Romanos 4
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs ARA
1 Bʉʉ, jwĩ nʉo Abrahamdih ded pah Dios ã chãjatjidih yeebdíh wã jwʉ́ʉb náhniabipna caá.
1 Que, pois, diremos ter alcançado Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Abraham ded pah ã tʉ́i chãjatji jíib “Nin tʉ́ini caá”, Dios ã niíj enechah, “Weém bácah tʉ́ini caá wã jʉmʉp”, ãta jéih niij tágaá. Obohjeéhtih, Diosboodíh páant niijní pínah ã wihcan caá.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem de que se gloriar, porém não diante de Deus.
3 Páant ã jʉmʉchah, Dios naáwátdih naóh yapani nin pah ãt niíj daacáp tajĩ: “Abraham ded pah Dios ã niijátdih joinít, caandíh ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Páant ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, ‘Caán yoobópdih tigaá’, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ”, ãt niíj daacáp tajĩ.
3 Pois que diz a Escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi imputado para justiça.
4 Ded maátadih ã teo wʉ̃hʉchah, caandíh ĩpĩ́ jíib chãjna caá. Oboh ĩpĩ́ jíib wʉ̃hcan caá. Ã tewat jíibjeh ĩpĩ́ wʉ̃hna caá.
4 Ora, ao que trabalha, o salário não é considerado como favor, e sim como dívida.
5 Obohjeéhtih, ded teo wʉ̃hcan, Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, “Nin tʉ́ini caá”, caandíh ã niíj enna caá. Páant ã niíj enechah, dedé ã tʉ́i chãjat jíib pohba nihcan caá.
5 Mas, ao que não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Pánihna, ded Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah ennit, ded pah ã chãjatjidih jenah joicánjeh, “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ã niíj enna caá. Páant ã niíj ennidih Dios ã tʉ́i chãjatdih Davidji nin pah ãt niíj daacáp tajĩ:
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras:
7 “Ded ã jepahcatdih Dios ã yohochah, wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá. “Ã tʉ́i chãjcatdih wã jwʉ́ʉb encan niít”, caandíh Dios ã niijíchah, wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniquidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 “Nin tʉ́ini caá. Caandíh dedé yéejat peéh chãjat wihcan caá”, Dios ã niíj enni wẽinit, ã tʉ́i jʉmna caá”, David ãt niíj daacáp tajĩ. (Sal 32.1-2)
8 bem-aventurado o homem a quem o Senhor jamais imputará pecado.
9 ¿Judíowãjeh bóodnit ĩ jʉmʉchah, Dios ĩ yéej chãjatdih ãt yohji taniít? Nihcan caá, wã déewã. Judíowã nihcannit, bóodcannitdihbʉt ĩ yéej chãjatdih ã yohna caá. Pánih jʉmnit, queét nihat biíc yoobó wẽinit, ĩ tʉ́i jʉmna caá. Ded pah Dios Abrahamdih ã chãjatjidih jwʉ́ʉb náhniat caá náahap. Caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, Dios ãt niíj enep wʉt jĩ.
9 Vem, pois, esta bem-aventurança exclusivamente sobre os circuncisos ou também sobre os incircuncisos? Visto que dizemos: a fé foi imputada a Abraão para justiça.
10 Nindihbʉt náhniat caá náahap: ¿Débólihji ta tigaá Abrahamdih páant ãt niíj enji? ¿Bóodni ã jʉmat tʉ́ttimahji taniít? Nihcan wʉt jĩ. Bóodni ã jʉmat pínah jã́tih “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ãtát niíj enep wʉt jĩ.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou ainda incircunciso? Não no regime da circuncisão, e sim quando incircunciso.
11 Ã bóodat pínah jã́tih Abraham Diosdih ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Páant ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ. Páant ã jʉmatdih jʉ́ʉtat tʉ́ʉt niijná, Dios caandíh ãt bóodat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Pánihna, caán ã bóodat pínah jã́tih, ã tʉ́i jenah joyát pahjeh, Diosdih tʉ́i jenah joinít judíowã nihcannit, bóodcannitdih “Nit tʉ́init caá”, Dios ãt niíj enep wʉt jĩ. Páant biíc yoobó ã niíj ennit ĩ jʉmʉchah, Abrahamji jwĩ nʉo ã jʉmat pah queétdihbʉt ĩ nʉo mʉn tigaá ã jʉmʉp.
11 E recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda incircunciso; para vir a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que lhes fosse imputada a justiça,
12 Pánihna, det bóodnit judíowãbʉt Diosdih ĩ tʉ́i jenah joyóchah, Abraham ĩ nʉoji yoobát ã jʉmna caá. Caán ã bóodat pínah jã́tih Diosdih ãtát tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Pánihna, caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pahjeh mʉntih, judíowã ĩ tʉ́i jenah joyóchah, Abraham ĩ nʉoji ã jʉmna caá. Obohjeéhtih, bóodnit jʉmna, “Abraham jwĩ nʉoji caá”, niíj jenah joiná yʉhna, Diosdih ĩ tʉ́i jenah joicáh, Abraham ĩ nʉoji yoobát ã nihcan caá.
12 e pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Jon jã́tih Dios nin pah Abrahamdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ: “Meém, ma jʉimená pínah biícdih, nihat baácdih moón ĩ nʉowã pínah ñi jʉmna caá”, ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niijíchah, Moisés ã wʉtatdih Abraham ã jepahatji jíib ãt nihcap wʉt jĩ. Obohjeéhtih, Abraham Diosdih ã tʉ́i jenah joyóchah, “Nin tʉ́ini caá”, caandíh niíj ennit, páant ãt niíj naáwáp wʉt jĩ.
13 Não foi por intermédio da lei que a Abraão ou a sua descendência coube a promessa de ser herdeiro do mundo, e sim mediante a justiça da fé.
14 “Moisés ã wʉtatjidih jepahnit, jwiítjeh tigaá nihat baácdih moón ĩ nʉowã jwĩ jʉmʉp”, jwĩ déewã ĩpĩ́ niíj jenah joiná yʉh caá. Páant ĩ niíj jenah joyát yoobópdih jʉmna nihna, Diosdih jwĩ tʉ́i jenah joyát dedé pínah nihcah, ã niijátjibʉt dedé pínah ãta nihcan tagaá.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa,
15 Dedé wʉtat wihcah, caandíh yap yohatbʉt ãta wihcan tagaá. Obohjeéhtih, Moisés ã wʉtatji ã jʉmʉchah, cã́acwã caandíh ĩ yap yohochah ennit, Dios queétdih bʉ́dí ã íijna caá. Pánih íijnit, ĩ yap yohatji jíib, queétdih ã peéh chãjbipna caá.
15 porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Obohjeéhtih, Moisés ã jʉmat pínah jã́tih, Abraham Diosdih ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Caán Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pah, det caandíh jepahnit Abraham ã jʉimená panihnit ĩ jʉmna caá. Moisés ã wʉtatjidih jéihnit, jéihcannitbʉt Diosdih ĩ tʉ́i jenah joyóchah, biíc yoobó ã naáwátji pah Abraham ã jʉimená ĩ jʉmna caá. Pánihna, ded pah jwĩ chãjat jíib ã jʉimená jwĩ jʉmcan niít. Obohjeéhtih, Diosdih jwĩ tʉ́i jenah joyát jíibjeh caá, páant jwĩ jʉmʉp.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que seja firme a promessa para toda a descendência, não somente ao que está no regime da lei, mas também ao que é da fé que teve Abraão (porque Abraão é pai de todos nós,
17 Dios Abrahamdih ã niijátji pahjeh nin pah ĩt niíj daacáp tajĩ: “ ‘Dawá baácnadih moón ĩ nʉo pínah meém ma jʉmna caá’, Dios Abrahamdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ”, ĩt niíj daacáp tajĩ. Dios wʉnnitdih booani, dedé wih jwʉhcannidih jʉmat tʉ́ʉtnidih Abraham ãt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ. Pánihna, Abraham Diosdih ã tʉ́i jenah joyát pah, jwiítbʉt tʉ́i jenah joinít jwĩ jʉmʉchah, “Nit Abraham ã jʉimená mʉn tigaá”, Dios jwiítdih ã niíj enna caá.
17 como está escrito: Por pai de muitas nações te constituí. ), perante aquele no qual creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Abraham weh wihcanni behe yoobát ã jʉmʉchah, Dios caandíh nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ: “Cʉ́iwã dawá ĩ jʉmat pah, óonna pahbʉt ma jʉimená ĩ jʉmbipna caá. Pánih jʉmnit, dawá baácdih moón ĩ nʉo panihni ma jʉmbipna caá”, Dios caandíh ãt niijíp wʉt jĩ. Pánih weh wihcan yʉhna, “Ã niiját yoobópdih tigaá”, ãt niíj jenah joyóp wʉt jĩ. Páant caandíh ã tʉ́i jenah joyóchah, Dios ã niijátji pah ãt tʉ́i chãjap wʉt jĩ.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe fora dito: Assim será a tua descendência.
19 Obohjeéhtih, caán cien jópchi bíbohna, yad Saradih ãt jéih weh chãjcap wʉt jĩ. Caántbʉt beh wili yoobát jʉmna, mit jéih wʉdʉ jʉmcap wʉt jĩ. Páant wʉnnit dée ĩ jʉmʉchah yʉhna, “Jwiít jwĩ weh wihcan niít”, Abraham ãt niíj jenah joicáp wʉt jĩ. Páant niíj jenah joicán, Diosdih ãt tʉ́i jenah joí cádahcap wʉt jĩ.
19 E, sem enfraquecer na fé, embora levasse em conta o seu próprio corpo amortecido, sendo já de cem anos, e a idade avançada de Sara,
20 “Ã niijátji pah ã jéih chãjcan niít”, ãt niíj jenah joicáp wʉt jĩ. “Dios wẽpni, ã niijátji pah tʉ́i chãjni caá”, niíj wẽi naóhnit, caandíh ãt tʉ́i jenah joí cádahcap wʉt jĩ.
20 não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 “Dios ded pah weemdíh ã niijátji pah biíc yoobó ã jéih chãjna caá”, Abraham ãt niíj jéihyep wʉt jĩ.
21 estando plenamente convicto de que ele era poderoso para cumprir o que prometera.
22 “Páant ã niíj jéihyechah, ‘Abraham tʉ́ini caá’, Dios caandíh ãt niíj enep wʉt jĩ”, Dios naáwátdih naóh yapani ãt niíj naóh daacáp tajĩ.
22 Pelo que isso lhe foi também imputado para justiça.
23 Páant niíj daácna, Abrahamdihjeh pohba niíj daácna ãt chãjcap wʉt jĩ.
23 E não somente por causa dele está escrito que lhe foi levado em conta,
24 — ausente —
24 mas também por nossa causa, posto que a nós igualmente nos será imputado, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 — ausente —
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou por causa da nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.