenꜗ madaꜚ gaꜙkwaꜘ dsaˉ kiyhꜗ hiꜙ gaꜙta̱a̱hˉ dsihꜘ nehꜙñeˈ.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Hiꜙ läꜙ maˊ gaꜙjngëëyhꜗ Esteban, hi̱ˉ maˊ jmeeꜙ juˈdsooꜘ kyahꜗ, maˊ chehˈ jnäꜘ jeeˊ ja̱ˉ kaˉlähꜘ. Ko̱o̱ˉ baˊ gaꜙhɨɨꜘ hʉʉˊdsëˉ kya̱a̱ꜗ jnäähˈ heˉ gaꜙju̱u̱ꜗ Esteban hiꜙ jnäꜘ gaꜙhøønꜗ hmɨɨhˉ kihꜗ dsaˉ hi̱ˉ gaꜙjngɨɨhꜗ kiyhꜗ.”
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Pero Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ gaꜙsɨɨhꜙ jnäꜘ: “Gohˈ jeeˊ che̱e̱nꜚ hneˉ ʉ̱ʉ̱ꜘ jeeˊ tä̱ä̱hˊ dsaˉ hi̱ˉ saꜙ la̱a̱ꜗ judiu baˊ.”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Ja̱ˉ ji̱i̱hˈ moꜙsoꜙ gaꜙläꜙhnøøyꜗ maˊ nuuyˈ juuˈ kihꜗ Paaˊ mahꜗ gaꜙløøyꜗ tooyh˜ mɨɨhˊ, maˊ jäyhꜘ:
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Tä̱ä̱hˊ gyihꜗ läꜙja̱ˉ tooyh˜ mɨɨhˊ, gaꜙka̱ꜗ dsaˉ heꜘ hmɨɨhˉ kiyhꜗ gaꜙjwäyꜗ taꜙ gyʉʉhˈ, gaꜙhuuyꜗ hløøˉ jwëꜘ nëˊ lleꜘ.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Heˉja̱ˉ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ gaꜙjmeeꜘ madaꜚ kihꜗ dsaˉ kya̱a̱yꜗ mahꜗ gaꜙtëëyˉ Paaˊ taꜙ chaˊnehꜙ jeeˊ maˊ tä̱ä̱hˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ hløøꜘ. Hiꜙ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ heˉ maˊ kwayˈ kiyhꜗ mahꜗ jmeeyhꜗ juuˈ heˉlaˈ tooh˜ dsaˉ mɨɨhˊ kya̱a̱yhˊ.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Maˉchehꜗ Paaˊ naˉhñuuꜚ jeeˊ maˊ kwaˈ hløøꜘ kiyhꜗ, heˉja̱ˉ gaꜙngɨɨyꜘ juuˈ kihꜗ jʉʉˊ hløøꜘ hi̱ˉ maˊ chehˈ jeeˊ ja̱ˉ:
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Maˊ gaꜙnuuꜘ jʉʉˊ hløøꜘ läꜙja̱ˉ, ngaayhꜗ naˊjmeeyꜘ juuˈ kihꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ, gaꜙjäyhꜘ:
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Ja̱ˉgaˊ gaꜙllooꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ chu̱hꜙ kihꜗ Paaˊ mahꜗ gaꜙngɨɨyꜘ juuˈ:
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Hiꜙ gaꜙjähꜘ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ:
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Cha̱hꜘ baˊ gaꜙjmeeꜘ taꜙ kooꜘ hløøꜘ hi̱ˉ maˊ kwaˈ kihꜗ Paaˊ. Läꜙkye̱ˉ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ maˊ gaꜙnuuyꜘ la̱a̱ꜗ Paaˊ dsaˉ romano, gaꜙläꜙgoyhꜙ kihꜗ heˉ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ heˉ gaꜙhñu̱u̱yꜗ Paaˊ kya̱a̱hˊ caden˜.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Maˊ gaꜙjnäꜗ jyohꜘ jmɨɨˊ, hnøøꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ heꜘ maˊ läꜙñeˉ kweeˉ heˉ kihꜗ ja̱ˉ heˉ maˊ hnɨɨ˜ judiu kihꜗ Paaˊ. Heˉja̱ˉ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ kihꜗ hløøꜘ waˊ che̱e̱yhˉ Paaˊ jeeˊ hä̱ä̱yˊ nehꜙñeˈ hiꜙ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ waˊ yaˉnääꜘ jmiˉdsaˉ ka̱a̱hˊ hiꜙ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ judiu. Maˊ gaꜙllaꜙnääꜗ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ heꜘ, gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ heˉ ngëëꜗ Paaˊ chaˊnëˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ heꜘ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.