Atos 27
Lataiquiʼ loyaʼapa iƚe al cʼa lixpicʼepa L̵anDios (CHDNT) vs NTLH
1 Lijou'ma ixpic'em'me tumme'me Pablo ti'huaƚa' ƚamats' Italia. (Jiƚpe liƚya' Roma tipa'a cal cuecaj quincuxepa César.) Ixpic'em'me aƚeco'me abarco. Icuxem'me ti'huaƚa' anuli cal capitán lipuftine Julio, ti'etsola' cuenna Pablo y locuenaye litats'ila'. Iƚque Julio ƚocuxepola' lan soldado lacui'impola': Lisoldado cal cuecaj quincuxepa César.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Aƚtsulfoƚai'me anuli al barco qui'huayomma liƚya' Adramitio. Iƚe al barco ipainamma ticuaita jiƚpe lipiƚya'. Tuyaicota ƚiƚeloƚya' ƚamats' Asia, iƚniya lomana' ƚema caja. Aƚejmale anuli ƚapima cuftine Aristarco. Iƚque ƚas Macedonia, lipiƚya' Tesalónica. Aƚepá.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Lihuequi litine aƚcuaitsa liƚya' Sidón. Cal capitán Julio ac'a lipicuejma'. Ixim'ma cuanuc' Pablo, epi'i'ma lane, timi:
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Lipanni al barco jiƚpe Sidón, ƚahua' aƚtalecufponga'. Luyalaicopá liju' camats', jiƚpe loxa camane copa'a al isla ƚamats' Chipre. Jiƚpe aimaƚpa'nenga' ƚahua'.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Aƚeyi ƚaja ƚema camats' Cilicia, jouc'a ƚema camats' Panfilia. Aƚcuaitsa liƚya' cuftine Mira jiƚpe ƚamats' Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Jiƚpiya cal capitán ixim'ma anuli al barco qui'huayomma liƚya' Alejandría, ti'hua'ma ƚamats' Italia. Cal capitán aƚtsufai'eponga'.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Iƚe laƚbarco ti'hua panca panca. Uyai'ma axpe' quitine. Afule maƚcuaiyacu huejnca liƚya' Gnido. Lijou'ma laƚbarco aimi'hua ƚijca lipene. Aimi'iya. Juaiconapa ujfxi ti'hua ƚahua'. Aluyalaicopá huejnca ƚamats' isla Salmón. Jiƚpe liju' Creta aimi'hua ujfxi cahua'.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ti'hua aƚeyi huejnca ƚamats'. Afule maƚcuaiyacu pe lacui'impa lan C'a Puerto. Jiƚpe al puerto a'ij culi' liƚya' Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Juaiconapa aƚcoƚponga' al puerto. Joupa uyaipa al cuecaj quitine. Iƚe litine lan judío tixnet'ƚyi, aimitetsoyi. Aƚsina' ticuaihuo ƚoyac' cahua', al barco aimi'huaya al c'a. Pablo ipalaic'o'mola' nocuxepá al barco,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 timila':
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Cal capitán aiquiquimf'e locuapa Pablo. Iquimf'e'mola' xonca locuapa cal piloto jouc'a ƚipoujna al barco.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Axpela' locuenaye xanuc' noyepá jiƚpe al barco ticuayi:
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Lixim'me ti'hua panca panca ƚahuaj sur, iƚne ts'iƚpic'a tiyenƚe ticuayi: “Itsiya ƚinca ailopa'a tintsi. Aƚcuaita liƚya' Fenice.” If'ac'ena'me al cumta catejma' ancla. Aƚepá. I'hua'a'me al barco huejnca ƚema caja, jiƚpe al isla Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Aiquicoƚi icuaiyunni ƚujfxi cahua'. Iƚque ƚahua' cuftine: Ƚi'huayomma liju' laipammaiyomma cal 'ora. Ujfxi, ujfxi luntafquinga'. Ti'hua tocomma ucuiƚna.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Iƚque ƚahua' ummetsai'ma al barco. Aimi'i mi'hua ƚijca. Laƚsim'me aimi'iya maluyalaiconayacu, aƚcuayi:
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Luyalaico'me ƚema caja jiƚpe anuli ƚamats' isla cuftine Clauda. Jiƚpe aimi'hua cujfxi cahua'. Al barco exaƚi anuli laca'huaj canoa. (Ti'iƚa' lo'iya al cuecaj barco aƚtsulfoƚai'me al canoa, lunƚu'e'moƚtsi.) Iƚe laca'huaj canoa afule maƚ'noƚyi.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Exaƚaf'me, itsufai'enapá al cuecaj barco. Lijou'ma ifi'e'me al cuecaj barco. Ifi'eco'me ujfxi cocuis licu'u lixpula, xonca tixnet'ƚqui. Tixpailiquila', ticuayi: “Ti'hua ujfxi ƚahua', aga tummetsai'ma al barco, aƚcuaitsa jiƚpe ƚintuhuale cuixa cuftine Al Sirte”. Exaƚna'me ijuisna'me al cuecaj lixaƚ ilanc'ecompa ijahua'. Al barco ti'hua mummetsay ƚahua'.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Lihuequi litine ƚahua' ƚaja ujfxi titeƚ'minni laƚbarco. Ticuayi: “Aƚscua'aƚe al barco, aƚ'e'eƚe huata lipicumta”. Ipango'me eca'ni'me ƚitaic' al barco.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Joupa uyaipa oque' quitine, iƚne no'epá canic' jiƚpe al barco eca'ni'me ƚi'huexi al barco.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Joupa ixhuaita axpe' quitine aiqui'huáqui cal 'ora, ni lipuqui' aiqui'huáquila' lan xamna. Ti'hua ujfxi ƚahua'. Aƚcuayi: “Aicaƚsina' ja'ni lunƚul'me o a'i.”
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ixhuaita axpe' quitine aimitetsoyi lam marinero. Pablo ecaxingaitsola', timila':
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 ’Itsiya iya' cu'i'molhuo': Aimoƚsueƚmot'ƚe'me. Nij naitsi najac'ya lipitine. Al barco ƚinca tejac'na'ma.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Lipuqui' i'huamma pe laifpa'a anuli ƚepaluc ȽanDios. Iƚque ȽanDios aiPoujna, ainihuequi. Ƚapaluc quema'a lacaxingaipa lainiju'.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Aƚmipa: “CumPablo, aimixpaij'mo'. Ƚinca tocuaita petsi cal cuecaj quincuxepa César. ȽanDios epi'ipo' loxahue'epa. Tunƚu'e'mo'. Jouc'a tunƚu'e'mola' jahuay lonƚejmale nomana' al barco.”
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 ’Camilhuo': Aimoƚsueƚmot'ƚe'me. Iya' ca'huaiyinge ȽanDios. Ma to laƚmipa toƚta'a ti'i'ma.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Ƚinca ƚaja alaca'ni'monga' anuli ƚamats' isla.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Joupa ixhuaita imbamaj malpu' quitine ma luyalaiyi ƚaja Adria. Ƚipujfxi cahua' lummetsaiyinga'. Li'i'ma to nolojmay quipuqui' lam marinero ticuayi:
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Ixpicuf'me lipitoqui ƚaja. Ixpicuf'ma anuxans quimbama' acamts'us metro. Iyecona'me nihuata, ixpicufcona'me. Lipitoqui ƚaja ixpicuf'ma anuxans caitsi metro.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Ixpailij'mola', ticuayi:
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Lijou'ma lam marinero ehue'me te co'iya mipalyacu al barco. Ticuayi: “Alunƚu'e'moƚtsi illanc' caƚtuca'. Aƚcuaita ƚamats'.” Tocomma tecajm'mi'me locuenaye lan cumta catehuaijma' ancla jiƚpe lopa'a ƚijuac al barco. Ma le'a tifel'miyi. Tecajm'miyi ƚaja laca'huaj canoa.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Pablo tixina lo'epa. Timila' cal capitán jouc'a lisoldado:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Lan soldado etej'me ƚocuits' pe lifiyicoya laca'huaj canoa. Itai'ma ƚaja.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Ma liƚic'ejma Pablo ipalaic'o'mola' jahuay nomana' jiƚpe al barco. Tixa'huela', timila':
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Itsiya caxa'huelhuo' toƚtetsoƚe. Ja'ni a'i tima'molhuo'. Aimoƚsueƚmot'ƚe'me. Aimejac'ya ni anuli lijuac ƚoƚjuac.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Lijou'ma lines'ma toƚta'a Pablo epef'ma ƚa'i. Miquimf'eyi jahuay lan xanuc' tix'najtsi'i ȽanDios. Ixquej'ma ƚa'i, ipango'ma ite'ma.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Lan xanuc' aimixhueƚmot'ƚecona'me, itetso'me.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Jahuay illanc' laƚmana' al barco aƚsuaisponga' oquej maxnu afanej nuxans quimbama' camts'us.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Lijou'ma linajntsola' lam marinero ecajm'mi'me ƚaja ƚaitaij trigo. I'i'ma xonca axnoica al barco.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Joupa i'ipa quitine. Ixim'me huejnca ƚamats'. Aiquilimetsaijma te jale camats' jiƚpiya. Jiƚpe ƚema caja iximpá anuli lotsufaicompa. Ixpic'e'me lo'eyacu, ticuayi:
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Ux'mas'me lan cumta catehuaijma' ancla. Iƚne imanenca al 'ocay ƚaja. Ƚixala' iƚne a'ec lopa'a loquej liju' al barco etec'e'me lifi'icoya, ti'eƚe canic', ti'hua'ma al ƚijca al barco. I'nof'e'me laca'hua quixaƚ quijahua', iƚe lopa'a ƚijuac al barco. Toƚta'a xonca ac'a ti'hua'ma. Ti'hua'ayi al barco jiƚpe lotsufaicompa, ticuaitsi ƚema caja.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Icuaitsi pe lopa'a oquej cal panay. Jiƚpe tipa'a axpe' cuixa. Al barco ipanenni. Ipa'ne'ma cal cuixa. Itaƚijm'ma ƚijuac. Ƚitsilo ƚaja tuntafqui lixpula' al barco. Ipango'ma ixquetsuf'ma.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Lan soldado ticuayi:
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Cal capitán aimicua. Ipic'a tunƚuƚa' Pablo. Timila' lisoldado:
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Ja'ni aicoƚsina' moƚcafcoƚaiyi, tonƚe'me ma to lo'iya. Toƚniƚe ƚaxmale' o ni naitsi hualca caxma lopa'a al barco, tonƚecoƚe ƚaja, toƚcuaitsa ƚamats'.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.