Atos 23
Ozumacín Chinantec NT (CHZ_WBT) vs NTLH
1 Heˉja̱ˉ gaꜙjë̱ë̱ꜗ Paaˊ ko̱o̱ˉ hwehˉ dsaˉtaˊ heꜘ mahꜗ gaꜙjäyhꜘ: —Ø̱ø̱hnꜗ, niꜙ miihˉ saꜙ hnɨɨ˜ hʉʉˊdsëˉ kinꜙ, jëëhꜘ läꜙ maˉjmeeꜙ baˊ jnäꜘ läꜙji̱i̱hˈ naꜗ läꜙ hnøøꜗ Dio.
1 Então Paulo olhou firmemente para os membros do Conselho e disse: — Meus irmãos, tenho vivido até hoje com a consciência limpa diante de Deus.
2 Ananía hi̱ˉ la̱a̱ꜗ jmiˉdsaˉ jø̱ø̱hˈ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ kihꜗ hi̱ˉ maˊ tä̱ä̱hˊ jä̱hꜙ kihꜗ Paaˊ waˊ jnooyˈ hooyˊ.
2 Mas Ananias, o Grande Sacerdote , mandou que os homens que estavam perto de Paulo dessem um tapa na boca dele.
3 Heˉja̱ˉ gaꜙjähꜘ Paaˊ: —Kyahꜗ hneˉ waˊ jnooˈ Dio, hneˉ hi̱ˉ naˉjngɨɨˈ moˉnëˊ. Hneˉ hi̱ˉ gyaꜗ ka̱˜ juˈdsooꜘ kinꜙ läꜙko̱o̱ˉ hlëëhꜙ ley, ¿heˉlaˈ llaˉdsëëhˋ ley heˉ jmeehˉ madaꜚ jnooꜗ dsaˉ kinꜙ?
3 Aí Paulo disse a Ananias: — Hipócrita, Deus o castigará por isso! Você está sentado aí para me julgar de acordo com a
4 Läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ maˊ tä̱ä̱hˊ kooꜘ kihꜗ Paaˊ heꜘ gaꜙjäyhꜘ: —¿Heˉlaˈ ji̱i̱hˊ juuˈ wɨɨꜘ kya̱a̱hˊ jmiˉdsaˉ jø̱ø̱hˈ kya̱a̱ꜗ Dio?
4 Os homens que estavam perto de Paulo perguntaram: — Você está insultando o Grande Sacerdote, o
5 Heˉja̱ˉ gaꜙjähꜘ Paaˊ: —Saꜙ maˊ manꜙ ø̱ø̱hnꜗ heˉ la̱a̱yꜗ jmiˉdsaˉ jø̱ø̱hˈ, jëëhꜘ naˉsɨɨˉ baˊ juuˈ kihꜗ Dio heˉ jähꜘ: “Taꜙ hlëëhˋ hlɨɨhˈ kihꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kyahˈ hnähꜘ.”
5 Paulo respondeu: — Meus irmãos, eu não sabia que ele é o Grande Sacerdote. Pois as
6 Maˊ gaꜙläꜙliihꜚ Paaˊ kihˈ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ heꜘ tä̱ä̱hˊ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ saduceo hiꜙ tä̱ä̱hˊ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ fariseo, heˉja̱ˉ gaꜙhlëëyhꜘ ko̱o̱ˉ ki̱ˉga̱a̱ˉ, gaꜙjäyhꜘ: —Ø̱ø̱hnꜗ, la̱a̱nꜗ fariseo, heꜘ baˊ jo̱o̱ꜘ fariseo jnäꜘ. Ka̱hˉ hnähꜘ kwa̱a̱t˜ kinꜙ kihꜗ heˉ kye̱nˊ oˉjø̱hꜙ dsëˉ heˉ läꜙji̱i̱hˊ hi̱ˉ maˉnaˉju̱u̱ˊ.
6 Quando Paulo percebeu que alguns do Conselho eram do partido dos saduceus e outros do partido dos fariseus , disse bem alto: — Meus irmãos, eu sou fariseu e filho de fariseus. Estou aqui sendo julgado porque creio que os mortos vão ressuscitar.
7 Maˊ gaꜙhlëëyhꜘ läꜙja̱ˉ, gaꜙjnäꜗ hniiˉ kihꜗ fariseo kya̱a̱hˊ saduceo, läꜙji̱i̱hˈ gaꜙla̱a̱yꜗ to̱ꜗ nääꜗ.
7 Assim que ele disse isso, os fariseus e os saduceus começaram a discutir, e o Conselho se dividiu.
8 Jëëhꜘ, hi̱ˉ la̱a̱ꜗ saduceo saꜙ he̱e̱yꜘ heˉ läꜙji̱i̱hˊ hi̱ˉ maˉnaˉju̱u̱ˊ, niꜙ heˉ cha̱a̱ˉ ángele, hiꜙ niꜙ heˉ chaˉ jmɨˉlleꜘ kaˉlähꜘ. Pero dsaˉ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ fariseo jmeeyꜙ dsooꜘ baˊ kihˈ läꜙjëꜙ heˉ ja̱ˉ.
8 É que os saduceus não creem que os mortos vão ressuscitar, nem que existem anjos ou espíritos; mas os fariseus creem nessas coisas.
9 Haˉ ko̱hꜘ mɨɨhˊ saꜙ maˊ toohˋ dsaˉ heꜘ. Ja̱ˉgaˊ gaꜙnooˉ ko̱ˉlla̱a̱ˊ taˉjwohꜗ kya̱a̱ꜗ ley, hi̱ˉ maˊ la̱a̱ˈ fariseo, gaꜙtiˉ gaꜙchooyꜘ juuˈ gaꜙjäyhꜘ: —Niꜙ miihˉ dsooˊ saꜙ naˉbä̱ä̱hˋ dsaˉñʉʉhˉ naˉ. Taꜙ haˉ hnähꜘ kihꜗ Dio, haˉ gaˉ cheˉ jmɨˉlleꜘ o ja̱a̱ˉ ángel gaꜙhlëëhꜘ kya̱a̱yhˊ.
9 E assim a gritaria aumentou ainda mais. Então alguns mestres da Lei que pertenciam ao partido dos fariseus se levantaram e protestaram. Eles disseram: — Não vemos nenhum mal neste homem. Pode ser mesmo que um anjo ou um espírito tenha falado com ele.
10 Pero chaˉgaˊmiihˉ gaꜙläꜙhneeꜙ dsaˉ heꜘ. Gaꜙläꜙgohꜙ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ, gɨˊhnäꜗ dsaˉ kihꜗ Paaˊ maˊ la̱a̱yꜘ. Heˉja̱ˉ gaꜙtëëyhꜗ hløøꜘ mahꜗ waˊ lle̱e̱yˉ Paaˊ jeeˊ ja̱ˉ waˊ llaˉjä̱ä̱y˜ kaˉlähꜘ jeeˊ tä̱ä̱hˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ hløøꜘ.
10 A briga chegou a tal ponto, que o comandante ficou com medo de que Paulo fosse despedaçado por eles. Por isso mandou os guardas descerem para tirar Paulo do meio deles e o levar de volta para a fortaleza.
11 Jeeˊ gaꜙtëꜘ to̱ꜗ hwëˈ gaꜙläꜙjnääꜘ Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ chaˊnëˊ Paaˊ, gaꜙjäyhꜘ: —Kwaˊ beꜘ Paaˊ. Läꜙko̱o̱ˉ maˉjmeehˊ juˈdsooꜘ kinꜙ Jerusalén laˉ, ja̱ˉbaˊ läꜙnaˉ jmeeꜙ biiꜗ goˊjmeehˊ kaˉlähꜘ jwɨɨˉ Roma.
11 Na noite seguinte o Senhor Jesus apareceu a Paulo e disse:
12 Maˊ gaꜙjnäꜗ jyohꜘ jmɨɨˊ ko̱ˉlla̱a̱ˊ judiu gaꜙta̱a̱yhˋ juuˈ kweeˉ, gaꜙjäyhꜘ: —Waˊ jäˉ dsoˊjwɨɨꜘ nëˊ kya̱a̱ˈ jnäähꜗ cherˊmahꜗ kihˊhi̱hˊ jnäähꜗ jä̱ä̱ꜗ saꜙ gaˊ maˉjngëëhˊ jnäähꜗ Paaˊ.
12 Na manhã seguinte alguns judeus se ajuntaram e juraram que não iam comer nem beber nada enquanto não matassem Paulo.
13 La̱a̱ꜚ gaˊ to̱ꜗla̱a̱ꜗ dsaˉñʉʉhˉ hi̱ˉ gaꜙjmeeꜘ hmoohˊ läꜙja̱ˉ.
13 Os homens que combinaram fazer isso eram mais de quarenta.
14 Dsaˉ heꜘ naˊnääyˈ naˊjë̱ë̱yˉ jmiˉdsaˉ ka̱a̱hˊ kya̱a̱hˊ dsaˉgyʉʉhˊ, naˊchiiyhˊ: —Jnäähˈ maˉhe̱e̱hˊ jnäähꜗ, heˉ jäˉ dsoˊjwɨɨꜘ nëˊ kya̱a̱ˈ jnäähꜗ cherˊmahꜗ kihˊhi̱hˊ jnäähꜗ jä̱ä̱ꜗ saꜙ gaˊ maˉjngëëhˊ jnäähꜗ Paaˊ.
14 Eles foram falar com os chefes dos sacerdotes e com os líderes do povo e disseram: — Nós fizemos o seguinte juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa enquanto não matarmos Paulo.”
15 Naꜗ naꜙ chu̱u̱ˊ hnähꜘ ko̱ˉjø̱hꜘ kya̱a̱hˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ jnänˋ kihˈ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ ooꜙ mahꜗ waˊ yaˉjä̱ä̱y˜ Paaˊ taꜙ nëˊtaˊ laˉ. Chiiyhˊ: “Hnøøˉ jnäähˈ kye̱ˊ jnäähꜗ kwa̱a̱t˜ kiyhꜗ chaˉgaˊmiihˉ.” Hiꜙ jnäähˈ chaˊjwëꜗ baˊ jø̱ø̱ˊ jnäähꜗ mahꜗ jngëëhˊ jnäähꜗ waˊraˉ gaꜙngëëyꜘ jeeˊ ja̱ˉ, gaꜙjähꜘ dsaˉ heꜘ.
15 Agora vocês e o Conselho Superior , mandem pedir ao comandante que traga Paulo aqui. Digam que estão querendo examinar melhor o caso dele. Então, antes que ele chegue, nós estaremos prontos para matá-lo.
16 Pero chihˉ kya̱a̱ꜗ dsaˉmëꜘ ø̱ø̱hꜚ Paaˊ gaꜙnuuꜘ haˉ läꜙ juuˈ heˉ gaꜙta̱a̱hˋ dsaˉ heꜘ. Heˉja̱ˉ ñeeyˊ jeeˊ maˊ tä̱ä̱hˊ hløøꜘ naˊjmeeyhˊ juuˈ kihꜗ Paaˊ.
16 Mas o filho da irmã de Paulo ficou sabendo do plano; ele entrou na fortaleza e contou tudo a Paulo.
17 Heˉja̱ˉ gaꜙtëëhꜗ Paaˊ ja̱a̱ˉ jʉʉˊ hløøꜘ, mahꜗ gaꜙsɨɨyhꜙ: —Jä̱ä̱ꜙ chihˉ laˉ kihꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ. Hnøøyꜗ llayꜗ miihˉ juuˈ kya̱a̱yhˊ.
17 Então Paulo chamou um dos oficiais e disse: — Leve este moço ao comandante. Ele tem uma coisa para contar a ele.
18 Heˉja̱ˉ gaꜙjøøꜗ jʉʉˊ hløøꜘ heꜘ kihꜗ chihˉ jeeˊ maˊ gyaˈ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ, mahꜗ gaꜙsɨɨyhꜙ: —Paaˊ hi̱ˉ hä̱ä̱ˊ nehꜙñeˈ maˉche̱e̱ꜗ chihˉ laˉ kyahꜗ. Chaˉ ko̱o̱ˉ juuˈ heˉ sɨɨyhꜙ hneˉ.
18 O oficial levou o moço ao comandante e disse: — Aquele preso que se chama Paulo mandou me chamar e pediu que eu trouxesse este moço porque ele tem uma informação para o senhor.
19 Heˉja̱ˉ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ gaꜙhä̱ä̱yꜗ gooˉ chihˉ heꜘ gaꜙjä̱ä̱yꜗ ka̱hꜘ kihꜗ mahꜗ gaꜙngɨɨyꜘ juuˈ kiyhꜗ, gaꜙjäyhꜘ: —¿Heeˉ naˉ jwɨɨhˈ jnäꜘ?
19 O comandante pegou o moço pela mão, levou-o para um lado e perguntou: — O que é que você tem para me contar?
20 Heˉja̱ˉ gaꜙjähꜘ chihˉ heꜘ: —Dsaˉ judiu maˉta̱a̱hˋ juuˈ kweeˉ ngɨɨyꜗ kyahꜗ heˉ che̱e̱hˈ Paaˊ høˈ jeeˊ dsaˉñeeꜙ dsaˉtaˊ kya̱a̱yˈ, jäyhꜘ llaˉkya̱a̱yꜗ chaˉgaˊmiihˉ jmɨɨˊ.
20 Ele respondeu: — Alguns judeus combinaram pedir ao senhor que leve Paulo amanhã ao Conselho Superior, com a desculpa de quererem examinar melhor o caso dele.
21 Pero taꜙ jmeeˉ dsooꜘ. La̱a̱ꜚ gaˊ to̱ꜗla̱a̱ꜗ dsaˉ kya̱a̱yꜗ hi̱ˉ tä̱ä̱hˊ naˉhmäähˊ jø̱ø̱˜ mahꜗ jngëëyhꜗ Paaˊ. Maˉjäyhꜘ: “Waˊ jäˉ dsoˊjwɨɨꜘ nëˊ kya̱a̱ˈ jnäähꜗ cherˊmahꜗ kihˊhi̱hˊ jnäähꜗ jä̱ä̱ꜗ saꜙ gaˊ maˉjngëëhˊ jnäähꜗ Paaˊ.” Hiꜙ naꜗ maˉtä̱ä̱yhˊ jø̱ø̱y˜ heˉ naˉ jwahˈ hneˉ.
21 Mas não acredite nisso, pois mais de quarenta deles vão ficar escondidos esperando Paulo para o matar. Todos eles fizeram este juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa antes de termos matado Paulo.” Eles estão prontos para cumprir o juramento e esperam apenas saber o que o senhor vai resolver.
22 Heˉja̱ˉ gaꜙhɨhꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ juuˈ kihꜗ chihˉ heꜘ, mahꜗ gaꜙsɨɨyhꜙ: —Gwa̱a̱hˉ baˊ hneˉ kyahꜗ, taꜙ llaˉ juuˈ kya̱a̱hˊ niꜙ ja̱a̱ˉ dsaˉ läꜙjëꜙ juuˈ heˉ maˉchiihˊ jnäꜘ.
22 Então o comandante respondeu: — Não diga a ninguém que você me contou isso. E mandou que o moço fosse embora.
23 Heˉja̱ˉ gaꜙtëëhꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ u̱u̱ꜗ jʉʉˊ hløøꜘ mahꜗ gaꜙsɨɨyhꜙ: —Jmeeˊ juuˈ kihꜗ to̱ꜗ hña̱ˉla̱a̱ꜘ hløøꜘ waˊ miˉllu̱u̱yꜗ hñiiyꜘ dsaˉnääyꜗ taꜙ Cesarea naꜗ ko̱ˉhi̱ˊ ñuˈ taꜙlaꜙ hwëˈ. Hiꜙ jmeeˊ juuˈ kihꜗ jñahꜘ kaˉlähꜘ to̱ꜙloꜙgya̱a̱ꜘ dsë˜ gye̱e̱ꜘ hi̱ˉ jä̱ä̱ꜗ kyaˊjɨɨhˊ hiꜙ jñahꜘ gaˊ to̱ˈ hña̱ˉla̱a̱ꜘ hløøꜘ hi̱ˉ ka̱ꜗ hmaˉ lleˋ ñeˈ chʉ̱ʉ̱hˉ.
23 Então o comandante chamou dois oficiais e disse: — Arranjem duzentos soldados, e mais setenta cavaleiros, e duzentos lanceiros para ir até a cidade de Cesareia. Estejam prontos para sair daqui às nove horas da noite.
24 Hiꜙ miˉllu̱u̱ˋ kyaˊjɨɨhˊ hi̱ˉ jä̱ä̱ꜗ Paaˊ mahꜗ goˊjä̱ä̱hꜙ hnähꜘ chaˊnëˊ lleˊmohꜘ Félix, mahꜗ waˊ llooy˜ naˊllu̱u̱yˋ.
24 Preparem também cavalos para Paulo montar e o levem com toda a segurança para o governador Félix.
25 Hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ heꜘ gaꜙche̱e̱ꜗ ko̱o̱ˉ jeˉ heˉ naˉsɨɨˉ läꜙlaˉ:
25 Depois o comandante escreveu uma carta que dizia o seguinte:
26 “Jnäꜘ Claudio Lisias sɨɨnꜙ kyahꜗ hneˉ Félix lleˊmohꜘ llu̱u̱ꜗ. Waˊ cha̱a̱hˉ baˊ hneˉ lluꜗ.
26 “Excelentíssimo Governador Félix, “Saudações.
27 Dsaˉñʉʉhˉ hi̱ˉ ngooꜗ naˉ gaꜙso̱o̱hꜗ dsaˉ judiu kiyhꜗ kooꜘ gwahꜙ, miihˉ gaˊ saꜙ gaꜙjngɨɨhꜗ dsaˉ kiyhꜗ. Maˊ gaꜙläꜙmanꜙ la̱a̱yꜗ dsaˉ romano, heˉja̱ˉ ñeenˊ kya̱a̱hˊ hløøꜘ kya̱a̱nꜙ naˊlä̱ä̱ˋ jnihꜘ.
27 “Alguns judeus agarraram este homem e quase o mataram. Quando soube que ele era cidadão romano, eu fui com os meus soldados e não deixei que ele fosse morto.
28 Maˊ hnoonˈ läꜙmanꜙ heˉ kihꜗ heˉ maˊ hnëë˜ dsihꜘ, heˉja̱ˉ gaꜙjä̱ä̱ꜙ jnihꜘ chaˊnëˊ dsaˉka̱a̱hˊ kya̱a̱ˈ dsaˉ judiu.
28 Eu queria saber por que o estavam acusando e por isso resolvi levá-lo diante do Conselho Superior dos judeus.
29 Ja̱ˉgaˊ gaꜙläꜙjnäꜘ heˉ tiˉchooyꜙ juuˈ kihꜗ ley kihꜗ bihꜗ ja̱ˉ. Saꜙ chaˉ heˉ kihꜗ heˉ ju̱u̱yꜘ, niꜙ heˉ dsaˉheyꜘ nehꜙñeˈ.
29 Então descobri que ele não tinha feito nada para merecer a prisão ou a morte. A acusação contra ele era a respeito da própria lei deles.
30 Pero jnäꜘ gaꜙtë̱ë̱hnꜗ juuˈ, jwë̱ë̱ꜘ judiu maˉtä̱ä̱hˊ juuˈ kweeˉ heˉ maˊ jngɨɨhˈ kiyhꜗ. Heˉja̱ˉ läꜙcha̱hꜘ ja̱ˉ maˉche̱e̱ꜙ jnihꜘ taꜙ kyahꜗ hneˉ. Hiꜙ maˉjwɨɨnꜗ läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ hnɨɨ˜ mahꜗ dsaˉkwayꜙ juˈdsooꜘ chaˊnëhˊ hneˉ heˉ kihꜗ ja̱ˉ heˉ hnɨɨy˜ kihꜗ Paaˊ. Waˊ dsaˉngëëhꜘ baˊ hneˉ lluꜗ”, gaꜙjähꜘ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ heꜘ.
30 Quando fui informado de que havia um plano para matá-lo, resolvi mandá-lo ao senhor. E disse para aqueles judeus que fizessem as acusações na sua presença. “Saúde. “Cláudio Lísias.”
31 Heˉja̱ˉ gaꜙjøøꜗ hløøꜘ kihꜗ Paaˊ läꜙhihꜙ heˉ gaꜙjmeeꜘ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ, gaꜙjä̱ä̱yꜗ läꜙ hwëˈ ja̱ˉ taꜙ Antípatri.
31 Então os soldados cumpriram as ordens. Pegaram Paulo e o levaram durante a noite até a cidade de Antipátride.
32 Maˊ gaꜙjnäꜗ ja̱ˉ, gaꜙkë̱hꜗ hløøꜘ hi̱ˉ naˊnääˈ jwëꜘ tɨɨˊ heꜘ, gaꜙnääyˋ taꜙ nëˊtaˊ kiyhˈ. Hi̱ˉ dsë̱ë̱˜ jahꜘ heꜘ baˊ gaꜙnääꜗ kya̱a̱hˊ Paaˊ.
32 No dia seguinte os soldados voltaram para a fortaleza, deixando que os cavaleiros continuassem a viagem com Paulo.
33 Maˊ gaꜙllaꜙnääꜗ hløøꜘ heꜘ Cesarea, gaꜙkwëëyhꜗ lleˊmohꜘ heꜘ jeˉ heˉ maˊ kye̱yˉ ja̱ˉ hiꜙ gaꜙngëëyꜗ Paaˊ gooˉ lleˊmohꜘ.
33 Eles o levaram para a cidade de Cesareia, deram a carta ao Governador e lhe entregaram Paulo.
34 Maˉngëëꜘ maˉhëꜘ lleˊmohꜘ jeˉ ja̱ˉ, gaꜙngɨɨyꜘ juuˈ kihꜗ Paaˊ haˉ cha̱a̱yˉ. Maˊ gaꜙläꜙñeꜙ lleˊmohꜘ la̱a̱ꜗ Paaˊ dsaˉ cha̱a̱ˉ Cilicia,
34 O Governador leu a carta e perguntou a Paulo de onde ele era. Quando soube que era da região da Cilícia,
35 heˉja̱ˉ gaꜙjäyhꜘ: —Waˊ yaˉnääꜘ daˊ hi̱ˉ hnɨɨ˜, ja̱ˉgaˊ llanˋ taˊ kyahˈ. Hiꜙ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ kihꜗ hløøꜘ, heˉ hä̱ä̱yꜗ Paaˊ nehꜙ hneꜗ jʉʉhˉ kihꜗ Herode.
35 disse: — Quando os seus acusadores chegarem, eu ouvirei o que você tem para dizer. Em seguida mandou que ele ficasse preso no palácio do Governador .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.