Atos 23

Ozumacín Chinantec NT (CHZ_WBT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Heˉja̱ˉ gaꜙjë̱ë̱ꜗ Paaˊ ko̱o̱ˉ hwehˉ dsaˉtaˊ heꜘ mahꜗ gaꜙjäyhꜘ: —Ø̱ø̱hnꜗ, niꜙ miihˉ saꜙ hnɨɨ˜ hʉʉˊdsëˉ kinꜙ, jëëhꜘ läꜙ maˉjmeeꜙ baˊ jnäꜘ läꜙji̱i̱hˈ naꜗ läꜙ hnøøꜗ Dio.
1 E, pondo Paulo os olhos no conselho, disse: Varões irmãos, até ao dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Ananía hi̱ˉ la̱a̱ꜗ jmiˉdsaˉ jø̱ø̱hˈ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ kihꜗ hi̱ˉ maˊ tä̱ä̱hˊ jä̱hꜙ kihꜗ Paaˊ waˊ jnooyˈ hooyˊ.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Heˉja̱ˉ gaꜙjähꜘ Paaˊ: —Kyahꜗ hneˉ waˊ jnooˈ Dio, hneˉ hi̱ˉ naˉjngɨɨˈ moˉnëˊ. Hneˉ hi̱ˉ gyaꜗ ka̱˜ juˈdsooꜘ kinꜙ läꜙko̱o̱ˉ hlëëhꜙ ley, ¿heˉlaˈ llaˉdsëëhˋ ley heˉ jmeehˉ madaꜚ jnooꜗ dsaˉ kinꜙ?
3 Então, Paulo lhe disse: Deus te ferirá, parede branqueada! Tu estás aqui assentado para julgar-me conforme a lei e, contra a lei, me mandas ferir?
4 Läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ maˊ tä̱ä̱hˊ kooꜘ kihꜗ Paaˊ heꜘ gaꜙjäyhꜘ: —¿Heˉlaˈ ji̱i̱hˊ juuˈ wɨɨꜘ kya̱a̱hˊ jmiˉdsaˉ jø̱ø̱hˈ kya̱a̱ꜗ Dio?
4 E os que ali estavam disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Heˉja̱ˉ gaꜙjähꜘ Paaˊ: —Saꜙ maˊ manꜙ ø̱ø̱hnꜗ heˉ la̱a̱yꜗ jmiˉdsaˉ jø̱ø̱hˈ, jëëhꜘ naˉsɨɨˉ baˊ juuˈ kihꜗ Dio heˉ jähꜘ: “Taꜙ hlëëhˋ hlɨɨhˈ kihꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kyahˈ hnähꜘ.”
5 E Paulo disse: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Maˊ gaꜙläꜙliihꜚ Paaˊ kihˈ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ heꜘ tä̱ä̱hˊ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ saduceo hiꜙ tä̱ä̱hˊ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ fariseo, heˉja̱ˉ gaꜙhlëëyhꜘ ko̱o̱ˉ ki̱ˉga̱a̱ˉ, gaꜙjäyhꜘ: —Ø̱ø̱hnꜗ, la̱a̱nꜗ fariseo, heꜘ baˊ jo̱o̱ꜘ fariseo jnäꜘ. Ka̱hˉ hnähꜘ kwa̱a̱t˜ kinꜙ kihꜗ heˉ kye̱nˊ oˉjø̱hꜙ dsëˉ heˉ läꜙji̱i̱hˊ hi̱ˉ maˉnaˉju̱u̱ˊ.
6 E Paulo, sabendo que uma parte era de saduceus, e outra, de fariseus, clamou no conselho: Varões irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseu! No tocante à esperança e ressurreição dos mortos sou julgado!
7 Maˊ gaꜙhlëëyhꜘ läꜙja̱ˉ, gaꜙjnäꜗ hniiˉ kihꜗ fariseo kya̱a̱hˊ saduceo, läꜙji̱i̱hˈ gaꜙla̱a̱yꜗ to̱ꜗ nääꜗ.
7 E, havendo dito isto, houve dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 Jëëhꜘ, hi̱ˉ la̱a̱ꜗ saduceo saꜙ he̱e̱yꜘ heˉ läꜙji̱i̱hˊ hi̱ˉ maˉnaˉju̱u̱ˊ, niꜙ heˉ cha̱a̱ˉ ángele, hiꜙ niꜙ heˉ chaˉ jmɨˉlleꜘ kaˉlähꜘ. Pero dsaˉ hi̱ˉ la̱a̱ꜗ fariseo jmeeyꜙ dsooꜘ baˊ kihˈ läꜙjëꜙ heˉ ja̱ˉ.
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 Haˉ ko̱hꜘ mɨɨhˊ saꜙ maˊ toohˋ dsaˉ heꜘ. Ja̱ˉgaˊ gaꜙnooˉ ko̱ˉlla̱a̱ˊ taˉjwohꜗ kya̱a̱ꜗ ley, hi̱ˉ maˊ la̱a̱ˈ fariseo, gaꜙtiˉ gaꜙchooyꜘ juuˈ gaꜙjäyhꜘ: —Niꜙ miihˉ dsooˊ saꜙ naˉbä̱ä̱hˋ dsaˉñʉʉhˉ naˉ. Taꜙ haˉ hnähꜘ kihꜗ Dio, haˉ gaˉ cheˉ jmɨˉlleꜘ o ja̱a̱ˉ ángel gaꜙhlëëhꜘ kya̱a̱yhˊ.
9 E originou-se um grande clamor; e, levantando-se os escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Nenhum mal achamos neste homem, e se algum espírito ou anjo lhe falou, não resistamos a Deus.
10 Pero chaˉgaˊmiihˉ gaꜙläꜙhneeꜙ dsaˉ heꜘ. Gaꜙläꜙgohꜙ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ, gɨˊhnäꜗ dsaˉ kihꜗ Paaˊ maˊ la̱a̱yꜘ. Heˉja̱ˉ gaꜙtëëyhꜗ hløøꜘ mahꜗ waˊ lle̱e̱yˉ Paaˊ jeeˊ ja̱ˉ waˊ llaˉjä̱ä̱y˜ kaˉlähꜘ jeeˊ tä̱ä̱hˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ hløøꜘ.
10 E, havendo grande dissensão, o tribuno, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a soldadesca, para que o tirassem do meio deles e o levassem para a fortaleza.
11 Jeeˊ gaꜙtëꜘ to̱ꜗ hwëˈ gaꜙläꜙjnääꜘ Dsaˉjø̱ø̱hˈ jnänˋ chaˊnëˊ Paaˊ, gaꜙjäyhꜘ: —Kwaˊ beꜘ Paaˊ. Läꜙko̱o̱ˉ maˉjmeehˊ juˈdsooꜘ kinꜙ Jerusalén laˉ, ja̱ˉbaˊ läꜙnaˉ jmeeꜙ biiꜗ goˊjmeehˊ kaˉlähꜘ jwɨɨˉ Roma.
11 E, na noite seguinte, apresentando-se-lhe o Senhor, disse: Paulo, tem ânimo! Porque, como de mim testificaste em Jerusalém, assim importa que testifiques também em Roma.
12 Maˊ gaꜙjnäꜗ jyohꜘ jmɨɨˊ ko̱ˉlla̱a̱ˊ judiu gaꜙta̱a̱yhˋ juuˈ kweeˉ, gaꜙjäyhꜘ: —Waˊ jäˉ dsoˊjwɨɨꜘ nëˊ kya̱a̱ˈ jnäähꜗ cherˊmahꜗ kihˊhi̱hˊ jnäähꜗ jä̱ä̱ꜗ saꜙ gaˊ maˉjngëëhˊ jnäähꜗ Paaˊ.
12 Quando já era dia, alguns dos judeus fizeram uma conspiração e juraram dizendo que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 La̱a̱ꜚ gaˊ to̱ꜗla̱a̱ꜗ dsaˉñʉʉhˉ hi̱ˉ gaꜙjmeeꜘ hmoohˊ läꜙja̱ˉ.
13 E eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração.
14 Dsaˉ heꜘ naˊnääyˈ naˊjë̱ë̱yˉ jmiˉdsaˉ ka̱a̱hˊ kya̱a̱hˊ dsaˉgyʉʉhˊ, naˊchiiyhˊ: —Jnäähˈ maˉhe̱e̱hˊ jnäähꜗ, heˉ jäˉ dsoˊjwɨɨꜘ nëˊ kya̱a̱ˈ jnäähꜗ cherˊmahꜗ kihˊhi̱hˊ jnäähꜗ jä̱ä̱ꜗ saꜙ gaˊ maˉjngëëhˊ jnäähꜗ Paaˊ.
14 Estes foram ter com os principais dos sacerdotes e anciãos e disseram: Conjuramo-nos, sob pena de maldição, a nada provarmos até que matemos a Paulo.
15 Naꜗ naꜙ chu̱u̱ˊ hnähꜘ ko̱ˉjø̱hꜘ kya̱a̱hˊ läꜙjë̱ë̱ꜙ dsaˉtaˊ jnänˋ kihˈ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ ooꜙ mahꜗ waˊ yaˉjä̱ä̱y˜ Paaˊ taꜙ nëˊtaˊ laˉ. Chiiyhˊ: “Hnøøˉ jnäähˈ kye̱ˊ jnäähꜗ kwa̱a̱t˜ kiyhꜗ chaˉgaˊmiihˉ.” Hiꜙ jnäähˈ chaˊjwëꜗ baˊ jø̱ø̱ˊ jnäähꜗ mahꜗ jngëëhˊ jnäähꜗ waˊraˉ gaꜙngëëyꜘ jeeˊ ja̱ˉ, gaꜙjähꜘ dsaˉ heꜘ.
15 Agora, pois, vós, com o conselho, rogai ao tribuno que vo-lo traga amanhã, como querendo saber mais alguma coisa de seus negócios, e, antes que chegue, estaremos prontos para o matar.
16 Pero chihˉ kya̱a̱ꜗ dsaˉmëꜘ ø̱ø̱hꜚ Paaˊ gaꜙnuuꜘ haˉ läꜙ juuˈ heˉ gaꜙta̱a̱hˋ dsaˉ heꜘ. Heˉja̱ˉ ñeeyˊ jeeˊ maˊ tä̱ä̱hˊ hløøꜘ naˊjmeeyhˊ juuˈ kihꜗ Paaˊ.
16 E o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido acerca desta cilada, foi, e entrou na fortaleza, e o anunciou a Paulo.
17 Heˉja̱ˉ gaꜙtëëhꜗ Paaˊ ja̱a̱ˉ jʉʉˊ hløøꜘ, mahꜗ gaꜙsɨɨyhꜙ: —Jä̱ä̱ꜙ chihˉ laˉ kihꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ. Hnøøyꜗ llayꜗ miihˉ juuˈ kya̱a̱yhˊ.
17 E Paulo, chamando a si um dos centuriões, disse: Leva este jovem ao tribuno, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Heˉja̱ˉ gaꜙjøøꜗ jʉʉˊ hløøꜘ heꜘ kihꜗ chihˉ jeeˊ maˊ gyaˈ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ, mahꜗ gaꜙsɨɨyhꜙ: —Paaˊ hi̱ˉ hä̱ä̱ˊ nehꜙñeˈ maˉche̱e̱ꜗ chihˉ laˉ kyahꜗ. Chaˉ ko̱o̱ˉ juuˈ heˉ sɨɨyhꜙ hneˉ.
18 Tomando-o ele, pois, o levou ao tribuno e disse: O preso Paulo, chamando-me a si, me rogou que te trouxesse este jovem, que tem alguma coisa que dizer-te.
19 Heˉja̱ˉ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ gaꜙhä̱ä̱yꜗ gooˉ chihˉ heꜘ gaꜙjä̱ä̱yꜗ ka̱hꜘ kihꜗ mahꜗ gaꜙngɨɨyꜘ juuˈ kiyhꜗ, gaꜙjäyhꜘ: —¿Heeˉ naˉ jwɨɨhˈ jnäꜘ?
19 E o tribuno, tomando- o pela mão e pondo-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que tens que me contar?
20 Heˉja̱ˉ gaꜙjähꜘ chihˉ heꜘ: —Dsaˉ judiu maˉta̱a̱hˋ juuˈ kweeˉ ngɨɨyꜗ kyahꜗ heˉ che̱e̱hˈ Paaˊ høˈ jeeˊ dsaˉñeeꜙ dsaˉtaˊ kya̱a̱yˈ, jäyhꜘ llaˉkya̱a̱yꜗ chaˉgaˊmiihˉ jmɨɨˊ.
20 E disse ele: Os judeus se concertaram rogar-te que amanhã leves Paulo ao conselho como tendo de inquirir dele mais alguma coisa ao certo.
21 Pero taꜙ jmeeˉ dsooꜘ. La̱a̱ꜚ gaˊ to̱ꜗla̱a̱ꜗ dsaˉ kya̱a̱yꜗ hi̱ˉ tä̱ä̱hˊ naˉhmäähˊ jø̱ø̱˜ mahꜗ jngëëyhꜗ Paaˊ. Maˉjäyhꜘ: “Waˊ jäˉ dsoˊjwɨɨꜘ nëˊ kya̱a̱ˈ jnäähꜗ cherˊmahꜗ kihˊhi̱hˊ jnäähꜗ jä̱ä̱ꜗ saꜙ gaˊ maˉjngëëhˊ jnäähꜗ Paaˊ.” Hiꜙ naꜗ maˉtä̱ä̱yhˊ jø̱ø̱y˜ heˉ naˉ jwahˈ hneˉ.
21 Mas tu não os creias, porque mais de quarenta homens dentre eles lhe andam armando ciladas, os quais se obrigaram, sob pena de maldição, a não comerem nem beberem até que o tenham morto; e já estão apercebidos, esperando de ti promessa.
22 Heˉja̱ˉ gaꜙhɨhꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ juuˈ kihꜗ chihˉ heꜘ, mahꜗ gaꜙsɨɨyhꜙ: —Gwa̱a̱hˉ baˊ hneˉ kyahꜗ, taꜙ llaˉ juuˈ kya̱a̱hˊ niꜙ ja̱a̱ˉ dsaˉ läꜙjëꜙ juuˈ heˉ maˉchiihˊ jnäꜘ.
22 Então, o tribuno despediu o jovem, mandando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Heˉja̱ˉ gaꜙtëëhꜗ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ u̱u̱ꜗ jʉʉˊ hløøꜘ mahꜗ gaꜙsɨɨyhꜙ: —Jmeeˊ juuˈ kihꜗ to̱ꜗ hña̱ˉla̱a̱ꜘ hløøꜘ waˊ miˉllu̱u̱yꜗ hñiiyꜘ dsaˉnääyꜗ taꜙ Cesarea naꜗ ko̱ˉhi̱ˊ ñuˈ taꜙlaꜙ hwëˈ. Hiꜙ jmeeˊ juuˈ kihꜗ jñahꜘ kaˉlähꜘ to̱ꜙloꜙgya̱a̱ꜘ dsë˜ gye̱e̱ꜘ hi̱ˉ jä̱ä̱ꜗ kyaˊjɨɨhˊ hiꜙ jñahꜘ gaˊ to̱ˈ hña̱ˉla̱a̱ꜘ hløøꜘ hi̱ˉ ka̱ꜗ hmaˉ lleˋ ñeˈ chʉ̱ʉ̱hˉ.
23 E, chamando dois centuriões, lhes disse: Aprontai para as três horas da noite duzentos soldados, e setenta de cavalo, e duzentos lanceiros para irem até Cesareia;
24 Hiꜙ miˉllu̱u̱ˋ kyaˊjɨɨhˊ hi̱ˉ jä̱ä̱ꜗ Paaˊ mahꜗ goˊjä̱ä̱hꜙ hnähꜘ chaˊnëˊ lleˊmohꜘ Félix, mahꜗ waˊ llooy˜ naˊllu̱u̱yˋ.
24 e aparelhai cavalgaduras, para que, pondo nelas a Paulo, o levem salvo ao governador Félix.
25 Hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ heꜘ gaꜙche̱e̱ꜗ ko̱o̱ˉ jeˉ heˉ naˉsɨɨˉ läꜙlaˉ:
25 E escreveu uma carta que continha isto:
26 “Jnäꜘ Claudio Lisias sɨɨnꜙ kyahꜗ hneˉ Félix lleˊmohꜘ llu̱u̱ꜗ. Waˊ cha̱a̱hˉ baˊ hneˉ lluꜗ.
26 Cláudio Lísias a Félix, potentíssimo governador, saúde.
27 Dsaˉñʉʉhˉ hi̱ˉ ngooꜗ naˉ gaꜙso̱o̱hꜗ dsaˉ judiu kiyhꜗ kooꜘ gwahꜙ, miihˉ gaˊ saꜙ gaꜙjngɨɨhꜗ dsaˉ kiyhꜗ. Maˊ gaꜙläꜙmanꜙ la̱a̱yꜗ dsaˉ romano, heˉja̱ˉ ñeenˊ kya̱a̱hˊ hløøꜘ kya̱a̱nꜙ naˊlä̱ä̱ˋ jnihꜘ.
27 Este homem foi preso pelos judeus; e, estando já a ponto de ser morto por eles, sobrevim eu com a soldadesca e o livrei, informado de que era romano.
28 Maˊ hnoonˈ läꜙmanꜙ heˉ kihꜗ heˉ maˊ hnëë˜ dsihꜘ, heˉja̱ˉ gaꜙjä̱ä̱ꜙ jnihꜘ chaˊnëˊ dsaˉka̱a̱hˊ kya̱a̱ˈ dsaˉ judiu.
28 Querendo saber a causa por que o acusavam, o levei ao seu conselho.
29 Ja̱ˉgaˊ gaꜙläꜙjnäꜘ heˉ tiˉchooyꜙ juuˈ kihꜗ ley kihꜗ bihꜗ ja̱ˉ. Saꜙ chaˉ heˉ kihꜗ heˉ ju̱u̱yꜘ, niꜙ heˉ dsaˉheyꜘ nehꜙñeˈ.
29 E achei que o acusavam de algumas questões da sua lei, mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou de prisão.
30 Pero jnäꜘ gaꜙtë̱ë̱hnꜗ juuˈ, jwë̱ë̱ꜘ judiu maˉtä̱ä̱hˊ juuˈ kweeˉ heˉ maˊ jngɨɨhˈ kiyhꜗ. Heˉja̱ˉ läꜙcha̱hꜘ ja̱ˉ maˉche̱e̱ꜙ jnihꜘ taꜙ kyahꜗ hneˉ. Hiꜙ maˉjwɨɨnꜗ läꜙjë̱ë̱ꜙ hi̱ˉ hnɨɨ˜ mahꜗ dsaˉkwayꜙ juˈdsooꜘ chaˊnëhˊ hneˉ heˉ kihꜗ ja̱ˉ heˉ hnɨɨy˜ kihꜗ Paaˊ. Waˊ dsaˉngëëhꜘ baˊ hneˉ lluꜗ”, gaꜙjähꜘ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ kihˈ hløøꜘ heꜘ.
30 E, sendo-me notificado que os judeus haviam de armar ciladas a esse homem, logo to enviei, mandando também aos acusadores que perante ti digam o que tiverem contra ele. Passa bem.
31 Heˉja̱ˉ gaꜙjøøꜗ hløøꜘ kihꜗ Paaˊ läꜙhihꜙ heˉ gaꜙjmeeꜘ hi̱ˉ kye̱ˉ nëˊ heꜘ, gaꜙjä̱ä̱yꜗ läꜙ hwëˈ ja̱ˉ taꜙ Antípatri.
31 Tomando, pois, os soldados a Paulo, como lhes fora mandado, o trouxeram de noite a Antipátride.
32 Maˊ gaꜙjnäꜗ ja̱ˉ, gaꜙkë̱hꜗ hløøꜘ hi̱ˉ naˊnääˈ jwëꜘ tɨɨˊ heꜘ, gaꜙnääyˋ taꜙ nëˊtaˊ kiyhˈ. Hi̱ˉ dsë̱ë̱˜ jahꜘ heꜘ baˊ gaꜙnääꜗ kya̱a̱hˊ Paaˊ.
32 No dia seguinte, deixando aos de cavalo irem com ele, tornaram à fortaleza;
33 Maˊ gaꜙllaꜙnääꜗ hløøꜘ heꜘ Cesarea, gaꜙkwëëyhꜗ lleˊmohꜘ heꜘ jeˉ heˉ maˊ kye̱yˉ ja̱ˉ hiꜙ gaꜙngëëyꜗ Paaˊ gooˉ lleˊmohꜘ.
33 os quais, logo que chegaram a Cesareia e entregaram a carta ao governador, lhe apresentaram Paulo.
34 Maˉngëëꜘ maˉhëꜘ lleˊmohꜘ jeˉ ja̱ˉ, gaꜙngɨɨyꜘ juuˈ kihꜗ Paaˊ haˉ cha̱a̱yˉ. Maˊ gaꜙläꜙñeꜙ lleˊmohꜘ la̱a̱ꜗ Paaˊ dsaˉ cha̱a̱ˉ Cilicia,
34 E o governador, lida a carta, perguntou de que província era; e, sabendo que era da Cilícia,
35 heˉja̱ˉ gaꜙjäyhꜘ: —Waˊ yaˉnääꜘ daˊ hi̱ˉ hnɨɨ˜, ja̱ˉgaˊ llanˋ taˊ kyahˈ. Hiꜙ gaꜙjmeeyꜘ madaꜚ kihꜗ hløøꜘ, heˉ hä̱ä̱yꜗ Paaˊ nehꜙ hneꜗ jʉʉhˉ kihꜗ Herode.
35 disse: Ouvir-te-ei quando também aqui vierem os teus acusadores. E mandou que o guardassem no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.