Romanos 4
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NTLH
1 Bʉʉ, jwĩ nʉo Abrahamdih ded pah Dios ã chãjatjidih yeebdíh wã jwʉ́ʉb náhniabipna caá.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Abraham ded pah ã tʉ́i chãjatji jíib “Nin tʉ́ini caá”, Dios ã niíj enechah, “Weém bácah tʉ́ini caá wã jʉmʉp”, ãta jéih niij tágaá. Obohjeéhtih, Diosboodíh páant niijní pínah ã wihcan caá.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Páant ã jʉmʉchah, Dios naáwátdih naóh yapani nin pah ãt niíj daacáp tajĩ: “Abraham ded pah Dios ã niijátdih joinít, caandíh ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Páant ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, ‘Caán yoobópdih tigaá’, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ”, ãt niíj daacáp tajĩ.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ded maátadih ã teo wʉ̃hʉchah, caandíh ĩpĩ́ jíib chãjna caá. Oboh ĩpĩ́ jíib wʉ̃hcan caá. Ã tewat jíibjeh ĩpĩ́ wʉ̃hna caá.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Obohjeéhtih, ded teo wʉ̃hcan, Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, “Nin tʉ́ini caá”, caandíh ã niíj enna caá. Páant ã niíj enechah, dedé ã tʉ́i chãjat jíib pohba nihcan caá.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Pánihna, ded Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, ded pah ã chãjatjidih jenah joicánjeh, “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ã niíj enna caá. Páant ã niíj ennidih Dios ã tʉ́i chãjatdih Davidji nin pah ãt niíj daacáp tajĩ:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Ded ã jepahcatdih Dios ã yohochah, wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá. “Ã tʉ́i chãjcatdih wã jwʉ́ʉb encan niít”, caandíh Dios ã niijíchah, wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 “Nin tʉ́ini caá. Caandíh dedé yéejat peéh chãjat wihcan caá”, Dios ã niíj enni wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá”, David ãt niíj daacáp tajĩ. (Sal 32.1-2)
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿Judíowãjeh bóodnit ĩ jʉmʉchah, Dios ĩ yéej chãjatdih ãt yohji taniít? Nihcan caá, wã déewã. Judíowã nihcannit, bóodcannitdihbʉt ĩ yéej chãjatdih ã yohna caá. Pánih jʉmnit, queét nihat biíc yoobó wẽinit, ĩ tʉ́i jʉmna caá. Ded pah Dios Abrahamdih ã chãjatjidih jwʉ́ʉb náhniat caá náahap. Caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, Dios ãt niíj enep wʉt jĩ.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Nindihbʉt náhniat caá náahap: ¿Débólihji ta tigaá Abrahamdih páant ãt niíj enji? ¿Bóodni ã jʉmat tʉ́ttimahji taniít? Nihcan wʉt jĩ. Bóodni ã jʉmat pínah jã́tih “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ãtát niíj enep wʉt jĩ.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Ã bóodat pínah jã́tih Abraham Diosdih ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Páant ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ. Páant ã jʉmatdih jʉ́ʉtat tʉ́ʉt niijná, Dios caandíh ãt bóodat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Pánihna, caán ã bóodat pínah jã́tih, ã tʉ́i jenah joyát pahjeh, Diosdih tʉ́i jenah joinít judíowã nihcannit, bóodcannitdih “Nit tʉ́init caá”, Dios ãt niíj enep wʉt jĩ. Páant biíc yoobó ã niíj ennit ĩ jʉmʉchah, Abrahamji jwĩ nʉo ã jʉmat pah queétdihbʉt ĩ nʉo mʉn tigaá ã jʉmʉp.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Pánihna, det bóodnit judíowãbʉt Diosdih ĩ tʉ́i jenah joyóchah, Abraham ĩ nʉoji yoobát ã jʉmna caá. Caán ã bóodat pínah jã́tih Diosdih ãtát tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Pánihna, caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pahjeh mʉntih, judíowã ĩ tʉ́i jenah joyóchah, Abraham ĩ nʉoji ã jʉmna caá. Obohjeéhtih, bóodnit jʉmna, “Abraham jwĩ nʉoji caá”, niíj jenah joiná yʉhna, Diosdih ĩ tʉ́i jenah joicáh, Abraham ĩ nʉoji yoobát ã nihcan caá.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Jon jã́tih Dios nin pah Abrahamdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ: “Meém, ma jʉimená pínah biícdih, nihat baácdih moón ĩ nʉowã pínah ñi jʉmna caá”, ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niijíchah, Moisés ã wʉtatdih Abraham ã jepahatji jíib ãt nihcap wʉt jĩ. Obohjeéhtih, Abraham Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, caandíh niíj ennit, páant ãt niíj naáwáp wʉt jĩ.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 “Moisés ã wʉtatjidih jepahnit, jwiítjeh tigaá nihat baácdih moón ĩ nʉowã jwĩ jʉmʉp”, jwĩ déewã ĩpĩ́ niíj jenah joiná yʉh caá. Páant ĩ niíj jenah joyát yoobópdih jʉmna nihna, Diosdih jwĩ tʉ́i jenah joyát dedé pínah nihcah, ã niijátjibʉt dedé pínah ãta nihcan tagaá.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Dedé wʉtat wihcah, caandíh yap yohatbʉt ãta wihcan tagaá. Obohjeéhtih, Moisés ã wʉtatji ã jʉmʉchah, cã́acwã caandíh ĩ yap yohochah ennit, Dios queétdih bʉ́dí ã íijna caá. Pánih íijnit, ĩ yap yohatji jíib, queétdih ã peéh chãjbipna caá.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Obohjeéhtih, Moisés ã jʉmat pínah jã́tih, Abraham Diosdih ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pah, det caandíh jepahnit Abraham ã jʉimená panihnit ĩ jʉmna caá. Moisés ã wʉtatjidih jéihnit, jéihcannitbʉt Diosdih ĩ tʉ́i jenah joyóchah, biíc yoobó ã naáwátji pah Abraham ã jʉimená ĩ jʉmna caá. Pánihna, ded pah jwĩ chãjat jíib ã jʉimená jwĩ jʉmcan niít. Obohjeéhtih, Diosdih jwĩ tʉ́i jenah joyát jíibjeh caá, páant jwĩ jʉmʉp.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Dios Abrahamdih ã niijátji pahjeh nin pah ĩt niíj daacáp tajĩ: “ ‘Dawá baácnadih moón ĩ nʉo pínah meém ma jʉmna caá’, Dios Abrahamdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ”, ĩt niíj daacáp tajĩ. Dios wʉnnitdih booani, dedé wih jwʉhcannidih jʉmat tʉ́ʉtnidih Abraham ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Pánihna, Abraham Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pah, jwiítbʉt tʉ́i jenah joinít jwĩ jʉmʉchah, “Nit Abraham ã jʉimená mʉn tigaá”, Dios jwiítdih ã niíj enna caá.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Abraham weh wihcanni behe yoobát ã jʉmʉchah, Dios caandíh nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ: “Cʉ́iwã dawá ĩ jʉmat pah, óonna pahbʉt ma jʉimená ĩ jʉmbipna caá. Pánih jʉmnit, dawá baácdih moón ĩ nʉo panihni ma jʉmbipna caá”, Dios caandíh ãt niijíp wʉt jĩ. Pánih weh wihcan yʉhna, “Ã niiját yoobópdih tigaá”, ãt niíj jenah joyóp wʉt jĩ. Páant caandíh ã tʉ́i jenah joyóchah, Dios ã niijátji pah ãt tʉ́i chãjap wʉt jĩ.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Obohjeéhtih, caán cien jópchi bíbohna, yad Saradih ãt jéih weh chãjcap wʉt jĩ. Caántbʉt beh wili yoobát jʉmna, mit jéih wʉdʉ jʉmcap wʉt jĩ. Páant wʉnnit dée ĩ jʉmʉchah yʉhna, “Jwiít jwĩ weh wihcan niít”, Abraham ãt niíj jenah joicáp wʉt jĩ. Páant niíj jenah joicán, Diosdih ãt tʉ́i jenah joí cádahcap wʉt jĩ.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 “Ã niijátji pah ã jéih chãjcan niít”, ãt niíj jenah joicáp wʉt jĩ. “Dios wẽpni, ã niijátji pah tʉ́i chãjni caá”, niíj wẽi naóhnit, caandíh ãt tʉ́i jenah joí cádahcap wʉt jĩ.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 “Dios ded pah weemdíh ã niijátji pah biíc yoobó ã jéih chãjna caá”, Abraham ãt niíj jéihyep wʉt jĩ.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 “Páant ã niíj jéihyechah, ‘Abraham tʉ́ini caá’, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ”, Dios naáwátdih naóh yapani ãt niíj naóh daacáp tajĩ.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Páant niíj daácna, Abrahamdihjeh pohba niíj daácna ãt chãjcap wʉt jĩ.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 — ausente —
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.