Romanos 4

Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs BKJ

Sair da comparação
1 Bʉʉ, jwĩ nʉo Abrahamdih ded pah Dios ã chãjatjidih yeebdíh wã jwʉ́ʉb náhniabipna caá.
1 O que diremos então que Abraão nosso pai, no que diz respeito a carne, encontrou?
2 Abraham ded pah ã tʉ́i chãjatji jíib “Nin tʉ́ini caá”, Dios ã niíj enechah, “Weém bácah tʉ́ini caá wã jʉmʉp”, ãta jéih niij tágaá. Obohjeéhtih, Diosboodíh páant niijní pínah ã wihcan caá.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, ele tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Páant ã jʉmʉchah, Dios naáwátdih naóh yapani nin pah ãt niíj daacáp tajĩ: “Abraham ded pah Dios ã niijátdih joinít, caandíh ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Páant ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, ‘Caán yoobópdih tigaá’, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ”, ãt niíj daacáp tajĩ.
3 Pois, o que diz a escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído como justiça.
4 Ded maátadih ã teo wʉ̃hʉchah, caandíh ĩpĩ́ jíib chãjna caá. Oboh ĩpĩ́ jíib wʉ̃hcan caá. Ã tewat jíibjeh ĩpĩ́ wʉ̃hna caá.
4 Ora, àquele que trabalha não lhe é imputado o salário segundo a graça, mas segundo a dívida.
5 Obohjeéhtih, ded teo wʉ̃hcan, Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, “Nin tʉ́ini caá”, caandíh ã niíj enna caá. Páant ã niíj enechah, dedé ã tʉ́i chãjat jíib pohba nihcan caá.
5 Mas, àquele que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé é imputada como justiça.
6 Pánihna, ded Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, ded pah ã chãjatjidih jenah joicánjeh, “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ã niíj enna caá. Páant ã niíj ennidih Dios ã tʉ́i chãjatdih Davidji nin pah ãt niíj daacáp tajĩ:
6 Assim também Davi declara a bem-aventurança do homem a quem Deus atribui justiça sem as obras,
7 “Ded ã jepahcatdih Dios ã yohochah, wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá. “Ã tʉ́i chãjcatdih wã jwʉ́ʉb encan niít”, caandíh Dios ã niijíchah, wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá.
7 dizendo: Abençoados são aqueles cujas iniquidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 “Nin tʉ́ini caá. Caandíh dedé yéejat peéh chãjat wihcan caá”, Dios ã niíj enni wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá”, David ãt niíj daacáp tajĩ. (Sal 32.1-2)
8 Abençoado é o homem a quem o Senhor não imputa o pecado.
9 ¿Judíowãjeh bóodnit ĩ jʉmʉchah, Dios ĩ yéej chãjatdih ãt yohji taniít? Nihcan caá, wã déewã. Judíowã nihcannit, bóodcannitdihbʉt ĩ yéej chãjatdih ã yohna caá. Pánih jʉmnit, queét nihat biíc yoobó wẽinit, ĩ tʉ́i jʉmna caá. Ded pah Dios Abrahamdih ã chãjatjidih jwʉ́ʉb náhniat caá náahap. Caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, Dios ãt niíj enep wʉt jĩ.
9 Vem, então, esta bem-aventurança só para a circuncisão, ou também sobre a incircuncisão? Pois dizemos que a fé foi imputada a Abraão como justiça.
10 Nindihbʉt náhniat caá náahap: ¿Débólihji ta tigaá Abrahamdih páant ãt niíj enji? ¿Bóodni ã jʉmat tʉ́ttimahji taniít? Nihcan wʉt jĩ. Bóodni ã jʉmat pínah jã́tih “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ãtát niíj enep wʉt jĩ.
10 Como lhe foi, então, imputada? Quando ele estava na circuncisão ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas na incircuncisão.
11 Ã bóodat pínah jã́tih Abraham Diosdih ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Páant ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ. Páant ã jʉmatdih jʉ́ʉtat tʉ́ʉt niijná, Dios caandíh ãt bóodat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Pánihna, caán ã bóodat pínah jã́tih, ã tʉ́i jenah joyát pahjeh, Diosdih tʉ́i jenah joinít judíowã nihcannit, bóodcannitdih “Nit tʉ́init caá”, Dios ãt niíj enep wʉt jĩ. Páant biíc yoobó ã niíj ennit ĩ jʉmʉchah, Abrahamji jwĩ nʉo ã jʉmat pah queétdihbʉt ĩ nʉo mʉn tigaá ã jʉmʉp.
11 E ele recebeu o sinal da circuncisão, um selo da justiça da fé quando ainda estava na incircuncisão, para que ele pudesse ser o pai de todos os que creem, embora eles não sejam circuncidados; para que a justiça lhes seja atribuída também;
12 Pánihna, det bóodnit judíowãbʉt Diosdih ĩ tʉ́i jenah joyóchah, Abraham ĩ nʉoji yoobát ã jʉmna caá. Caán ã bóodat pínah jã́tih Diosdih ãtát tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Pánihna, caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pahjeh mʉntih, judíowã ĩ tʉ́i jenah joyóchah, Abraham ĩ nʉoji ã jʉmna caá. Obohjeéhtih, bóodnit jʉmna, “Abraham jwĩ nʉoji caá”, niíj jenah joiná yʉhna, Diosdih ĩ tʉ́i jenah joicáh, Abraham ĩ nʉoji yoobát ã nihcan caá.
12 e fosse o pai da circuncisão, daqueles que não somente são da circuncisão, mas também para os que andam nos passos daquela fé do nosso pai Abraão, que tivera ainda na incircuncisão.
13 Jon jã́tih Dios nin pah Abrahamdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ: “Meém, ma jʉimená pínah biícdih, nihat baácdih moón ĩ nʉowã pínah ñi jʉmna caá”, ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niijíchah, Moisés ã wʉtatdih Abraham ã jepahatji jíib ãt nihcap wʉt jĩ. Obohjeéhtih, Abraham Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, caandíh niíj ennit, páant ãt niíj naáwáp wʉt jĩ.
13 Porque a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo não foi feita pela lei a Abraão, ou à sua semente, mas pela justiça da fé.
14 “Moisés ã wʉtatjidih jepahnit, jwiítjeh tigaá nihat baácdih moón ĩ nʉowã jwĩ jʉmʉp”, jwĩ déewã ĩpĩ́ niíj jenah joiná yʉh caá. Páant ĩ niíj jenah joyát yoobópdih jʉmna nihna, Diosdih jwĩ tʉ́i jenah joyát dedé pínah nihcah, ã niijátjibʉt dedé pínah ãta nihcan tagaá.
14 Porque, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e anulada a promessa.
15 Dedé wʉtat wihcah, caandíh yap yohatbʉt ãta wihcan tagaá. Obohjeéhtih, Moisés ã wʉtatji ã jʉmʉchah, cã́acwã caandíh ĩ yap yohochah ennit, Dios queétdih bʉ́dí ã íijna caá. Pánih íijnit, ĩ yap yohatji jíib, queétdih ã peéh chãjbipna caá.
15 Porque a lei opera a ira; pois onde não há lei, não há transgressão.
16 Obohjeéhtih, Moisés ã jʉmat pínah jã́tih, Abraham Diosdih ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pah, det caandíh jepahnit Abraham ã jʉimená panihnit ĩ jʉmna caá. Moisés ã wʉtatjidih jéihnit, jéihcannitbʉt Diosdih ĩ tʉ́i jenah joyóchah, biíc yoobó ã naáwátji pah Abraham ã jʉimená ĩ jʉmna caá. Pánihna, ded pah jwĩ chãjat jíib ã jʉimená jwĩ jʉmcan niít. Obohjeéhtih, Diosdih jwĩ tʉ́i jenah joyát jíibjeh caá, páant jwĩ jʉmʉp.
16 Portanto, é pela fé, para que seja por graça, a fim de que a promessa seja assegurada a toda a semente, não só à que é da lei, mas também à que é da fé de Abraão, que é o pai de todos nós,
17 Dios Abrahamdih ã niijátji pahjeh nin pah ĩt niíj daacáp tajĩ: “ ‘Dawá baácnadih moón ĩ nʉo pínah meém ma jʉmna caá’, Dios Abrahamdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ”, ĩt niíj daacáp tajĩ. Dios wʉnnitdih booani, dedé wih jwʉhcannidih jʉmat tʉ́ʉtnidih Abraham ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Pánihna, Abraham Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pah, jwiítbʉt tʉ́i jenah joinít jwĩ jʉmʉchah, “Nit Abraham ã jʉimená mʉn tigaá”, Dios jwiítdih ã niíj enna caá.
17 (como está escrito: Eu tenho feito de ti um pai de muitas nações) diante de Deus, em quem creu, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são como se elas fossem.
18 Abraham weh wihcanni behe yoobát ã jʉmʉchah, Dios caandíh nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ: “Cʉ́iwã dawá ĩ jʉmat pah, óonna pahbʉt ma jʉimená ĩ jʉmbipna caá. Pánih jʉmnit, dawá baácdih moón ĩ nʉo panihni ma jʉmbipna caá”, Dios caandíh ãt niijíp wʉt jĩ. Pánih weh wihcan yʉhna, “Ã niiját yoobópdih tigaá”, ãt niíj jenah joyóp wʉt jĩ. Páant caandíh ã tʉ́i jenah joyóchah, Dios ã niijátji pah ãt tʉ́i chãjap wʉt jĩ.
18 O qual contra a esperança, creu em esperança, para que pudesse se tornar o pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua semente.
19 Obohjeéhtih, caán cien jópchi bíbohna, yad Saradih ãt jéih weh chãjcap wʉt jĩ. Caántbʉt beh wili yoobát jʉmna, mit jéih wʉdʉ jʉmcap wʉt jĩ. Páant wʉnnit dée ĩ jʉmʉchah yʉhna, “Jwiít jwĩ weh wihcan niít”, Abraham ãt niíj jenah joicáp wʉt jĩ. Páant niíj jenah joicán, Diosdih ãt tʉ́i jenah joí cádahcap wʉt jĩ.
19 E não enfraquecendo na fé, ele não considerou seu próprio corpo praticamente morto quando tinha já quase cem anos, nem ainda a morte do ventre de Sara.
20 “Ã niijátji pah ã jéih chãjcan niít”, ãt niíj jenah joicáp wʉt jĩ. “Dios wẽpni, ã niijátji pah tʉ́i chãjni caá”, niíj wẽi naóhnit, caandíh ãt tʉ́i jenah joí cádahcap wʉt jĩ.
20 E não vacilou da promessa de Deus por incredulidade, mas foi forte na fé, dando glória a Deus.
21 “Dios ded pah weemdíh ã niijátji pah biíc yoobó ã jéih chãjna caá”, Abraham ãt niíj jéihyep wʉt jĩ.
21 E, estando plenamente convencido de que o que ele tinha prometido também era capaz de cumprir.
22 “Páant ã niíj jéihyechah, ‘Abraham tʉ́ini caá’, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ”, Dios naáwátdih naóh yapani ãt niíj naóh daacáp tajĩ.
22 E assim isso lhe foi imputado como justiça.
23 Páant niíj daácna, Abrahamdihjeh pohba niíj daácna ãt chãjcap wʉt jĩ.
23 Ora, foi escrito não somente por causa dele, que isso lhe foi imputado,
24 — ausente —
24 mas também por nós, a quem será atribuída, aos que creem naquele que ressuscitou a Jesus nosso Senhor dentre os mortos.
25 — ausente —
25 O qual foi entregue por nossas ofensas, e foi ressuscitado para nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.