Atos 28

Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Páant jwĩ ñáan jʉibínachah, caan quéwadih moón jwiítdih jwãáh mʉj teo péanit, “Nin Malta wʉ̃t jʉmni quewa caá”, jwiítdih ĩ niíj naáwáp jĩ.
1 Havendo escapado, então, souberam que a ilha se chamava Malta.
2 Caan quéwadih moón jwiítdih tʉ́i teo wáacnit, páantjeh mah ã bʉʉgʉ́chah, jwĩ cʉ́bʉhanachah ennit, ĩ tʉʉ cáo wʉ̃hʉp jĩ.
2 E os bárbaros usaram conosco de não pouca humanidade; porque, acendendo uma grande fogueira, nos recolheram a todos por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Queét ĩ tʉʉ wawachah ennit, Pablobʉt tʉʉ wawadih bejnit, ã jʉí cáwap jĩ. Páant ã cáwachah, tʉʉ chãha bac jʉ̃óhni mai Pabloíh téihyadih ã chãacáp jĩ.
3 E, havendo Paulo ajuntado uma quantidade de vides e pondo-as no fogo, uma víbora, fugindo do calor, lhe acometeu a mão.
4 Páant ã chãác ñʉhʉchah ennit, caan quéwadih moón nin pah ĩ míic niijíp jĩ: “¿Nin newé cã́acwãdih mao jweiní naniít? Pánih tigaá bʉ́dí nolihatdih ã jweí jʉ̃ʉ́wʉ́chah yʉhna, ã mao jweyátji jíib caandíh peéh chãjna caá ã chãjap. Pánihna, bʉʉ ã wʉnbipna caá”, ĩ míic niijíp jĩ.
4 E os bárbaros, vendo-lhe a víbora pendurada na mão, diziam uns aos outros: Certamente este homem é homicida, visto como, escapando do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Obohjeéhtih, Pabloboó caán maidih tʉʉ cʉ́ʉtna ã wimp yoh cáwap jĩ. Pánihniji ã tʉbacap jĩ.
5 Mas, sacudindo ele a víbora no fogo, não padeceu nenhum mal.
6 Páant ã chãjachah ennit, caanjĩ́h moón nin pah ĩ míic niijíp yʉh jĩ: “Caandíh ã chalanachah, ã wʉn bʉʉgbípna caá”, ĩ niijíp jĩ. Obohjeéhtih, maatápdih ĩ en ñʉhʉchah yʉhna, dedé ã tʉbacap jĩ. Páant ã tʉbacat enna, ĩ jenah joyátdih jwʉ́ʉb tʉ́ʉt nʉʉmnít, nin pah queétjeh ĩ míic niijíp jĩ: “¿Caán jwĩpĩ́ pãp ʉʉ́bhni poómpdih bóona niít?” ĩ niijíp jĩ.
6 E eles esperavam que viesse a inchar ou a cair morto de repente; mas tendo esperado já muito e vendo que nenhum incômodo lhe sobrevinha, mudando de parecer, diziam que era um deus.
7 Publio wʉ̃t jʉmni, ã́ih jʉmat jwĩ aabápmant bahnibitjeh ãt jʉmʉp jĩ. Publio caanjĩ́h moón ĩ maáh tajĩ. Pánihna, caán jwiítdih dooná ã wahachah, ã́ih mʉʉná jwĩ aab béjep jĩ. Caanná jwĩ jʉibínachah, jwiítdih ã tʉ́i wẽi jwãááp jĩ. Pánih wẽi jwãáhnit, biíc peihcanni yeó jáap ãjeéh jwĩ jʉmʉchah, jwiítdih ã tʉ́i chãjap jĩ.
7 E ali, próximo daquele mesmo lugar, havia umas herdades que pertenciam ao principal da ilha, por nome Públio, o qual nos recebeu e hospedou benignamente por três dias.
8 Publio íip pahat yoyóp wʉnna, ã lajachah, Pablo caandíh enedih ã bejep jĩ. Ã pebh jʉibínit, teo jã́ha ʉʉ́bhnit, caandíh ã booanap jĩ.
8 Aconteceu estar de cama enfermo de febres e disenteria o pai de Públio, que Paulo foi ver, e, havendo orado, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Páant ã booaat doonádih joinít, bita caanjĩ́h moón wʉnnit, ã booaat pínah niijná, Pablo pebhna ĩ jʉyʉ́p jĩ. Pánih jʉinítdihbʉt teo jã́ha ʉʉ́bhnit, ã booanap jĩ.
9 Feito, pois, isto, vieram também ter com ele os demais que na ilha tinham enfermidades e sararam,
10 Pánihna, bʉ́dí wẽinit, jwiítdih ĩ tʉ́i teo wáacap jĩ. Tʉ́ttimah, caan quéwamant jwĩ bejat tʉ́ʉt chãjachah, jwĩ bejni pínah jãáj chóodih dedé jwĩ náahatdih wʉ̃hna, ĩ tʉ́i yac beedánap jĩ.
10 os quais nos distinguiram também com muitas honras; e, havendo de navegar, nos proveram das coisas necessárias.
11 Biíh bʉ́dí jãáj chóo Alejandría tʉ́tchimant jʉ̃óhniji caan quéwadih mah noój láa ãt chão jwʉ́hʉp tajĩ. “Nin jãáj chóodih teonitdih wapnit pínah”, niíj jenah joinít, caán chóo wʉʉ́cdih chéne ĩ pãpniji Cástor, Pólux wʉ̃t jʉmnidih ĩ bʉ́ʉdhnit ĩ ñʉhʉp jĩ. Pánihna, caan quéwadih jwiít biíc peihcanni widh jʉmnitji, bejna, caán chóodih waadnít, jwĩ chʉ́ʉh bejep jĩ.
11 Três meses depois, partimos num navio de Alexandria, que invernara na ilha, o qual tinha por insígnia Castor e Pólux.
12 Pánih chʉ́ʉh bejnit, Siracusa wʉ̃t jʉmni tʉ́tchidih jʉibínit, biíc peihcanni yeó jáap jwĩ chão jwʉ́hʉp jĩ.
12 E, chegando a Siracusa, ficamos ali três dias,
13 Caán chóodih jwʉ́ʉb waadnít, pʉ́ʉ́ Regio wʉ̃t jʉmni tʉ́tchina yoobópdihjeh jwĩ chʉ́ʉh jʉibínap jĩ. Cheibit chóop yapapmant joh jʉ̃óhni johlit jwiítdih ã tʉ́i ʉb bejep jĩ. Chéne yeó jáap tʉ́ttimah, Puteoli wʉ̃t jʉmni tʉ́tchina chʉ́ʉh jʉibínit, jwĩ aab béjep jĩ.
13 donde, indo costeando, viemos a Régio; e, soprando, um dia depois, um vento do sul, chegamos no segundo dia a Putéoli,
14 Caanjĩ́h moón Jesúíhwã jwiítdih wẽi jwãáhnit, ĩjeéh jwiítdih biíc semana ĩ chão jwʉ́hat tʉ́ʉtʉp jĩ. Biíc semana tʉ́ttimah queétdih cádahnit, Roma tʉ́tchina jwĩ yoób aab béjep jĩ.
14 onde, achando alguns irmãos, nos rogaram que por sete dias ficássemos com eles; e depois nos dirigimos a Roma.
15 Roma tʉ́tchidih jwĩ tóah bejechah, Roma tʉ́tchidih moón Jesúíhwã jwĩ bejat doonádih joinít, biíc poómp Foro de Apio wʉ̃t jʉmni jíib chãjatboó jwiítdih jwãáát tʉ́ʉt niijná, ĩt jʉí páñap tajĩ. Tʉ́ttimah, biíh poómp Romadih moonbʉ́t Tres Tabernas wʉ̃t jʉmni ʉ̃wat pebhboó ĩt jʉí páñap tajĩ. Pánih queétdih jwãáhnit, bʉ́dí wẽina, “Paá, weemdíh ma tʉ́i chãjna caá”, Pablo Diosdih ã niijíp jĩ.
15 E de lá, ouvindo os irmãos novas de nós, nos saíram ao encontro à Praça de Ápio e às Três Vendas, e Paulo, vendo-os, deu graças a Deus e tomou ânimo.
16 Roma tʉ́tchidih jʉibínit, Julio ã maáhdih Pablodih ã wʉ̃hʉp jĩ. Caánboó Pablodih nemat mʉʉ́boó nemcanjeh, biíh mʉʉ́boó ã jʉmat tʉ́ʉtʉp jĩ. Obohjeéhtih, ã jweicát pínah niijná, biíc soldadodih ã wapat tʉ́ʉtʉp jĩ.
16 E, logo que chegamos a Roma, o centurião entregou os presos ao general dos exércitos; mas a Paulo se lhe permitiu morar por sua conta, com o soldado que o guardava.
17 Biíc peihcanni yeó jáap tʉ́ttimah, Pablo caanjĩ́h moón judíowã ĩ maátadih ã pebhna ãt bid bojop wʉt jĩ. Páant ĩ míic wáac jʉyʉ́chah, Pablo queétdih nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
17 E aconteceu que, três dias depois, Paulo convocou os principais dos judeus e, juntos eles, lhes disse: Varões irmãos, não havendo eu feito nada contra o povo ou contra os ritos paternos, vim, contudo, preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos,
18 Pánihna, weemdíh ʉʉ́bh joinít, queét Romanowã ĩ maáta weemdíh ĩ bacaíhip jĩ. “Nin newé ã yéej chãjatji peéh mao yohat ã wihcan caá”, ĩ niijíp jĩ.
18 os quais, havendo-me examinado, queriam soltar- me, por não haver em mim crime algum de morte.
19 Obohjeéhtih, jwĩ déewã ĩ maáta weemdíh bacaat tʉ́ʉtcan, íijnit, Romanowã ĩ maátadih ĩ jepahcap jĩ. Páant ĩ jepahcah ennit, nin pah Romanowã ĩ maátadih wã niijíp jĩ: “Maáh César pebhboó weemdíh ñi wahaá”, wã niijíp jĩ. Obohjeéhtih, weémboó wã déewãdih wã naóh yaccan niít.
19 Mas, opondo-se os judeus, foi-me forçoso apelar para César, não tendo, contudo, de que acusar a minha nação.
20 Pánihna, yeebdíh eníhnit, ñijeéh míic wéheíhna, wã bid bojop be. Jwiít judíowã jwĩpĩ́ pã́ini Cristo ã boo pʉd jʉ̃ʉ́wátdih wã naáwát peéh nin chéoni ĩtah tõpdih wã dʉoná caá, ãt niijíp wʉt jĩ.
20 Por esta causa vos chamei, para vos ver e falar; porque pela esperança de Israel estou com esta cadeia.
21 Páant ã niijíchah joinít, queét caandíh nin pah ĩt niíj jepahap wʉt jĩ:
21 Então, eles lhe disseram: Nós não recebemos acerca de ti cartas algumas da Judeia, nem veio aqui algum dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse de ti mal algum.
22 Obohjeéhtih, nihat tʉ́tchinadih moón Jesúsdih jepahnitdih ĩ íij enatdih jwiítboó jwĩ jéihna caá. Ã́ih jáap bohéátdihbʉt yeejép ĩpĩ́ naóhna caá. Pánihna, dedé ma naáwát pínahdih jwĩ joííhna caá, Pablodih ĩt niijíp wʉt jĩ.
22 No entanto, bem quiséramos ouvir de ti o que sentes; porque, quanto a esta seita, notório nos é que em toda parte se fala contra ela.
23 Biíh ĩ jenahni yeó jáapdih dawá Roma tʉ́tchidih moón judíowã Pablo ã jʉmni mʉʉná ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Páant ĩ jʉibínachah, tʉ́i cheibitjeh jwíih naóh jwíihniji pʉ́ʉ́ cheyehna Pablo queétdih ãt naóh cádahap wʉt jĩ. Moisés ã wʉtatjidih, Dios naáwátdih naóh yapanit ĩ daacátjidihbʉt ãt naáwáp wʉt jĩ. Pánih caandíh naóhna, Dios ã wahni, judíowã ĩ pã́ini Jesús ã jʉmatdih jéihna, caandíh ĩ jepahat pínahdih queétdih ãt náah yacap wʉt jĩ.
23 E, havendo-lhe eles assinalado um dia, muitos foram ter com ele à pousada, aos quais declarava com bom testemunho o Reino de Deus e procurava persuadi-los à fé de Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas, desde pela manhã até à tarde.
24 Biquína ã naáwátdih ĩt jepahap wʉt jĩ. Obohjeéhtih, bitaboó ĩt jepahcap wʉt jĩ.
24 E alguns criam no que se dizia, mas outros não criam.
25 Pánihna, ĩ bacat pínah jã́tih, queétjeh ĩ míic íijanachah ennit, Pablo nin pah queétdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
25 E, como ficaram entre si discordes, se despediram, dizendo Paulo esta palavra: Bem falou o Espírito Santo a nossos pais pelo profeta Isaías,
26 ‘Nit pebhna bejnit, queétdih ma naáwá: “Maatápdih joiná yʉhna, ñi beh joicán niít. Maatápdih enna yʉhna, ñi beh encan niít”, ma niijí.
26 dizendo: Vai a este povo e dize: De ouvido, ouvireis e de maneira nenhuma entendereis; e, vendo, vereis e de maneira nenhuma percebereis.
27 “Maatápdih wã naáwáchah yʉhna, joííhcan, yoobópdih ĩ beh joicán caá. Queétdih wã booanachah, enna yʉhna, ĩ beh encan caá. Jéihíhna nihna, yoobópdih ĩta beh en tagaá. Pánih beh enna nihna, ĩ jenah joyátdih ĩta tʉ́ʉt nʉʉm tágaá. Páant ĩ tʉ́ʉt nʉʉmʉ́chah nihna, queétdih ĩ yéejatdih wãta yoh tagaá”, Dios ã niijná caá’, Isaías ãt niíj daacáp tajĩ. (Is 6.9-10)
27 Porquanto o coração deste povo está endurecido, e com os ouvidos ouviram pesadamente e fecharam os olhos, para que nunca com os olhos vejam, nem com os ouvidos ouçam, nem do coração entendam, e se convertam, e eu os cure.
28 Pánihna, yeéb wã déewãá, nindih ñi jéihyeé. Bʉʉ Dios cã́acwã ĩ yéejat yohat pínah doonádih judíowã nihcannitdih ã wahna caá. Pánihna, queétboó caandíh joinít, ĩ jepahbipna caá, queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
28 Seja-vos, pois, notório que esta salvação de Deus é enviada aos gentios, e eles a ouvirão.
29 Páant ã niijíchah joinít, íijna, míic wéhenit, queét judíowã ĩt bac bejep wʉt jĩ.
29 E, havendo ele dito isto, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.
30 Páant ã yapat tʉ́ttimah, chéne jópchi caanjĩ́h Pablo ã jʉmʉp jĩ. Dedé ã náahatnadih caanjéh ã jíib chãj beedánap jĩ. Pánihna, nihat caandíh enedih jʉibínitdih wẽinit,
30 E Paulo ficou dois anos inteiros na sua própria habitação que alugara e recebia todos quantos vinham vê-lo,
31 Dios maáh ã jʉmat doonádih, Jesucristoíh doonádihbʉt ʉ́ʉmcanjeh, ãpĩ́ naáwáp jĩ. Ded caandíh naáwát tʉ́ʉtcanni ã wihcap jĩ.
31 pregando o Reino de Deus e ensinando com toda a liberdade as coisas pertencentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.