Lucas 14

Júu ʼmɨ́ɨ e cacuo fidiée (CCONT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, co̱o̱ˋ jmɨɨ˜ lajeeˇ e jmiꞌíngꞌˊ dseaˋ Israel, catǿˉ jaangˋ fii˜ quiáꞌˉ jaléngꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ fariseo catǿꞌrˉ Jesús e nidǿꞌˉ dseaˋ do íiˊ fɨˊ quiáꞌrˉ. Jo̱ lajeeˇ jo̱, dob teáangꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ fariseo i̱ caguiaangˉ do có̱o̱ꞌ˜ tɨfaꞌˊ quiáꞌˉ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌrˉ e téeiñˋ Jesús lajeeˇ jo̱.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Jo̱ jee˜ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ teáangˉ do niquiéengˋ jaangˋ dseañʉꞌˋ i̱ nilɨ́ɨngˊ jmohuɨ́ɨˊ e yaaiñˋ.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Jo̱ mɨ˜ cangángˉ Jesús i̱ dseaˋ dséeꞌ˜ do, dsifɨˊ lajo̱b cajmɨngɨꞌrˊ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ neáangˊ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Dsʉꞌ tiibˉ caje̱ˊ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do, jí̱i̱ꞌ˜ camɨ́ꞌˆ júuˆ jaˋ eeˋ cañíirˋ. Jo̱ dsifɨˊ lajo̱b catɨ́ɨngˉ Jesús i̱ dseaˋ dséeꞌ˜ do, jo̱ caꞌláamˉbiñꞌ do lají̱i̱ꞌ˜ e jmohuɨ́ɨˊ e lamɨ˜ lɨ́ɨiñꞌˊ. Jo̱baꞌ caquiʉꞌˊ Jesús ta˜ e cangámꞌˉbiñꞌ do.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Jo̱guɨ dsifɨˊ ladob casɨ́ꞌˉ Jesús jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ teáangˉ do jo̱ cajíñꞌˉ:
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Dsʉꞌ calébꞌˋtu̱ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ do jaˋ eeˋ cañíirˋ jí̱i̱ꞌ˜ camɨ́ꞌˆ júuˆ quiáꞌˉ Jesús.
6 A isto nada puderam responder.
7 Jo̱ lajeeˇ jo̱ cajíngꞌˉ i̱ dseaˋ fii˜ jaléngꞌˋ dseaˋ Israel i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ fariseo do e nigüeáˋ dseaˋ e nidǿꞌrˉ, jo̱ jalémꞌˋ i̱ dseaˋ do caguiꞌrˊ lɨ˜ niingˉguɨ nigüeárˋ. Jo̱ mɨ˜ cangáˉ Jesús e cajméeˋ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do lado, jo̱baꞌ caꞌeꞌˊreiñꞌ e júuˆ la jo̱ cajíñꞌˉ:
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 —Mɨ˜ jaangˋ dseaˋ i̱ cungꞌˊ guóˋ tǿꞌrˋ ꞌnʉˋ fɨˊ quiáꞌrˉ, jo̱ mɨ˜ niguieꞌˊ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ íˋ, jaˋ jmeeꞌˉ faꞌ ningɨɨnꞌ˜ e niníꞌˆ lɨ˜ niingˉguɨ, co̱ꞌ jialfaꞌ caguiéˉ jaangˋ dseaˋ mɨ́ɨng˜ i̱ niingˉguɨ laco̱ꞌ ꞌnʉˋ fɨˊ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ do.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Jo̱ song ꞌnʉˋ nɨguiinꞌ˜ lɨ˜ niingˉguɨ, jo̱baꞌ i̱ dseaˋ catǿꞌˉ ꞌnʉˋ do ꞌnéˉ nisɨ́ꞌrˋ ꞌnʉˋ e nijéenꞌ˜ lɨ˜ nɨguiinꞌ˜ do, jo̱ nigüeáˋ i̱ dseaˋ jaangˋ do, jo̱ jo̱b lɨ˜ nicá̱ˆ ꞌnʉˋ fɨꞌɨꞌˋ mɨ˜ nijéenꞌ˜ e lɨ˜ nɨguiinꞌ˜ do, jo̱ nigüɨníꞌˋ cartɨˊ cøøngˋguɨ fɨˊ lɨ˜ neáangˊ dseaˋ i̱ jaˋ niingˉ.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Dsʉꞌ mɨ˜ tǿꞌˋ i̱ dseaˋ do ꞌnʉˋ fɨˊ lɨ˜ néeˊ júuˆ, ꞌnéˉ niníꞌˆ cartɨˊ cøøngˋguɨ lɨ˜ neáangˊ dseaˋ i̱ jaˋ niingˉ mɨ˜ niguieꞌˊ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ íˋ. Jo̱baꞌ mɨ˜ niníiñˉ ꞌnʉˋ, nitǿꞌrˋ ꞌnʉˋ jo̱ nijíñꞌˉ: “Fɨˊ la ngɨɨng˜, co̱ꞌ fɨˊ lab lɨ˜ guaˋ dseaˋ i̱ niingˉguɨ.” Jo̱baꞌ niníꞌˆ lɨ˜ niingˉguɨ jee˜ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ mɨ́ɨng˜ i̱ nɨneáangˊ quiáꞌrˉ do.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Dsʉco̱ꞌ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jmɨcǿøngꞌ˜ yaangˇ jee˜ jaléngꞌˋ dseaˋ rúngꞌˋ, íˋbingꞌ i̱ nicá̱ˋ fɨꞌɨꞌˋ, jo̱ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ jmɨcǿøngꞌ˜ yaang˜ jí̱i̱ꞌ˜ capíꞌˆ, íˋbingꞌ i̱ niingˉguɨ lajeeˇ lajaléngꞌˋ dseaˋ jmɨgüíˋ.
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Jo̱guɨ casɨ́ꞌˉ Jesús i̱ dseaˋ i̱ catǿˉ quiáꞌrˉ do jo̱ cajíñꞌˉ:
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Co̱ꞌ guiʉ́ˉguɨ e mɨ˜ nijméeˆ ꞌnʉˋ jmɨɨ˜, nitǿꞌˆ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ cuíinꞌˋ jo̱guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ tiñíingˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ líˋ ngɨ́ˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ bǿøngꞌ˜ jo̱guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ tiuungˉ.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Jo̱ jo̱guɨbaꞌ dsíngꞌˉ nilɨꞌiáangˋ oꞌˊ jóng dsʉco̱ꞌ jaˋ líˋ niquɨꞌˆ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do táaˊ quíiꞌˉ faꞌ nicuǿꞌrˉ ꞌnʉˋ laco̱ꞌ cacuǿøꞌ˜re. Jo̱ dsʉꞌ Fidiéeˇ dseaˋ guiing˜ ñifɨ́ˉ, íbˋ dseaˋ i̱ nicuǿꞌˉ ꞌnʉˋ mɨ˜ niguiéeˊ oor˜ e nijí̱ꞌˊtu̱ caléꞌˋ catú̱ˉ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ nɨsɨguiúngˆ fɨˊ quiniˇ Fidiéeˇ.
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do jaléꞌˋ júuˆ quiáꞌˉ Jesús, jaangˋ i̱ dseaˋ laꞌóꞌˋ neáaiñˊ gøꞌrˊ do cajíñꞌˉ casɨ́ꞌrˉ Jesús:
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Jo̱baꞌ casɨ́ꞌˉguɨ Jesús jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do jo̱ cajíñꞌˉ:
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Jo̱ mɨ˜ catɨ́ˋ oor˜ e nidǿꞌrˉ, jo̱ casíiñˋ jaléngꞌˋ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ quiáꞌrˉ e cangotéerˋ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ nɨsɨmɨ́ɨngˇ do. Jo̱ mɨ˜ caguiéˉ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do fɨˊ quiáꞌˉ lajaangˋ lajaangˋ i̱ dseaˋ nɨsɨmɨ́ɨngˇ do, jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “Güɨlíingˉnaꞌ lajmɨnáˉ, co̱ꞌ dob nɨgüɨje̱e̱ˇ fíiˋi e nicøꞌˆnaꞌ co̱lɨɨng˜ có̱o̱ꞌr˜.”
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Jo̱ dsʉꞌ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ do joˋ calɨꞌiiñ˜ faꞌ cangolíiñˉ. Jo̱ i̱ laꞌuii˜ do cajíñꞌˉ: “Síiꞌ˜go̱ fíiꞌˋ güɨjméeˋgo̱r féngꞌˊ dsíirˊ e jaˋ nilíˋ nii˜i, co̱ꞌ nabɨ nɨcaláˋa co̱o̱ˋ jmáangꞌ˜ uǿˆ, jo̱ jo̱bɨ ꞌnéˉ nijǿøˆø lajmɨnáˉ.”
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Jo̱ jaangˋguɨ cajíngꞌˉ: “Síiꞌ˜go̱ fíiꞌˋ güɨjméeˋgo̱r féngꞌˊ dsíirˊ e jaˋ nilíˋ nii˜i, co̱ꞌ nabɨ nɨcalǿnˉn ꞌñiáˋ jmɨ́ɨngˋ güɨtሠquiéˉe, jo̱ íˋbɨ ꞌnéˉ nimoo˜o jial jɨ́ɨˋreꞌ.”
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Jo̱guɨ jaangˋguɨ cajíngꞌˉ: “Güɨsíiꞌ˜go̱ fíiꞌˋ e jaˋ nilíˋ nii˜i, co̱ꞌ la güeamꞌˉbɨ́ɨ e ngocúunꞌ˜n guóoˋo, jo̱ güɨjméeˋgo̱r féngꞌˊ dsíirˊ uii˜ quiéˉe.”
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 Jo̱ mɨ˜ caguiéngꞌˉ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do fɨˊ lɨ˜ guiing˜ fiir˜ e cangocó̱o̱rˋ júuˆ e jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ do jaˋ nilíˋ guilíiñˉ, jo̱baꞌ dsíngꞌˉ calɨguíingˉ i̱ fiir˜ do mɨ˜ canúurˉ lajo̱, jo̱ caquiʉꞌrˊ ta˜ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do quiáꞌrˉ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “Gua˜ güɨngɨ˜ lajmɨnáˉ lacaangˋ jee˜ ꞌnʉ́ʉˊ, jo̱ güɨteꞌˊ jaléngꞌˋ dseaˋ tiñíingˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ líˋ ngɨ́ˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ tiuungˉ có̱o̱ꞌ˜ jaléngꞌˋ dseaˋ bǿøngꞌ˜, jo̱ güɨjalíiñˉ e nidǿꞌrˉ fɨˊ quiéˉe.”
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Jo̱ cangóbˉ i̱ dseaˋ ꞌléengꞌ˜ do cangojméerˆ laco̱ꞌ ta˜ caquiʉꞌˊ fiir˜. Jo̱ malɨɨ˜guɨ lajo̱ caguiémꞌˉtu̱r fɨˊ lɨ˜ guiing˜ fiir˜ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ do lala: “Nɨcangotéeˉbaa jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ caféeꞌ˜ do ꞌmɨ́ɨˉ, jo̱ nab nɨneáaiñˊ lana, dsʉꞌ jóoˋbɨ lɨ˜ nigüeáˋguɨ dseaˋ.”
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Jo̱baꞌ cajíngꞌˉ i̱ fiir˜ do jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ: “Gua˜ güɨngɨ˜guɨ laꞌúngˉ lacaangˋ lɨ˜ jaˋ mɨˊ caguiéeꞌˉ, jo̱ güɨteꞌˊguɨ jaléngꞌˋ dseaˋ, jo̱ güɨjalíiñˉ lɨɨng˜ güɨrǿøngˋ sɨnʉ́ʉˆ quiéˉe.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Dsʉco̱ꞌ jí̱i̱ꞌ˜ jaangˋ i̱ dseaˋ i̱ catǿøˉø laꞌuii˜ do joˋ nidǿꞌrˉ jí̱i̱ꞌ˜ capíꞌˆ fɨˊ quiéˉe.”
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Jo̱ mɨ˜ cangɨ́ˋ jo̱, dsíngꞌˉ fɨ́ɨngˊ jaléngꞌˋ dseaˋ ngolíiñˉ fɨˊ lɨ˜ ngóoˊ Jesús. Jo̱baꞌ caje̱rˊ jo̱ casɨ́ꞌrˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do jo̱ cajíñꞌˉ:
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 —Song i̱i̱ˋ iing˜ niꞌuíingˉ dseaˋ quiéˉe, ꞌnéˉ nilɨꞌiing˜guɨr jnea˜ laco̱ꞌguɨ tiquiáꞌrˆ o̱si niquiáꞌrˆ o̱si jaléngꞌˋ rúiñꞌˋ o̱si dseamɨ́ˋ quiáꞌrˉ o̱si dseañʉꞌˋ quiáꞌrˉ é o̱si jaléngꞌˋ jó̱o̱rˊ, jo̱guɨ ꞌnéˉ nilɨꞌiing˜guɨr jnea˜ laco̱ꞌguɨ ꞌñiaꞌrˊ cajo̱.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Jo̱ song i̱i̱ˋ dseaˋ i̱ jaˋ niseángꞌˊ lafaꞌ crúuˆ quiáꞌrˉ e laco̱ꞌ cuøˊ li˜ e guiaˊ dsíirˊ e nidsingɨ́ɨiñˋ e huɨ́ɨngˊ uíiꞌ˜ e lɨ́ɨiñˊ dseaˋ quiéˉe jo̱guɨ jaˋ ningɨ́rˉ có̱o̱ꞌ˜ jnea˜, jo̱baꞌ i̱ dseaˋ íˋ jaˋ quɨ́ꞌˉ jmɨɨ˜ e nilíiñˉ dseaˋ quiéˉe.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 Faꞌ jaangˋ ꞌnʉ́ꞌˋ iing˜naꞌ nijméeꞌ˜naꞌ co̱o̱ˋ ꞌnʉ́ʉˊ, ꞌnéˉ nijméeꞌ˜naꞌ cuante quíiˉnaꞌ su seabˋ cuuˉ quiáꞌˉ e ninaangˉnaꞌ e nijméeꞌ˜naꞌ e ꞌnʉ́ʉˊ do carˋ nitéꞌˊ.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Dsʉco̱ꞌ faꞌ lɨ́ꞌˆ canaangˋ e lɨ́ɨˋ e ꞌnʉ́ʉˊ do lajo̱ e jaˋ mɨˊ calɨ́ɨˉ cuante røøˋ jial tíiˊ cuuˉ nilɨꞌnéˉ, jo̱ jialfaꞌ jaˋ catóꞌˊ, jo̱ dsíngꞌˉ ningɨ́ɨngˉ dseaˋ i̱ dseaˋ fii˜ e ꞌnʉ́ʉˊ e guiꞌnáꞌˆ lɨ́ɨˋ do
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 jo̱ nijíñꞌˉ: “I̱ dseañʉꞌˋ do nɨcajmɨcaaiñ˜ e cajmeꞌrˊ ꞌnʉr˜ o̱faꞌ niseaˋ cuuˉ e nijmitéꞌrˊ carˋ caꞌieengˋ.”
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 O̱si jaangˋ dseata˜ iiñ˜ nijmérˉ mɨ́ɨꞌ˜ có̱o̱ꞌ˜ jaangˋguɨ dseata˜ i̱ jiéngꞌˋ, jo̱baꞌ ꞌnéˉ niꞌɨ́ˉ dsíirˊ su niquɨ́ꞌˉ jmɨɨ˜ e nitíñˉ có̱o̱ꞌ˜ i̱ dseata˜ do song i̱ dseata˜ íˋ jéeiñˋ tú̱ˉ ꞌléꞌˋguɨ dseaˋ laco̱ꞌguɨ ꞌñiaꞌrˊ.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Jo̱ song calɨlíꞌˆ i̱ dseata˜ do e jaˋ niquɨ́ɨꞌ˜ dseaˋ quiáꞌrˉ jmɨɨ˜ e nitíñˉ có̱o̱ꞌ˜ i̱ fɨ́ɨngˊguɨ do, jo̱baꞌ ꞌnéˉ nisíñˉ dseaˋ quiáꞌrˉ e nidsimɨiñꞌ˜ do jmɨꞌeeˇ e joˋ nitíñˉ có̱o̱ꞌ˜ i̱ dseata˜ i̱ jaangˋguɨ do.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Jo̱ lajo̱b lɨ́ɨˊ, doñiˊ i̱i̱ˋ ꞌnʉ́ꞌˋ i̱ jaˋ niꞌnángˋ caꞌˊ lajaléꞌˋ e lɨ́ˋ dsíirˊ e seaˋ fɨˊ jmɨgüíˋ la, jo̱baꞌ jaˋ quɨ́ꞌˉ jmɨɨ˜ jóng e nilíiñˉ dseaˋ quiéˉe.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 — ausente —
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 — ausente —
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.