Lucas 20

Júu ʼmɨ́ɨ e cacuo fidiée (CCONT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Jo̱ co̱o̱ˋ jmɨɨ˜ mɨ˜ cangɨ́ˋ e jo̱, lajeeˇ e táangˋ Jesús fɨˊ guáꞌˉ e erˊ jo̱guɨ guiarˊ júuˆ quiáꞌˉ Fidiéeˇ jee˜ jaléngꞌˋ dseaˋ quiáꞌˉ jial nileángˋ dseaˋ jee˜ jaléꞌˋ dseeˉ quiáꞌrˉ, jo̱ lajeeˇ jo̱b caguilíingˉ jaléngꞌˋ fii˜ jmidseaˋ có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ tɨfaꞌˊ quiáꞌˉ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ dseaˋ góorˋ dseaˋ Israel có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ yʉ́ʉꞌ˜ dseaˋ cǿøngꞌ˜ quiáꞌˉ e guáꞌˉ do,
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 jo̱ casɨ́ꞌrˉ Jesús lala jo̱ cajíñꞌˉ:
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Jo̱baꞌ cañíiˋ Jesús quiáꞌˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 ¿I̱˜ i̱ caquiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ i̱ Juan e caseáaiñˋ dseaˋ jmɨɨˋ? ¿Su Fidiéeˇ o̱faꞌ dseaˋ jmɨgüíbˋ é?
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do e cajíngꞌˉ Jesús lado, jo̱ lajeeˇ yaam˜bre canaaiñˋ sɨ́ɨiñˋ jo̱ sɨ́ꞌˋ rúiñꞌˋ:
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Jo̱ song nisíiꞌ˜naꞌr e dseaˋ jmɨgüíbˋ caquiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ i̱ Juan do, jo̱baꞌ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ la føꞌˊ nijngámꞌˉbre jneaa˜aaꞌ jóng có̱o̱ꞌ˜ jmangꞌˉ cu̱u̱˜, co̱ꞌ ñiˊbre guiʉ́ˉ e cajáˉ i̱ Juan do e féꞌrˋ cuaiñ˜ quiáꞌˉ Fidiéeˇ.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Jo̱ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ do jaˋ cateáˉ dsíirˊ faꞌ eeˋ cañíirˋ quiáꞌˉ Jesús cuaiñ˜ quiáꞌˉ i̱ Juan do, jo̱ lɨ́ꞌˆ casɨ́ꞌrˉ dseaˋ do e jaˋ ñiˊbre.
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Jo̱baꞌ cañíiˋ Jesús quiáꞌˉ i̱ dseaˋ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Jo̱ dsifɨˊ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, jo̱ canaangˋ Jesús e eꞌrˊ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do co̱o̱ˋ júuˆ jáꞌˉ e lafaꞌ júuˆ cuento, jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ do lala jo̱ cajíñꞌˉ:
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Jo̱ mɨ˜ catɨ́ˋ íꞌˋ e carooˋ e mɨ́ꞌˆ huɨɨngˋ jǿꞌˆ do, jo̱ caguiéiñꞌˊ jaangˋ dseaˋ quiáꞌrˉ e tɨˊ lɨ˜ táaiñˋ do i̱ cangomɨɨ˜ lají̱i̱ꞌ˜ guiéeˆ quiáꞌrˉ e catɨ́ɨiñˉ quiáꞌˉ e ta˜ jmáꞌˉjiʉ e jmóoˋ i̱ dseaˋ do fɨˊ ni˜ guóoꞌ˜ uǿˉ quiáꞌrˉ. Jo̱ dsʉꞌ mɨ˜ caguiéngꞌˉ i̱ dseaˋ quiáꞌrˉ do e lɨ˜ taang˜ i̱ dseaˋ jmóoˋ ta˜ e uǿˉ do, caquiéꞌˊbiñꞌ do quiáꞌrˉ e lafaꞌ e nicuǿꞌˉreiñꞌ do lají̱i̱ꞌ˜ guiéeˆ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ fii˜ uǿˉ do, jo̱ caguiémꞌˊbreiñꞌ do caléꞌˋ catú̱ˉ fɨˊ lɨ˜ cajárˉ, jo̱ jaˋ eeˋ cacuøꞌˊreiñꞌ do jí̱i̱ꞌ˜ co̱o̱ˋ.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Jo̱ mɨ˜ calɨñiˊ i̱ dseaˋ fii˜ uǿˉ do e calɨ́ˉ lado, dsifɨˊ ladob caguiéiñꞌˊ jaangˋguɨ dseaˋ quiáꞌrˉ i̱ cangomɨɨ˜ guiéeˆ quiáꞌrˉ quiáꞌˉ lají̱i̱ꞌ˜ ta˜ jmóoˋ uǿˉ quiáꞌrˉ. Jo̱ dsʉꞌ mɨ˜ caguiéngꞌˉ i̱ dseaˋ quiáꞌrˉ do fɨˊ lɨ˜ taang˜ i̱ dseaˋ jmóoˋ ta˜ do, cacǿømꞌ˜bre cajo̱ lɨ́ꞌˆ laco̱ꞌguɨ cangongɨ́ɨngˉ i̱ dseaˋ laꞌuii˜ do, jo̱ jí̱i̱ꞌ˜ co̱o̱ˋ jaˋ eeˋ cacuøꞌˊreiñꞌ do cajo̱.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Jo̱ mɨ˜ calɨñiˊtu̱ i̱ dseaˋ fii˜ do e calɨ́ˉ lado, jo̱ caguiémꞌˊbre jaangˋguɨ dseaˋ quiáꞌrˉ. Jo̱ dsʉꞌ gabˋ cajméeˋ i̱ dseaˋ jmóoˋ ta˜ do có̱o̱ꞌ˜ i̱ dseaˋ do cajo̱, co̱ꞌ caquiémꞌˊbreiñꞌ jo̱guɨ cacuingꞌˊneiñꞌ, jo̱ jaˋ eeˋ cacuøꞌˊreiñꞌ do jí̱i̱ꞌ˜ co̱o̱ˋ cajo̱, jo̱ caꞌǿømˋbreiñꞌ do.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 ’Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, jo̱ caꞌɨ́ˋ dsíiˊ i̱ dseaˋ fii˜ uǿˉ do: “¿E˜ nijmee˜e náng? Jo̱ seemˋ camɨ́ɨngꞌ˜ jó̱o̱ˋo̱ i̱ ꞌneáanˋn eáangˊ, jo̱ íbˋ niguiéenꞌ˜n lana, jo̱ jangámˉ íˋguɨb i̱ nijmɨꞌgórˋ.”
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Jo̱ dsʉꞌ mɨ˜ caguiéngꞌˉ i̱ sɨmingꞌˋ do lɨ˜ taang˜ i̱ dseaˋ jmóoˋ ta˜ do, jo̱ dsifɨˊ ladob canaaiñꞌˋ do sɨ́ɨiñˋ lajeeˇ yaaiñˇ: “Jí̱i̱ꞌ˜ i̱ nabingꞌ i̱ seengˋ i̱ nilíingˉ fii˜ e uǿˉ la mɨ˜ nijúungˉ tiquiáꞌrˆ. Jo̱baꞌ majngáangꞌˇnaaꞌr lana, ná la cagüéiñˉ fɨˊ la, jo̱ jneaꞌˆ dseaˋ nilíiˉiiꞌ fii˜ latøøngˉ e uǿˉ la.”
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Jo̱ mɨ˜ cangoyúungꞌ˜ e casɨ́ɨngˉ i̱ dseaˋ do røøˋ lado, jo̱ caguíimˋbre i̱ sɨmingꞌˋ do jee˜ e uǿˉ e lɨ˜ sɨjnea˜ e huɨ̱ɨ̱ˋ huɨɨngˋ jǿꞌˆ do jo̱ fɨˊ jo̱b cajngangꞌˊneiñꞌ.
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Co̱ꞌ nidsémꞌˉbre, jo̱ mɨ˜ niguieiñꞌˊ nijngámꞌˉbre lajaléngꞌˋ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do, jo̱ i̱ jiémꞌˋ nitáiñꞌˊ i̱ nijméˉ ta˜ e uǿˉ quiáꞌrˉ do.
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ Jesús e cajíngꞌˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do lado, jo̱ lɨ́ꞌˆ cajǿømˉbreiñꞌ do, jo̱ lɨ́ˉ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ do lala jo̱ cajíñꞌˉ:
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Jo̱ doñiˊ i̱i̱ˋ i̱ catɨtaangˇ e fɨˊ ni˜ e cu̱u̱˜ do, jo̱baꞌ cuibꞌˆ nilíiñˉ jóng. Jo̱guɨ fɨng song e cu̱u̱˜ do catóꞌˋ jo̱ cajlɨ́ngˉ jaangˋ dseaˋ, jo̱baꞌ conguiaˊ tʉ́ʉbꞌ˜ nilíiñˉ jóng.
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ jaléngꞌˋ fii˜ jmidseaˋ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ tɨfaꞌˊ quiáꞌˉ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ dseaˋ Israel e cajíngꞌˉ Jesús lado, jo̱baꞌ lajmɨnábˉ lamɨ˜ iiñ˜ nisáiñꞌˊ dseaˋ do, co̱ꞌ calɨlíꞌrˆ e uii˜ quiáꞌˉbre caféꞌˋ dseaˋ do. Jo̱ dsʉꞌ jí̱i̱ꞌ˜ co̱o̱ˋ jaˋ eeˋ cateáˉ dsíirˊ faꞌ eeˋ cajmeáiñꞌˋ dseaˋ do, co̱ꞌ ꞌgǿmꞌˋbre jaléngꞌˋ dseaˋ fɨɨˋ i̱ tɨˊ dsíiˊ núuˋ jaléꞌˋ júuˆ quiáꞌˉ Jesús.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, jaléngꞌˋ i̱ tɨfaꞌˊ do có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ jmidseaˋ casɨ́ɨiñˉ lajeeˇ laꞌóꞌˋ yaaiñ˜ e casíiñˋ co̱o̱ˋ tú̱ˉ mɨ́ɨngꞌ˜ dseaˋ i̱ nijméˉ lafaꞌ dseaˋ guiʉ́ˉ dsíiˊ có̱o̱ꞌ˜ Jesús, jo̱ cajméerˋ lajo̱ quiáꞌˉ e nijméiñꞌˉ do quijí̱ˉ jial niféꞌˋ dseaˋ do júuˆ guíiˉ, co̱ꞌ ɨˊ dsíirˊ e faꞌ lajo̱ nilíꞌrˋ e nitɨsɨ́ɨngꞌˇ dseaˋ do fɨˊ quiniˇ dseata˜.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Jo̱baꞌ mɨ˜ caguilíiñꞌˉ do fɨˊ lɨ˜ táangˋ Jesús, jo̱ cajmɨngɨꞌrˊ dseaˋ do lala jo̱ cajíñꞌˉ:
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Jo̱baꞌ cajajmɨngɨ́ɨꞌˇnaaꞌ ꞌnʉˋ: ¿Su ꞌnéˆ niquíˆnaaꞌ cuuˉ e catɨ́ɨngˉ dseata˜ dseaˋ féngꞌˊ i̱ guiing˜ fɨˊ Roma o̱si jaˋ ꞌnéˉ quíˆnaaꞌ é?
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Jo̱ dsʉꞌ dsifɨˊ ladob calɨlíꞌˆ Jesús e iing˜ i̱ dseaˋ do nijmɨgǿøngˋneiñꞌ, jo̱baꞌ cajíñꞌˉ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 —Éeꞌ˜naꞌ jnea˜ co̱o̱ˋ cuuˉ. Jo̱baꞌ neˇduuꞌ jial lɨ́ɨˊ, jo̱ ¿i̱˜ dseaˋ i̱ táangˋ fɨˊ ni˜ la jo̱guɨ jial siirˋ?
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Jo̱baꞌ cañíiˋtu̱ Jesús jo̱ casɨ́ꞌrˉ i̱ dseaˋ do:
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Jo̱ dsíngꞌˉ cangogáˋ dsíiˊ i̱ dseaˋ i̱ téengˋ Jesús do mɨ˜ cañíiˋ dseaˋ do lado fɨˊ quiniˇ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ teáangˉ do, co̱ꞌ lɨ́ꞌˆ lɨˊ cangoꞌgóˋguɨ dsíiˊbre lají̱i̱ꞌ˜ e cañíiˋ dseaˋ do, jo̱ tiibˉ caje̱rˊ lajɨɨiñˋ do.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, caguilíingˉ co̱o̱ˋ tú̱ˉ mɨ́ɨngꞌ˜ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ saduceo fɨˊ lɨ˜ táangˋ Jesús. Jo̱ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ saduceo do jaˋ jáꞌˉ lɨ́ɨiñˋ e nijí̱ꞌˊtu̱ jaléngꞌˋ ꞌlɨɨ˜. Jo̱baꞌ cangojmɨngɨ́ɨꞌrˇ dseaˋ do jo̱ cajíñꞌˉ:
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 —Tɨfaꞌˊ, Moi˜ cajmeꞌrˊ fɨˊ ni˜ jiˋ quiáꞌrˉ e song cajúngˉ jaangˋ dseañʉꞌˋ jo̱ jaˋ jó̱o̱rˊ calɨséngˋ có̱o̱ꞌ˜ dseamɨ́ˋ quiáꞌrˉ, jo̱baꞌ ꞌnéˉ nicúngꞌˉ guóˋ i̱ dseamɨ́ˋ ꞌnɨ́ɨˉ do có̱o̱ꞌ˜ rúngꞌˋ dseaˋ ngáangꞌ˜ có̱o̱ꞌ˜ i̱ ꞌlɨɨ˜ do. Jo̱ i̱ yʉ̱ʉ̱ˋ laꞌuii˜ i̱ nilɨseengˋ quiáꞌrˉ có̱o̱ꞌ˜ i̱ dseañʉꞌˋ do, ꞌnéˉ nijmérˉ e lafaꞌ jó̱o̱bˊ i̱ dseañʉꞌˋ quiáꞌrˉ lamɨ˜ uii˜ do, co̱ꞌ lanab féꞌˋ fɨˊ ni˜ jiˋ quiáꞌˉ Moi˜.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Jo̱baꞌ síiꞌ˜naꞌ ꞌnʉˋ e júuˆ la: Co̱o̱ˋ ya̱ꞌˊ calɨséngˋ guiángˉ dseañʉꞌˋ laꞌóꞌˋ rúiñꞌˋ, jo̱ i̱ dseaˋ nifɨˊ do cacúmꞌˋ guóorˋ, jo̱ jaˋ e huǿøˉ cateáaiñˋ fɨˊ jmɨgüíˋ la co̱ꞌ cajúmˉbre, jo̱ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ jó̱o̱rˊ jaˋ i̱i̱ˋ calɨséngˋ.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ e cajúngˉ i̱ dseañʉꞌˋ do, jo̱ cacúmꞌˋ guooˋ i̱ dseamɨ́ˋ ꞌnɨ́ɨˉ do có̱o̱ꞌ˜ rúngꞌˋ i̱ ꞌlɨɨ˜ dseañʉꞌˋ quiáꞌrˉ i̱ catɨ́ˋ gángˉ do. Jo̱ dsʉꞌ lajo̱b cangongɨ́ɨiñˉ cajo̱, co̱ꞌ cajúmˉbre, jo̱ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ jó̱o̱rˊ jaˋ i̱i̱ˋ calɨséngˋ.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, cacúmꞌˋtu̱ guooˋ i̱ dseamɨ́ˋ do có̱o̱ꞌ˜ i̱ rúngꞌˋ i̱ ꞌlɨɨ˜ dseañʉꞌˋ quiáꞌrˉ i̱ catɨ́ˋ gaangˋ do, jo̱ jaˋ huǿøˉ cangóˉ jo̱ cajúmˉbre cajo̱, jo̱ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ jó̱o̱rˊ jaˋ i̱i̱ˋ calɨséngˋ. Jo̱ lajo̱b cangongɨ́ɨiñˉ lajaléiñꞌˋ do. Jo̱ co̱o̱bˋ mɨ˜ catóꞌˊ júuiñˉ lajɨˋ guiáiñˉ do, jo̱ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ jó̱o̱rˊ jaˋ i̱i̱ˋ calɨséngˋ.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Jo̱ dsʉꞌ joˋ huǿøˉ ngóˉ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, jo̱ cajúmˉ i̱ dseamɨ́ˋ do cajo̱.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Jo̱baꞌ jmɨngɨ́ɨꞌˇnaaꞌ ꞌnʉˋ lana jial lɨ́ɨˊ mɨ˜ nitɨ́ˉ fɨɨˋ co̱o̱ˋ. ¿I̱˜ dseángꞌˉ dseamɨ́ˋ quiáꞌˉ nilíingˉ i̱ dseamɨ́ˋ do lajeeˇ lajɨˋ guiángˉ i̱ dseañʉꞌˋ do? Co̱ꞌ lajɨˋ guiámˉbre cacúngꞌˉ guórˋ có̱o̱ꞌ˜ i̱ dseamɨ́ˋ do fɨˊ jmɨgüíˋ la.
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Jo̱baꞌ cañíiˋ Jesús quiáꞌˉ i̱ dseaˋ saduceo do jo̱ cajíñꞌˉ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Jo̱ dsʉꞌ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ niñíingˋ e nijí̱ꞌˊtu̱r caléꞌˋ catú̱ˉ jee˜ jaléngꞌˋ ꞌlɨɨ˜ fɨˊ jmɨgüíˋ co̱o̱ˋ joˋ nicúngꞌˉguɨ guoorˋ fɨˊ jo̱,
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 jo̱guɨ jaˋ quɨ́ꞌˉ jmɨɨ˜ faꞌ e nijúungˉguɨr, co̱ꞌ lajo̱b lɨ́ɨngˊ jaléngꞌˋ ángeles quiáꞌˉ Fidiéeˇ fɨˊ ñifɨ́ˉ, jaˋ cúngꞌˋ guóorˋ o̱ꞌguɨ júuiñˉ; jo̱guɨ jó̱o̱ˊ Fidiéeˇ nilíingˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do uíiꞌ˜ e nɨcají̱ꞌˊtu̱r caléꞌˋ catú̱ˉ.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Jo̱ jɨˋguɨ Moi˜ cajmeꞌrˊ fɨˊ ni˜ jiˋ quiáꞌˉ Fidiéeˇ e nijí̱bꞌˊtu̱ ꞌlɨɨ˜, co̱ꞌ ie˜ lamɨ˜ cangárˉ e gui˜ co̱o̱ˋ ꞌmató̱o̱ˊ e gui˜ jɨˋ, jo̱ jee˜ e jɨˋ do caféꞌˋ Fíiˋnaaꞌ jo̱ cajméerˋ júuˆ e íˋbre lɨ́ɨiñˊ Fidiéeˇ quiáꞌˉ Abraham có̱o̱ꞌ˜guɨ Isáaˊ jo̱guɨ Jacóoˆ.
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Dsʉco̱ꞌ Fidiéeˇ lɨ́ɨiñˊ Fidiéeˇ quiáꞌˉ jaléngꞌˋ dseaˋ jí̱ꞌˋ, jo̱ jaˋ lɨ́ɨiñˊ Fidiéeˇ quiáꞌˉ jaléngꞌˋ ꞌlɨɨ˜, co̱ꞌ jmangꞌˆ dseaˋ jí̱ꞌˋbingꞌ i̱ seengˋ cøøngˋ có̱o̱ꞌ˜ Fidiéeˇ.
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ i̱ lɨɨng˜ tɨfaꞌˊ quiáꞌˉ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ dseaˋ Israel do e cajíngꞌˉ Jesús lado, jo̱baꞌ dsifɨˊ ladob cañíirˋ quiáꞌˉ Jesús jo̱ casɨ́ꞌrˉ dseaˋ do lala jo̱ cajíñꞌˉ:
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, jí̱i̱ꞌ˜ jaaiñꞌˋ do joˋ eeˋ cateáˉguɨ dsíirˊ faꞌ eeˋ cajmɨngɨꞌˊguɨr Jesús.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, jo̱ cajmɨngɨꞌˊ Jesús jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do jo̱ cajíñꞌˉ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Co̱ꞌ lalab cajíngꞌˉ dseata˜ Davíꞌˆ fɨˊ ni˜ jiˋ quiáꞌˉ Fidiéeˇ:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 cartɨˊ mɨ˜ nijmee˜e e jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ ꞌníꞌˋ níingˉ ꞌnʉˋ
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Jo̱baꞌ jmɨngɨɨˉ jnea˜ e song ꞌñiaꞌˊbɨ dseata˜ Davíꞌˆ sɨ́ꞌrˋ Dseaˋ Jmáangˉ Fíiˋi, jo̱baꞌ ¿jial cuǿøngˋ e Dseaˋ Jmáangˉ lɨ́ɨiñˊ dseaˋ sɨju̱ˇ dseata˜ Davíꞌˆ jóng?
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Jo̱ lajeeˇ jo̱, fɨ́ɨmˊ dseaˋ teáaiñꞌ˜ e núurˋ jaléꞌˋ júuˆ quiáꞌˉ Jesús, jo̱ cajíngꞌˉ dseaˋ do casɨ́ꞌrˉ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ ngɨˊ có̱o̱ꞌr˜ do lala:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 —Ñiing˜ óoˊnaꞌ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ tɨfaꞌˊ quiáꞌˉ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ dseaˋ góoˋnaaꞌ dseaˋ Israel, co̱ꞌ jaléngꞌˋ íˋ tɨˊ dsíirˊ e ngɨrˊ quie̱rˊ jaléꞌˋ sɨ̱ꞌˆ dseaˋ ꞌgooˋ, jo̱guɨ dsíngꞌˉ iiñ˜ e nijmiféngꞌˊ dseaˋ írˋ mɨ˜ jiéꞌˋ jíñꞌˊ dseaˋ lacaangˋ fɨˊ jee˜ ꞌnʉ́ʉˊ, jo̱ mɨrˊ ꞌmasii˜ e niingˉguɨ mɨ˜ dsilíiñˉ fɨˊ sɨnʉ́ʉˆ guáꞌˉ, jo̱guɨ mɨ˜ tɨˊ jmɨɨ˜ e ngɨ́ɨiñˋ e gøꞌrˊ, mɨrˊ lali˜ lɨ˜ jloꞌˆguɨ e nigüeárˋ, jo̱ lajo̱baꞌ e jloꞌˆguɨ jnéeiñˉ fɨˊ quiniˇ jaléngꞌˋ dseaˋ rúiñꞌˋ.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Jo̱guɨ uøꞌrˊ jaléꞌˋ e seaˋ quiáꞌˉ jaléngꞌˋ dseamɨ́ˋ i̱ ꞌnɨ́ɨˉ, jo̱guɨ jmɨcaaiñ˜ e féꞌrˋ faꞌˊ e cueeˋ eáangˊ fɨˊ quiniˇ dseaˋ. Jo̱ co̱ꞌ dseángꞌˉ lajo̱b lɨ́ɨiñˊ, jo̱baꞌ íˋbingꞌ i̱ eáangˊguɨ niꞌíngꞌˋ iihuɨ́ɨˊ mɨ˜ nitɨ́ˉ íꞌˋ lajo̱.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.