Atos 22
Júu ʼmɨ́ɨ e cacuo fidiée (CCONT) vs NTLH
1 —Dseaˋ rúꞌˋuuꞌ, dseaˋ góoˋo dseaˋ Israel, có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ lɨ́ɨngˊ dseaˋ mogui˜ quíˉiiꞌ, nʉ́ʉˉnaꞌ júuˆ quiéˉe e nifáꞌˆa quiáꞌˉ jaléꞌˋ e nɨcajméˉe e laco̱ꞌ ningángꞌˋnaꞌ e o̱ꞌ jáꞌˉ jaléꞌˋ dseeˉ e cuøꞌˊnaꞌ jnea˜.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ Israel i̱ teáangˉ do e féꞌˋ Paaˉ có̱o̱ꞌ˜ jmíiˊ quiáiñꞌˉ do, eáangˊguɨ tiiˉ caje̱rˊ. Jo̱ caféꞌˋguɨ Paaˉ:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 —Jnea˜ lɨ́ɨnˊn dseaˋ Israel laco̱ꞌ ꞌnʉ́ꞌˋ, jo̱guɨ calɨsénˋn fɨˊ co̱o̱ˋ fɨɨˋ e siiˋ Tarso lɨ˜ se̱ꞌˊ Cilicia. Dsʉꞌ fɨˊ Jerusalén lab lɨ˜ cacuánˉn, jo̱guɨ cajmɨtɨ́ɨnˋn có̱o̱ꞌ˜ jaangˋ tɨfaꞌˊ i̱ niingˉ quíˉiiꞌ i̱ siiˋ Gamaliel. Jo̱ fɨˊ jo̱b cajmɨtɨ́ɨnˋn jaléꞌˋ e tɨ́ɨngˋ dseaˋ góoˋnaaꞌ e jmóorˋ lají̱i̱ꞌ˜ tɨˊ malɨɨ˜ jo̱guɨ latɨˊ lana. Jo̱guɨ contøømˉ nɨcajmɨꞌúunˋn e nɨcajmitiiˉ jaléꞌˋ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ Fidiéeˇ carˋ ngocángˋ dsiiˉ laco̱ꞌguɨ la jmooˋ ꞌnʉ́ꞌˋ lana cajo̱.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Jo̱ lamɨ˜ jéengˊguɨ gabˋ cajmeáanꞌ˜n jaléngꞌˋ dseaˋ teáangˉ fɨˊ guiʉ́ˉ có̱o̱ꞌ˜ Dseaˋ Jmáangˉ, jo̱guɨ caꞌñúnꞌˋnre, jo̱guɨ catánꞌˋnre dsíiˊ ꞌnʉñíˆ co̱o̱ˋ guiꞌnábꞌˆ, dseañʉꞌˋ dseamɨ́bˋ, jo̱ seemˋ i̱ lɨɨng˜ dseaˋ do cartɨˊ cajúmˉbre.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Jo̱guɨ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ mogui˜ quiáꞌˉ fii˜ jmidseaˋ quíˉiiꞌ có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ cǿøngꞌ˜ quíˉnaaꞌ ñiˊbre guiʉ́ˉ dseángꞌˉ e jábꞌˉ lajo̱b cajméˉe. Dsʉco̱ꞌ íˋbingꞌ i̱ cacuøꞌˊ jnea˜ jaléꞌˋ jiˋ e quie̱e̱ˉ quiáꞌˉ dseata˜ i̱ neáangˊ fɨˊ Damasco e laco̱ꞌ nicuǿꞌrˉ jnea˜ fɨˊ e nijmánꞌˆn dseaˋ quiáꞌˉ Dseaˋ Jmáangˉ i̱ seengˋ fɨˊ jo̱, jo̱ nitøøˉre fɨˊ Jerusalén, jo̱guɨ nijmɨhuɨ́ɨnˋnre fɨˊ jo̱ cajo̱.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ’Dsʉꞌ ie˜ jo̱, lajeeˇ e iuunˉ fɨˊ ngóoˊo fɨˊ Damasco, jo̱ mɨ˜ catɨ́ˋ íꞌˋ e guieñíꞌˉ jóoˋ, jo̱ lajeeˇ e nɨjaquiéeiñˊ niguiéeˊe fɨˊ Damasco, co̱o̱ˋ cajnémˉ co̱o̱ˋ jɨˋ e jɨꞌˋ eáangˊ e jáaˊ fɨˊ yʉ́ꞌˆ jmɨgüíˋ, jo̱ dsíngꞌˉ cajneáˉ lacúngꞌˊ lajíingˋ lɨ˜ ngóoˊnaaꞌ.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Jo̱ dsifɨˊ lajo̱b caquɨ́nꞌˉn fɨˊ ni˜ uǿˉ, jo̱ canúˉu e lɨɨng˜ i̱i̱ˋ guicaféꞌˋ fɨˊ yʉ́ꞌˆ jmɨgüíˋ jo̱ guicajíñꞌˉ sɨ́ꞌrˋ jnea˜: “Saulo, Saulo, ¿jialɨꞌˊ ngɨꞌˋ jmáanꞌ˜ jnea˜ gaˋ?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Jo̱baꞌ cangɨɨˉ quiáꞌˉ i̱ guicaféꞌˋ do jo̱ cafáꞌˉa: “¿I̱˜ ꞌnʉˋ, Fíiˋi?” Jo̱baꞌ cañíiˋtu̱ i̱ guicaféꞌˋ do jo̱ guicajíñꞌˉ: “Jneab˜ Jesús i̱ calɨséngˋ fɨˊ Nazaret i̱ ngɨˋ ꞌnʉˋ jmáanꞌ˜ gaˋ lana.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Jo̱guɨ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ ngolíingˉ có̱o̱ꞌ˜ jnea˜ ie˜ jo̱ cangáˉbre e jɨˋ do jo̱baꞌ eáamˊ cafǿiñꞌˊ, dsʉꞌ jaˋ canúurˉ luu˜ i̱ guicaféꞌˋ do i̱ catǿꞌˉ jnea˜ do, jí̱i̱ꞌ˜ jneab˜ dseaˋ canúˉu.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Jo̱ cangɨɨˉ jnea˜ quiáꞌˉ i̱ guicaféꞌˋ do jo̱ cafáꞌˉa: “¿E˜ ꞌnéˉ nijmee˜e, Fíiˋi?” Jo̱ cañíiˋtu̱ i̱ guicaféꞌˋ do jo̱ guicajíñꞌˉ: “Ráanꞌˉ jo̱ gua˜ fɨˊ iuunꞌˉ fɨˊ Damasco, jo̱ fɨˊ jo̱b nilɨjmeáꞌˆ júuˆ jaléꞌˋ e ꞌnéˉ nijméeꞌˆ.”
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Jo̱guɨ dsʉco̱ꞌ tiuumˉbaa cajá̱ˋa̱ uíiꞌ˜ e jɨˋ e jɨꞌˋ e cajnéngˉ do, jo̱baꞌ i̱ dseaˋ i̱ ngolíingˉ có̱o̱ꞌ˜o̱ do, íˋbingꞌ i̱ cajéengˋ jnea˜ cartɨˊ caguiéˉe tɨˊ Damasco.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ’Jo̱ e fɨˊ jo̱ niseengˋ jaangˋ dseañʉꞌˋ i̱ nisiiˋ Ananías i̱ eáangˊ jmɨꞌgóˋ Fidiéeˇ jo̱guɨ eáamˊ nʉ́ʉꞌr˜ júuˆ quiʉꞌˊ ta˜ quiáꞌˉ Fidiéeˇ e cajmeꞌˊ Moi˜. Jo̱ jaléngꞌˋ dseaˋ góoˋooꞌ i̱ seengˋ e fɨˊ Damasco do guiʉ́bˉ féꞌrˋ uii˜ quiáꞌˉ i̱ Ananías do.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Jo̱ i̱ Ananías do cangórˉ fɨˊ lɨ˜ cajá̱ˋa̱. Jo̱ mɨ˜ caguiérˉ fɨˊ jo̱, jo̱ casɨ́ꞌrˉ jnea˜: “Saulo ruuꞌˇ, güɨlɨjnébꞌˋtu̱ꞌ caléꞌˋ catú̱ˉ.” Jo̱ dsifɨˊ lajo̱b calɨjnéꞌˋtú̱u̱, jo̱ nɨcuǿømˋ jǿøˆø caléꞌˋ catú̱ˉ.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Jo̱ cajíngꞌˉguɨ i̱ Ananías do casɨ́ꞌrˉ jnea˜: “Tiquíˆiiꞌ Fidiéeˇ nɨcaꞌnáaiñˉ ꞌnʉˋ e laco̱ꞌ nilɨñíꞌˆ jaléꞌˋ e iing˜ Fidiéeˇ e nijméeꞌˆ, jo̱guɨ caꞌnáaiñˉ ꞌnʉˋ cajo̱ e laco̱ꞌ nimáanꞌ˜ Dseaˋ Jmáangˉ i̱ lɨ́ɨngˊ Fidiéeˇ i̱ jaˋ dseeˉ óoˋ jí̱i̱ꞌ˜ co̱o̱ˋ jo̱guɨ ninúuꞌˆ jaléꞌˋ e féꞌrˋ dseángꞌˉ ꞌñiaꞌrˊ.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Co̱ꞌ ꞌnʉbˋ dseaˋ niꞌuíinꞌˉ dseaˋ quiáꞌrˉ, jo̱guɨ nijméeꞌ˜ dseaˋ júuˆ laꞌúngˉ fɨˊ jmɨgüíˋ lajaléꞌˋ e nɨñíiꞌˉ jo̱guɨ lajaléꞌˋ e nɨnʉ́ʉꞌˉ cajo̱ cuaiñ˜ quiáꞌˉ Dseaˋ Jmáangˉ.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Jo̱guɨ lana, ¿e˜ e sɨjeengˇguɨꞌ? Sínꞌˉ jo̱ nisánꞌˋ jmɨɨˋ e laco̱ꞌ cuøˊ li˜ e caꞌuíinꞌˉ dseaˋ quiáꞌˉ Dseaˋ Jmáangˉ, jo̱guɨ mɨ́ɨꞌ˜ dseaˋ do e niꞌíiñˉ dseeˉ quíiꞌˉ.”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ’Jo̱ mɨ˜ caquɨnꞌˉn e cagüeanꞌˉn fɨˊ la fɨˊ Jerusalén, jo̱ cangóˉo fɨˊ guáꞌˉ féꞌˋ e cangofǿnꞌˋn Fidiéeˇ. Jo̱ lajeeˇ jo̱ camóˉo lɨɨng˜ eeˋ camóˉo lafaꞌ mɨ˜ quɨˊ dseaˋ.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Jo̱ camánˉn Fíiˋnaaꞌ Dseaˋ Jmáangˉ e jíñꞌˉ sɨ́ꞌrˋ jnea˜ lala: “Jmɨꞌúungˋ quíiꞌˉ, jo̱ júuˊ lajmɨnáˉ fɨˊ na fɨˊ Jerusalén co̱ꞌ jaˋ nijmijíiˉ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ seengˋ fɨˊ na lají̱i̱ꞌ˜ júuˆ e guiaꞌˋ quiéˉe.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Jo̱baꞌ jnea˜ lalab cangɨɨˉ quiáꞌˉ dseaˋ na jo̱ cafɨ́ɨˉɨre: “Fíiˋi, ñibˊ i̱ dseaˋ do guiʉ́ˉ e jnea˜ ngɨɨˉ laco̱o̱ˋ laco̱o̱ˋ lɨ˜ té̱e̱ˉ guáꞌˉ quiáꞌˉ dseaˋ góoˋooꞌ e jmánꞌˋn jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ cuíingˋ ꞌnʉˋ, jo̱guɨ tøøˉre fɨˊ ꞌnʉñíˆ jo̱guɨ jmɨhuɨ́ɨnˋnre cajo̱.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Jo̱guɨ ie˜ do mɨ˜ cajngangꞌˊ dseaˋ i̱ Tée˜ do, jaangˋ dseaˋ i̱ cajméeˋ lají̱i̱ꞌ˜ e iing˜ ꞌnʉˋ jo̱guɨ caguiarˊ júuˆ quíiꞌˉ cajo̱, dob síngꞌˋ jnea˜ ie˜ jo̱ e cuøøˉ júuˆ quiéˉe e cajngaꞌˊ dseaˋ quiáꞌˉ i̱ Tée˜ do. Jo̱guɨ jnea˜bɨ cajo̱ dseaˋ cajméˉe íˆ sɨ̱ꞌˆ i̱ dseaˋ i̱ cajngaꞌˊ quiáꞌˉ i̱ dseaˋ do lajeeˇ e cajngangꞌˊneiñꞌ.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Jo̱ dsʉꞌ cajíngꞌˉ Fíiˋi Dseaˋ Jmáangˉ casɨ́ꞌrˉ jnea˜: “Teángꞌˊ fɨˊ uøꞌˊ, dsʉco̱ꞌ lana nisɨ́ɨnˆn ꞌnʉˋ fɨˊ fɨɨˋ lɨ˜ huí̱i̱ˆ lɨ˜ seengˋ dseaˋ i̱ jaˋ lɨ́ɨngˊ dseaˋ góoꞌˋ dseaˋ Israel.”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Jo̱ jí̱i̱ꞌ˜ jo̱b jí̱i̱ꞌ˜ caquiuiñꞌˊ núurˋ júuˆ quiáꞌˉ Paaˉ, co̱ꞌ mɨ˜ canúurˉ e nidséˉ dseaˋ do e niguiárˉ júuˆ quiáꞌˉ Dseaˋ Jmáangˉ jee˜ jaléngꞌˋ dseaˋ i̱ jaˋ lɨ́ɨngˊ dseaˋ Israel, jo̱baꞌ canaaiñˋ óoˋtu̱r jo̱ féꞌrˋ: “¡Jaˋ ꞌnéˉ e seengˋ i̱ dseaˋ na fɨˊ jmɨgüíˋ la! ¡Jngangꞌˊnaiñꞌ na!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Jo̱guɨ taꞌˊbɨguɨr mɨ́ɨꞌ˜ jo̱guɨ bóꞌrˋ ꞌleeˋ to̱o̱˜ sɨ̱ꞌrˆ, jo̱guɨ bírˋ ꞌleeˋ fɨˊ yʉ́ꞌˆ có̱o̱ꞌ˜ jaguórˋ co̱ꞌ dsíngꞌˉ guíiñˉ.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Jo̱baꞌ i̱ fii˜ ꞌléeˉ do caquiʉꞌrˊ ta˜ e nitáiñꞌˊ Paaˉ fɨˊ dsíiˊ ꞌnʉ˜ jaléngꞌˋ i̱ ꞌléeˉ do. Jo̱guɨ caquiʉꞌrˊ ta˜ cajo̱ e nibǿøngˉ dseaˋ do có̱o̱ꞌ˜ looˋ e laco̱ꞌ dseaˋ do nijmérˉ júuˆ jialɨꞌˊ e taꞌˊ jaléngꞌˋ dseaˋ mɨ́ɨꞌ˜ uii˜ quiáꞌrˉ.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Dsʉꞌ lajeeˇ e nɨꞌñúumꞌ˜ Paaˉ røøˋ e lɨco̱ꞌ dsiꞌíingˊguɨ e nibǿømˉbreiñꞌ do, lajeeˇ jo̱b cajmɨngɨ́ꞌˉ Paaˉ i̱ dseaˋ nʉꞌluu˜ quiáꞌˉ fii˜ ꞌléeˉ i̱ sɨꞌíˆ nijmeángꞌˋ gaˋ írˋ do jo̱ cajíñꞌˉ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Jo̱ mɨ˜ canúuˉ i̱ dseaˋ nʉꞌluu˜ quiáꞌˉ i̱ fii˜ ꞌléeˉ do e cajíngꞌˉ i̱ Paaˉ do lajo̱, jo̱baꞌ dsifɨˊ ladob cangáiñꞌˉ e cangojméeꞌrˇ júuˆ i̱ fii˜ ꞌléeˉ do quiáꞌrˉ jo̱ casɨ́ꞌˉreiñꞌ:
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Jo̱ dsifɨbˊ cangoquiéengˊ i̱ fii˜ ꞌléeˉ do fɨˊ lɨ˜ singꞌˊ Paaˉ, jo̱ cajmɨngɨ́ꞌˉreiñꞌ do jo̱ cajíñꞌˉ:
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Jo̱ cañíiˋtu̱ i̱ fii˜ ꞌléeˉ do quiáꞌˉ Paaˉ jo̱ cajíñꞌˉ:
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Jo̱ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ sɨꞌíˆ nijmɨhuɨ́ɨngˋ i̱ Paaˉ do, caliúumˋ yaaiñ˜ fɨˊ quiniˇ dseaˋ do. Jo̱ jɨˋguɨ i̱ fii˜ ꞌléeˉ do caliúumˋ ꞌñiaꞌrˊ cajo̱ mɨ˜ calɨñirˊ e dseaˋ romanob lɨ́ɨngˊ i̱ Paaˉ do; jo̱guɨ caꞌíbˉ føꞌˊ quiáꞌrˉ dsʉꞌ e nɨcaꞌñúngꞌˋneiñꞌ jéengˊguɨ.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Jo̱ mɨ˜ cajneáˉ e jmɨɨ˜ jo̱, co̱ꞌ eáamˊ iing˜ i̱ fii˜ ꞌléeˉ do e nilɨñirˊ røøˋ e˜ uiing˜ e dseeˉ e jmóoˋ dseaˋ Israel quiáꞌˉ i̱ Paaˉ do, jo̱ cajé̱ꞌˋbre e ñíˆ cadena e ꞌñúungꞌ˜ dseaˋ do, jo̱ caquiʉꞌrˊ ta˜ e niseángꞌˊ jaléngꞌˋ fii˜ jmidseaˋ có̱o̱ꞌ˜guɨ jaléngꞌˋ dseata˜ i̱ quie̱ˊ nifɨˊ quiáꞌˉ dseaˋ Israel e niseáiñꞌˊ do co̱lɨɨng˜ e quiáꞌˉ nisɨ́iñˉ uii˜ quiáꞌˉ i̱ Paaˉ do. Jo̱ mɨ˜ nɨsɨseángꞌˊ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ do, jo̱ caquiʉꞌrˊ ta˜ e cagüɨꞌɨ́ɨbˊ i̱ Paaˉ do fɨˊ dsíiˊ ꞌnʉñíˆ, jo̱ cangojéengˋneiñꞌ fɨˊ quiniˇ jaléngꞌˋ i̱ dseaˋ i̱ caseángꞌˊ do.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.