Atos 28

Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Páant jwĩ ñáan jʉibínachah, caan quéwadih moón jwiítdih jwãáh mʉj teo péanit, “Nin Malta wʉ̃t jʉmni quewa caá”, jwiítdih ĩ niíj naáwáp jĩ.
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 Caan quéwadih moón jwiítdih tʉ́i teo wáacnit, páantjeh mah ã bʉʉgʉ́chah, jwĩ cʉ́bʉhanachah ennit, ĩ tʉʉ cáo wʉ̃hʉp jĩ.
2 Os indígenas usaram conosco de não pouca humanidade; pois acenderam uma fogueira e nos recolheram a todos por causa da chuva que caía, e por causa do frio.
3 Queét ĩ tʉʉ wawachah ennit, Pablobʉt tʉʉ wawadih bejnit, ã jʉí cáwap jĩ. Páant ã cáwachah, tʉʉ chãha bac jʉ̃óhni mai Pabloíh téihyadih ã chãacáp jĩ.
3 Ora havendo Paulo ajuntado e posto sobre o fogo um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, apegou-se-lhe à mão.
4 Páant ã chãác ñʉhʉchah ennit, caan quéwadih moón nin pah ĩ míic niijíp jĩ: “¿Nin newé cã́acwãdih mao jweiní naniít? Pánih tigaá bʉ́dí nolihatdih ã jweí jʉ̃ʉ́wʉ́chah yʉhna, ã mao jweyátji jíib caandíh peéh chãjna caá ã chãjap. Pánihna, bʉʉ ã wʉnbipna caá”, ĩ míic niijíp jĩ.
4 Quando os indígenas viram o réptil pendente da mão dele, diziam uns aos outros: Certamente este homem é homicida, pois, embora salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Obohjeéhtih, Pabloboó caán maidih tʉʉ cʉ́ʉtna ã wimp yoh cáwap jĩ. Pánihniji ã tʉbacap jĩ.
5 Mas ele, sacudindo o réptil no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Páant ã chãjachah ennit, caanjĩ́h moón nin pah ĩ míic niijíp yʉh jĩ: “Caandíh ã chalanachah, ã wʉn bʉʉgbípna caá”, ĩ niijíp jĩ. Obohjeéhtih, maatápdih ĩ en ñʉhʉchah yʉhna, dedé ã tʉbacap jĩ. Páant ã tʉbacat enna, ĩ jenah joyátdih jwʉ́ʉb tʉ́ʉt nʉʉmnít, nin pah queétjeh ĩ míic niijíp jĩ: “¿Caán jwĩpĩ́ pãp ʉʉ́bhni poómpdih bóona niít?” ĩ niijíp jĩ.
6 Eles, porém, esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente; mas tendo esperado muito tempo e vendo que nada de anormal lhe sucedia, mudaram de parecer e diziam que era um deus.
7 Publio wʉ̃t jʉmni, ã́ih jʉmat jwĩ aabápmant bahnibitjeh ãt jʉmʉp jĩ. Publio caanjĩ́h moón ĩ maáh tajĩ. Pánihna, caán jwiítdih dooná ã wahachah, ã́ih mʉʉná jwĩ aab béjep jĩ. Caanná jwĩ jʉibínachah, jwiítdih ã tʉ́i wẽi jwãááp jĩ. Pánih wẽi jwãáhnit, biíc peihcanni yeó jáap ãjeéh jwĩ jʉmʉchah, jwiítdih ã tʉ́i chãjap jĩ.
7 Ora, nos arredores daquele lugar havia umas terras que pertenciam ao homem principal da ilha, por nome Públio, o qual nos recebeu e hospedou bondosamente por três dias.
8 Publio íip pahat yoyóp wʉnna, ã lajachah, Pablo caandíh enedih ã bejep jĩ. Ã pebh jʉibínit, teo jã́ha ʉʉ́bhnit, caandíh ã booanap jĩ.
8 Aconteceu estar de cama, enfermo de febre e disenteria, o pai de Públio; Paulo foi visitá-lo, e havendo orado, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Páant ã booaat doonádih joinít, bita caanjĩ́h moón wʉnnit, ã booaat pínah niijná, Pablo pebhna ĩ jʉyʉ́p jĩ. Pánih jʉinítdihbʉt teo jã́ha ʉʉ́bhnit, ã booanap jĩ.
9 Feito isto, vinham também os demais enfermos da ilha, e eram curados;
10 Pánihna, bʉ́dí wẽinit, jwiítdih ĩ tʉ́i teo wáacap jĩ. Tʉ́ttimah, caan quéwamant jwĩ bejat tʉ́ʉt chãjachah, jwĩ bejni pínah jãáj chóodih dedé jwĩ náahatdih wʉ̃hna, ĩ tʉ́i yac beedánap jĩ.
10 e estes nos distinguiram com muitas honras; e, ao embarcarmos, puseram a bordo as coisas que nos eram necessárias.
11 Biíh bʉ́dí jãáj chóo Alejandría tʉ́tchimant jʉ̃óhniji caan quéwadih mah noój láa ãt chão jwʉ́hʉp tajĩ. “Nin jãáj chóodih teonitdih wapnit pínah”, niíj jenah joinít, caán chóo wʉʉ́cdih chéne ĩ pãpniji Cástor, Pólux wʉ̃t jʉmnidih ĩ bʉ́ʉdhnit ĩ ñʉhʉp jĩ. Pánihna, caan quéwadih jwiít biíc peihcanni widh jʉmnitji, bejna, caán chóodih waadnít, jwĩ chʉ́ʉh bejep jĩ.
11 Passados três meses, partimos em um navio de Alexandria que invernara na ilha, o qual tinha por insígnia Castor e Pólux.
12 Pánih chʉ́ʉh bejnit, Siracusa wʉ̃t jʉmni tʉ́tchidih jʉibínit, biíc peihcanni yeó jáap jwĩ chão jwʉ́hʉp jĩ.
12 E chegando a Siracusa, ficamos ali três dias;
13 Caán chóodih jwʉ́ʉb waadnít, pʉ́ʉ́ Regio wʉ̃t jʉmni tʉ́tchina yoobópdihjeh jwĩ chʉ́ʉh jʉibínap jĩ. Cheibit chóop yapapmant joh jʉ̃óhni johlit jwiítdih ã tʉ́i ʉb bejep jĩ. Chéne yeó jáap tʉ́ttimah, Puteoli wʉ̃t jʉmni tʉ́tchina chʉ́ʉh jʉibínit, jwĩ aab béjep jĩ.
13 donde, costeando, viemos a Régio; e, soprando no dia seguinte o vento sul, chegamos em dois dias a Putéoli,
14 Caanjĩ́h moón Jesúíhwã jwiítdih wẽi jwãáhnit, ĩjeéh jwiítdih biíc semana ĩ chão jwʉ́hat tʉ́ʉtʉp jĩ. Biíc semana tʉ́ttimah queétdih cádahnit, Roma tʉ́tchina jwĩ yoób aab béjep jĩ.
14 onde, achando alguns irmãos, fomos convidados a ficar com eles sete dias; e depois nos dirigimos a Roma.
15 Roma tʉ́tchidih jwĩ tóah bejechah, Roma tʉ́tchidih moón Jesúíhwã jwĩ bejat doonádih joinít, biíc poómp Foro de Apio wʉ̃t jʉmni jíib chãjatboó jwiítdih jwãáát tʉ́ʉt niijná, ĩt jʉí páñap tajĩ. Tʉ́ttimah, biíh poómp Romadih moonbʉ́t Tres Tabernas wʉ̃t jʉmni ʉ̃wat pebhboó ĩt jʉí páñap tajĩ. Pánih queétdih jwãáhnit, bʉ́dí wẽina, “Paá, weemdíh ma tʉ́i chãjna caá”, Pablo Diosdih ã niijíp jĩ.
15 Ora, os irmãos da lá, havendo recebido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a praça de Ápio e às Três Vendas, e Paulo, quando os viu, deu graças a Deus e cobrou ânimo.
16 Roma tʉ́tchidih jʉibínit, Julio ã maáhdih Pablodih ã wʉ̃hʉp jĩ. Caánboó Pablodih nemat mʉʉ́boó nemcanjeh, biíh mʉʉ́boó ã jʉmat tʉ́ʉtʉp jĩ. Obohjeéhtih, ã jweicát pínah niijná, biíc soldadodih ã wapat tʉ́ʉtʉp jĩ.
16 Quando chegamos a Roma, {o centurião entregou os presos ao general do exército, mas,} a Paulo se lhe permitiu morar à parte, com o soldado que o guardava.
17 Biíc peihcanni yeó jáap tʉ́ttimah, Pablo caanjĩ́h moón judíowã ĩ maátadih ã pebhna ãt bid bojop wʉt jĩ. Páant ĩ míic wáac jʉyʉ́chah, Pablo queétdih nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
17 Passados três dias, ele convocou os principais dentre os judeus; e reunidos eles, disse-lhes: Varões irmãos, não havendo eu feito nada contra o povo, ou contra os ritos paternos, vim contudo preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos;
18 Pánihna, weemdíh ʉʉ́bh joinít, queét Romanowã ĩ maáta weemdíh ĩ bacaíhip jĩ. “Nin newé ã yéej chãjatji peéh mao yohat ã wihcan caá”, ĩ niijíp jĩ.
18 os quais, havendo-me interrogado, queriam soltar-me, por não haver em mim crime algum que merecesse a morte.
19 Obohjeéhtih, jwĩ déewã ĩ maáta weemdíh bacaat tʉ́ʉtcan, íijnit, Romanowã ĩ maátadih ĩ jepahcap jĩ. Páant ĩ jepahcah ennit, nin pah Romanowã ĩ maátadih wã niijíp jĩ: “Maáh César pebhboó weemdíh ñi wahaá”, wã niijíp jĩ. Obohjeéhtih, weémboó wã déewãdih wã naóh yaccan niít.
19 Mas opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, não tendo, contudo, nada de que acusar a minha nação.
20 Pánihna, yeebdíh eníhnit, ñijeéh míic wéheíhna, wã bid bojop be. Jwiít judíowã jwĩpĩ́ pã́ini Cristo ã boo pʉd jʉ̃ʉ́wátdih wã naáwát peéh nin chéoni ĩtah tõpdih wã dʉoná caá, ãt niijíp wʉt jĩ.
20 Por esta causa, pois, vos convidei, para vos ver e falar; porque pela esperança de Israel estou preso com esta cadeia.
21 Páant ã niijíchah joinít, queét caandíh nin pah ĩt niíj jepahap wʉt jĩ:
21 Mas eles lhe disseram: Nem recebemos da Judéia cartas a teu respeito, nem veio aqui irmão algum que contasse ou dissesse mal de ti.
22 Obohjeéhtih, nihat tʉ́tchinadih moón Jesúsdih jepahnitdih ĩ íij enatdih jwiítboó jwĩ jéihna caá. Ã́ih jáap bohéátdihbʉt yeejép ĩpĩ́ naóhna caá. Pánihna, dedé ma naáwát pínahdih jwĩ joííhna caá, Pablodih ĩt niijíp wʉt jĩ.
22 No entanto bem quiséramos ouvir de ti o que pensas; porque, quanto a esta seita, notório nos é que em toda parte é impugnada.
23 Biíh ĩ jenahni yeó jáapdih dawá Roma tʉ́tchidih moón judíowã Pablo ã jʉmni mʉʉná ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Páant ĩ jʉibínachah, tʉ́i cheibitjeh jwíih naóh jwíihniji pʉ́ʉ́ cheyehna Pablo queétdih ãt naóh cádahap wʉt jĩ. Moisés ã wʉtatjidih, Dios naáwátdih naóh yapanit ĩ daacátjidihbʉt ãt naáwáp wʉt jĩ. Pánih caandíh naóhna, Dios ã wahni, judíowã ĩ pã́ini Jesús ã jʉmatdih jéihna, caandíh ĩ jepahat pínahdih queétdih ãt náah yacap wʉt jĩ.
23 Havendo-lhe eles marcado um dia, muitos foram ter com ele à sua morada, aos quais desde a manhã até a noite explicava com bom testemunho o reino de Deus e procurava persuadí-los acerca de Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas.
24 Biquína ã naáwátdih ĩt jepahap wʉt jĩ. Obohjeéhtih, bitaboó ĩt jepahcap wʉt jĩ.
24 Uns criam nas suas palavras, mas outros as rejeitavam.
25 Pánihna, ĩ bacat pínah jã́tih, queétjeh ĩ míic íijanachah ennit, Pablo nin pah queétdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
25 E estando discordes entre si, retiraram-se, havendo Paulo dito esta palavra: Bem falou o Espírito Santo aos vossos pais pelo profeta Isaías,
26 ‘Nit pebhna bejnit, queétdih ma naáwá: “Maatápdih joiná yʉhna, ñi beh joicán niít. Maatápdih enna yʉhna, ñi beh encan niít”, ma niijí.
26 dizendo: Vai a este povo e dize: Ouvindo, ouvireis, e de maneira nenhuma entendereis; e vendo, vereis, e de maneira nenhuma percebereis.
27 “Maatápdih wã naáwáchah yʉhna, joííhcan, yoobópdih ĩ beh joicán caá. Queétdih wã booanachah, enna yʉhna, ĩ beh encan caá. Jéihíhna nihna, yoobópdih ĩta beh en tagaá. Pánih beh enna nihna, ĩ jenah joyátdih ĩta tʉ́ʉt nʉʉm tágaá. Páant ĩ tʉ́ʉt nʉʉmʉ́chah nihna, queétdih ĩ yéejatdih wãta yoh tagaá”, Dios ã niijná caá’, Isaías ãt niíj daacáp tajĩ. (Is 6.9-10)
27 Porque o coração deste povo se endureceu, e com os ouvidos ouviram tardamente, e fecharam os olhos; para que não vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, nem entendam com o coração nem se convertam e eu os cure.
28 Pánihna, yeéb wã déewãá, nindih ñi jéihyeé. Bʉʉ Dios cã́acwã ĩ yéejat yohat pínah doonádih judíowã nihcannitdih ã wahna caá. Pánihna, queétboó caandíh joinít, ĩ jepahbipna caá, queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
28 Seja-vos pois notório que esta salvação de Deus é enviada aos gentios, e eles ouvirão.
29 Páant ã niijíchah joinít, íijna, míic wéhenit, queét judíowã ĩt bac bejep wʉt jĩ.
29 {E, havendo ele dito isto, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.}
30 Páant ã yapat tʉ́ttimah, chéne jópchi caanjĩ́h Pablo ã jʉmʉp jĩ. Dedé ã náahatnadih caanjéh ã jíib chãj beedánap jĩ. Pánihna, nihat caandíh enedih jʉibínitdih wẽinit,
30 E morou dois anos inteiros na casa que alugara, e recebia a todos os que o visitavam,
31 Dios maáh ã jʉmat doonádih, Jesucristoíh doonádihbʉt ʉ́ʉmcanjeh, ãpĩ́ naáwáp jĩ. Ded caandíh naáwát tʉ́ʉtcanni ã wihcap jĩ.
31 pregando o reino de Deus e ensinando as coisas concernentes ao Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade, sem impedimento algum.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.