Lucas 14

Júu ʼmɨ́ɨ e cacuo fidiée (CCONT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, co̱o̱ˋ jmɨɨ˜ lajeeˇ e jmiꞌíngꞌˊ dseaˋ Israel, catǿˉ jaangˋ fii˜ quiáꞌˉ jaléngꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ fariseo catǿꞌrˉ Jesús e nidǿꞌˉ dseaˋ do íiˊ fɨˊ quiáꞌrˉ. Jo̱ lajeeˇ jo̱, dob teáangꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ fariseo i̱ caguiaangˉ do có̱o̱ꞌ˜ tɨfaꞌˊ quiáꞌˉ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌrˉ e téeiñˋ Jesús lajeeˇ jo̱.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Jo̱ jee˜ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ teáangˉ do niquiéengˋ jaangˋ dseañʉꞌˋ i̱ nilɨ́ɨngˊ jmohuɨ́ɨˊ e yaaiñˋ.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Jo̱ mɨ˜ cangángˉ Jesús i̱ dseaˋ dséeꞌ˜ do, dsifɨˊ lajo̱b cajmɨngɨꞌrˊ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ neáangˊ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Dsʉꞌ tiibˉ caje̱ˊ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do, jí̱i̱ꞌ˜ camɨ́ꞌˆ júuˆ jaˋ eeˋ cañíirˋ. Jo̱ dsifɨˊ lajo̱b catɨ́ɨngˉ Jesús i̱ dseaˋ dséeꞌ˜ do, jo̱ caꞌláamˉbiñꞌ do lají̱i̱ꞌ˜ e jmohuɨ́ɨˊ e lamɨ˜ lɨ́ɨiñꞌˊ. Jo̱baꞌ caquiʉꞌˊ Jesús ta˜ e cangámꞌˉbiñꞌ do.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Jo̱guɨ dsifɨˊ ladob casɨ́ꞌˉ Jesús jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ teáangˉ do jo̱ cajíñꞌˉ:
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Dsʉꞌ calébꞌˋtu̱ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ do jaˋ eeˋ cañíirˋ jí̱i̱ꞌ˜ camɨ́ꞌˆ júuˆ quiáꞌˉ Jesús.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Jo̱ lajeeˇ jo̱ cajíngꞌˉ i̱ dseaˋ fii˜ jaléngꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ fariseo do e nigüeáˋ dseaˋ e nidǿꞌrˉ, jo̱ jalémꞌˋ i̱ dseaˋ do caguiꞌrˊ lɨ˜ niingˉguɨ nigüeárˋ. Jo̱ mɨ˜ cangáˉ Jesús e cajméeˋ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do lado, jo̱baꞌ caꞌeꞌˊreiñꞌ e júuˆ la jo̱ cajíñꞌˉ:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 —Mɨ˜ jaangˋ dseaˋ i̱ cungꞌˊ guóˋ tǿꞌrˋ ꞌnʉˋ fɨˊ quiáꞌrˉ, jo̱ mɨ˜ niguieꞌˊ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ íˋ, jaˋ jmeeꞌˉ faꞌ ningɨɨnꞌ˜ e niníꞌˆ lɨ˜ niingˉguɨ, co̱ꞌ jialfaꞌ caguiéˉ jaangˋ dseaˋ mɨ́ɨng˜ i̱ niingˉguɨ laco̱ꞌ ꞌnʉˋ fɨˊ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ do.
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 Jo̱ song ꞌnʉˋ nɨguiinꞌ˜ lɨ˜ niingˉguɨ, jo̱baꞌ i̱ dseaˋ catǿꞌˉ ꞌnʉˋ do ꞌnéˉ nisɨ́ꞌrˋ ꞌnʉˋ e nijéenꞌ˜ lɨ˜ nɨguiinꞌ˜ do, jo̱ nigüeáˋ i̱ dseaˋ jaangˋ do, jo̱ jo̱b lɨ˜ nicá̱ˆ ꞌnʉˋ fɨꞌɨꞌˋ mɨ˜ nijéenꞌ˜ e lɨ˜ nɨguiinꞌ˜ do, jo̱ nigüɨníꞌˋ cartɨˊ cøøngˋguɨ fɨˊ lɨ˜ neáangˊ dseaˋ i̱ jaˋ niingˉ.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Dsʉꞌ mɨ˜ tǿꞌˋ i̱ dseaˋ do ꞌnʉˋ fɨˊ lɨ˜ néeˊ júuˆ, ꞌnéˉ niníꞌˆ cartɨˊ cøøngˋguɨ lɨ˜ neáangˊ dseaˋ i̱ jaˋ niingˉ mɨ˜ niguieꞌˊ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ íˋ. Jo̱baꞌ mɨ˜ niníiñˉ ꞌnʉˋ, nitǿꞌrˋ ꞌnʉˋ jo̱ nijíñꞌˉ: “Fɨˊ la ngɨɨng˜, co̱ꞌ fɨˊ lab lɨ˜ guaˋ dseaˋ i̱ niingˉguɨ.” Jo̱baꞌ niníꞌˆ lɨ˜ niingˉguɨ jee˜ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ mɨ́ɨng˜ i̱ nɨneáangˊ quiáꞌrˉ do.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Dsʉco̱ꞌ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jmɨcǿøngꞌ˜ yaangˇ jee˜ jaléngꞌˋ dseaˋ rúngꞌˋ, íˋbingꞌ i̱ nicá̱ˋ fɨꞌɨꞌˋ, jo̱ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ jmɨcǿøngꞌ˜ yaang˜ jí̱i̱ꞌ˜ capíꞌˆ, íˋbingꞌ i̱ niingˉguɨ lajeeˇ lajaléngꞌˋ dseaˋ jmɨgüíˋ.
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Jo̱guɨ casɨ́ꞌˉ Jesús i̱ dseaˋ i̱ catǿˉ quiáꞌrˉ do jo̱ cajíñꞌˉ:
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Co̱ꞌ guiʉ́ˉguɨ e mɨ˜ nijméeˆ ꞌnʉˋ jmɨɨ˜, nitǿꞌˆ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ cuíinꞌˋ jo̱guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ tiñíingˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ líˋ ngɨ́ˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ bǿøngꞌ˜ jo̱guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ tiuungˉ.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 Jo̱ jo̱guɨbaꞌ dsíngꞌˉ nilɨꞌiáangˋ oꞌˊ jóng dsʉco̱ꞌ jaˋ líˋ niquɨꞌˆ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do táaˊ quíiꞌˉ faꞌ nicuǿꞌrˉ ꞌnʉˋ laco̱ꞌ cacuǿøꞌ˜re. Jo̱ dsʉꞌ Fidiéeˇ dseaˋ guiing˜ ñifɨ́ˉ, íbˋ dseaˋ i̱ nicuǿꞌˉ ꞌnʉˋ mɨ˜ niguiéeˊ oor˜ e nijí̱ꞌˊtu̱ caléꞌˋ catú̱ˉ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ nɨsɨguiúngˆ fɨˊ quiniˇ Fidiéeˇ.
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do jaléꞌˋ júuˆ quiáꞌˉ Jesús, jaangˋ i̱ dseaˋ laꞌóꞌˋ neáaiñˊ gøꞌrˊ do cajíñꞌˉ casɨ́ꞌrˉ Jesús:
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Jo̱baꞌ casɨ́ꞌˉguɨ Jesús jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do jo̱ cajíñꞌˉ:
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Jo̱ mɨ˜ catɨ́ˋ oor˜ e nidǿꞌrˉ, jo̱ casíiñˋ jaléngꞌˋ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ quiáꞌrˉ e cangotéerˋ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ nɨsɨmɨ́ɨngˇ do. Jo̱ mɨ˜ caguiéˉ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do fɨˊ quiáꞌˉ lajaangˋ lajaangˋ i̱ dseaˋ nɨsɨmɨ́ɨngˇ do, jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “Güɨlíingˉnaꞌ lajmɨnáˉ, co̱ꞌ dob nɨgüɨje̱e̱ˇ fíiˋi e nicøꞌˆnaꞌ co̱lɨɨng˜ có̱o̱ꞌr˜.”
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Jo̱ dsʉꞌ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ do joˋ calɨꞌiiñ˜ faꞌ cangolíiñˉ. Jo̱ i̱ laꞌuii˜ do cajíñꞌˉ: “Síiꞌ˜go̱ fíiꞌˋ güɨjméeˋgo̱r féngꞌˊ dsíirˊ e jaˋ nilíˋ nii˜i, co̱ꞌ nabɨ nɨcaláˋa co̱o̱ˋ jmáangꞌ˜ uǿˆ, jo̱ jo̱bɨ ꞌnéˉ nijǿøˆø lajmɨnáˉ.”
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Jo̱ jaangˋguɨ cajíngꞌˉ: “Síiꞌ˜go̱ fíiꞌˋ güɨjméeˋgo̱r féngꞌˊ dsíirˊ e jaˋ nilíˋ nii˜i, co̱ꞌ nabɨ nɨcalǿnˉn ꞌñiáˋ jmɨ́ɨngˋ güɨtሠquiéˉe, jo̱ íˋbɨ ꞌnéˉ nimoo˜o jial jɨ́ɨˋreꞌ.”
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Jo̱guɨ jaangˋguɨ cajíngꞌˉ: “Güɨsíiꞌ˜go̱ fíiꞌˋ e jaˋ nilíˋ nii˜i, co̱ꞌ la güeamꞌˉbɨ́ɨ e ngocúunꞌ˜n guóoˋo, jo̱ güɨjméeˋgo̱r féngꞌˊ dsíirˊ uii˜ quiéˉe.”
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Jo̱ mɨ˜ caguiéngꞌˉ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do fɨˊ lɨ˜ guiing˜ fiir˜ e cangocó̱o̱rˋ júuˆ e jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ do jaˋ nilíˋ guilíiñˉ, jo̱baꞌ dsíngꞌˉ calɨguíingˉ i̱ fiir˜ do mɨ˜ canúurˉ lajo̱, jo̱ caquiʉꞌrˊ ta˜ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do quiáꞌrˉ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “Gua˜ güɨngɨ˜ lajmɨnáˉ lacaangˋ jee˜ ꞌnʉ́ʉˊ, jo̱ güɨteꞌˊ jaléngꞌˋ dseaˋ tiñíingˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ líˋ ngɨ́ˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ tiuungˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ bǿøngꞌ˜, jo̱ güɨjalíiñˉ e nidǿꞌrˉ fɨˊ quiéˉe.”
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Jo̱ cangóbˉ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do cangojméerˆ laco̱ꞌ ta˜ caquiʉꞌˊ fiir˜. Jo̱ malɨɨ˜guɨ lajo̱ caguiémꞌˉtu̱r fɨˊ lɨ˜ guiing˜ fiir˜ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ do lala: “Nɨcangotéeˉbaa jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ caféeꞌ˜ do ꞌmɨ́ɨˉ, jo̱ nab nɨneáaiñˊ lana, dsʉꞌ jóoˋbɨ lɨ˜ nigüeáˋguɨ dseaˋ.”
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Jo̱baꞌ cajíngꞌˉ i̱ fiir˜ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “Gua˜ güɨngɨ˜guɨ laꞌúngˉ lacaangˋ lɨ˜ jaˋ mɨˊ caguiéeꞌˉ, jo̱ güɨteꞌˊguɨ jaléngꞌˋ dseaˋ, jo̱ güɨjalíiñˉ lɨɨng˜ güɨrǿøngˋ sɨnʉ́ʉˆ quiéˉe.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Dsʉco̱ꞌ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ i̱ catǿøˉø laꞌuii˜ do joˋ nidǿꞌrˉ jí̱i̱ꞌ˜ capíꞌˆ fɨˊ quiéˉe.”
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, dsíngꞌˉ fɨ́ɨngˊ jaléngꞌˋ dseaˋ ngolíiñˉ fɨˊ lɨ˜ ngóoˊ Jesús. Jo̱baꞌ caje̱rˊ jo̱ casɨ́ꞌrˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do jo̱ cajíñꞌˉ:
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 —Song i̱i̱ˋ iing˜ niꞌuíingˉ dseaˋ quiéˉe, ꞌnéˉ nilɨꞌiing˜guɨr jnea˜ laco̱ꞌguɨ tiquiáꞌrˆ o̱si niquiáꞌrˆ o̱si jaléngꞌˋ rúiñꞌˋ o̱si dseamɨ́ˋ quiáꞌrˉ o̱si dseañʉꞌˋ quiáꞌrˉ é o̱si jaléngꞌˋ jó̱o̱rˊ, jo̱guɨ ꞌnéˉ nilɨꞌiing˜guɨr jnea˜ laco̱ꞌguɨ ꞌñiaꞌrˊ cajo̱.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Jo̱ song i̱i̱ˋ dseaˋ i̱ jaˋ niseángꞌˊ lafaꞌ crúuˆ quiáꞌrˉ e laco̱ꞌ cuøˊ li˜ e guiaˊ dsíirˊ e nidsingɨ́ɨiñˋ e huɨ́ɨngˊ uíiꞌ˜ e lɨ́ɨiñˊ dseaˋ quiéˉe jo̱guɨ jaˋ ningɨ́rˉ có̱o̱ꞌ˜ jnea˜, jo̱baꞌ i̱ dseaˋ íˋ jaˋ quɨ́ꞌˉ jmɨɨ˜ e nilíiñˉ dseaˋ quiéˉe.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Faꞌ jaangˋ ꞌnʉ́ꞌˋ iing˜naꞌ nijméeꞌ˜naꞌ co̱o̱ˋ ꞌnʉ́ʉˊ, ꞌnéˉ nijméeꞌ˜naꞌ cuante quíiˉnaꞌ su seabˋ cuuˉ quiáꞌˉ e ninaangˉnaꞌ e nijméeꞌ˜naꞌ e ꞌnʉ́ʉˊ do carˋ nitéꞌˊ.
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Dsʉco̱ꞌ faꞌ lɨ́ꞌˆ canaangˋ e lɨ́ɨˋ e ꞌnʉ́ʉˊ do lajo̱ e jaˋ mɨˊ calɨ́ɨˉ cuante røøˋ jial tíiˊ cuuˉ nilɨꞌnéˉ, jo̱ jialfaꞌ jaˋ catóꞌˊ, jo̱ dsíngꞌˉ ningɨ́ɨngˉ dseaˋ i̱ dseaˋ fii˜ e ꞌnʉ́ʉˊ e guiꞌnáꞌˆ lɨ́ɨˋ do
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 jo̱ nijíñꞌˉ: “I̱ dseañʉꞌˋ do nɨcajmɨcaaiñ˜ e cajmeꞌrˊ ꞌnʉr˜ o̱faꞌ niseaˋ cuuˉ e nijmitéꞌrˊ carˋ caꞌieengˋ.”
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 O̱si jaangˋ dseata˜ iiñ˜ nijmérˉ mɨ́ɨꞌ˜ có̱o̱ꞌ˜ jaangˋguɨ dseata˜ i̱ jiéngꞌˋ, jo̱baꞌ ꞌnéˉ niꞌɨ́ˉ dsíirˊ su niquɨ́ꞌˉ jmɨɨ˜ e nitíñˉ có̱o̱ꞌ˜ i̱ dseata˜ do song i̱ dseata˜ íˋ jéeiñˋ tú̱ˉ ꞌléꞌˋguɨ dseaˋ laco̱ꞌguɨ ꞌñiaꞌrˊ.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Jo̱ song calɨlíꞌˆ i̱ dseata˜ do e jaˋ niquɨ́ɨꞌ˜ dseaˋ quiáꞌrˉ jmɨɨ˜ e nitíñˉ có̱o̱ꞌ˜ i̱ fɨ́ɨngˊguɨ do, jo̱baꞌ ꞌnéˉ nisíñˉ dseaˋ quiáꞌrˉ e nidsimɨiñꞌ˜ do jmɨꞌeeˇ e joˋ nitíñˉ có̱o̱ꞌ˜ i̱ dseata˜ i̱ jaangˋguɨ do.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Jo̱ lajo̱b lɨ́ɨˊ, doñiˊ i̱i̱ˋ ꞌnʉ́ꞌˋ i̱ jaˋ niꞌnángˋ caꞌˊ lajaléꞌˋ e lɨ́ˋ dsíirˊ e seaˋ fɨˊ jmɨgüíˋ la, jo̱baꞌ jaˋ quɨ́ꞌˉ jmɨɨ˜ jóng e nilíiñˉ dseaˋ quiéˉe.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 — ausente —
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 — ausente —
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.