2 Coríntios 7
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs VC
1 Pánihna, wã oinitá, nindih ñi tʉ́i jenah joyoó: “Ñi yéej chãjatdih ñi cádahachah, yeebdíh wẽi ennit, wã tʉ́i pej jʉmbipna caá”, Dios ã niijíchah joinít, nihat jwĩ yéejatdih jwĩ cádah jĩíh. Dios ã jĩ́gahat pínahdih chãjíhcan, yeejép jwĩ jenah joyátdih cádahat caá náahap. Pánih tʉ́ʉt nʉʉmnít, tʉ́i jenah joiná, ã weñat pínahboodíh jwĩ chãj jĩíh.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Weemdíh ñi jwʉ́ʉb oi jenah joyoó, páant mʉntih. Ñijeéh jʉmna, deddih wã yéej chãjcap jĩ. Bohéna, yeebdíh wã yéej chãjat tʉ́ʉtcan, yeebdíh wã yee dʉ́ʉc wáicap jĩ.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Páant niijnít, “Pablodih jwĩ tʉ́i oicatji jíib jwiítdih peéh chãjat ã jʉmna caá”, yeebdíh niíj jenah joyát tʉ́ʉtcan, “Pablo tʉ́i chãjni jĩí”, wã niíj jenah joyát tʉ́ʉtna caá. Wã jwíih niijátji pahjeh mʉntih, wã jwʉ́ʉb niijná caá: Yeebdíh bʉ́dí wã oina caá. Pánihna, ded pah yapna, wʉnna yʉhna, biíc yoobó yeebdíh jenah joinít, wã oi cádahcan niít.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 “Queét Corintodih moón tʉ́i chãjnit jʉmna, wã naáwátdih ĩ tʉ́i jepahbipna caá”, niíj jenah joinít, bʉ́dí wã wẽina caá. Pánihna, yeejép yapna yʉhna, yeebdíh páantjeh wã wẽi jenah joiná caá.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Nin Macedonia baácboó wã jʉyʉ́chah, weemdíh chooát ã wihcap be. Páantjeh yeejép wã yapap be. Dawá jʉ̃ihnitboó “Ma tʉ́i chãjcan caá”, weemdíh ĩ niíj jʉ̃ihñʉp be. “¿Queét Corintodih moón wã oinitboó ĩ tʉ́i jʉm niít?” niíj jenah joinít, páantjeh yeebdíh bʉ́dí wã náhni dahwanap be.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Obohjeéhtih, Dios jĩ́gahat yayániboó weemdíh teo wáacnit, Tito wã pebh ã jʉyʉ́chah, weemdíh bʉ́dí ã weñanap be.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 “Queét ĩ jwʉ́ʉb tʉ́i jʉmatdih enna, bʉ́dí wã weñep be”, weemdíh Tito ã niíj naáwáp be. Páant ã niíj naáwáchah joiná, weembʉ́t bʉ́dí wã weñep be. “Queét Corintodih moón Jesúíhwã meemdíh bʉ́dí ĩ bidna beé. ‘Yéej chãjnit, Pablodih bʉ́dí jwĩt jĩ́gahanap taga’, niíj jenah joinít, queétbʉt bʉ́dí ĩt jĩ́gahap wʉt be. Pánih jĩ́gahnit, ma daác wahnidih ennit, ĩt tʉ́i jepahap tabe”, Tito weemdíh ã niíj naáwáchah joinít, chah bʉ́dí wã weñep be.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Wã jwíih daácnijidih wah péanit, “Nin wã wẽp naóh daacátjidih ennit, bʉ́dí ĩ jĩ́gahbipna caá. Páant wã wẽp naóh daáccan, ãta tʉ́i taga”, niíj jenah joinít, bʉ́dí wã jĩ́gah jwʉhʉp jĩ. Obohjeéhtih, bʉʉ ñi jĩ́gahat yayát doonádih joinít, weembʉ́t wã jĩ́gahcan caá.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Bʉʉ bʉ́dí wã wẽina caá. Ñi jĩ́gahat doonádih joinít, wẽina wã chãjcan caá. Obohjeéhtih, jĩ́gahnit, tʉ́iniboodíh ñi tʉ́ʉt nʉʉmát doonádih joinít, bʉ́dí wã wẽina caá. Dios caá yeebdíh ãt jĩ́gahat tʉ́ʉtʉp taga, ñi jenah joyátdih ñi tʉ́ʉt nʉʉmát pínah niijná. Pánihna, wã daác wahniboó yéejacan, yeebdíh ãt tʉ́i teo wáacap taga.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Dios ã náah yacat pahjeh jwĩ yéejatdih jĩ́gahna, yéej chãjatdih jwĩ cádahbipna caá. Pánih jĩ́gahna, jwĩ jenah joyátdih tʉ́ʉt nʉʉmnít, tʉ́iniboodíh jwĩ chãjbipna caá. Páant jwĩ tʉ́ʉt nʉʉmʉ́chah enna, iiguípna jwĩ bejat déejidih Diosboó ã tʉ́i ʉbbipna caá. Maátcanjeh jwĩ jĩ́gahna yʉhna, tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmnít, bʉ́dí jwĩ wẽibipna caá, bʉca. Obohjeéhtih, bitaboó ĩ yéej chãjat jíib queétdih Dios ã peéh chãjat pínahdih jĩ́gahna yʉhna, tʉ́ʉt nʉʉ́míhcan, iiguípna ĩ bejbipna caá.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Yeéb Dios ã náah yacat pahjeh jĩ́gahnit, ñit tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmʉ́p taga. ¡Ñi jenah joyoó! Nin pah caá ñi tʉ́ʉt nʉʉmát: Bʉʉ jwʉhna, ded yéej chãjni ã yéejatdih enah bojcanjeh, yoobópdih ñi tʉ́ʉt nʉʉmát tʉ́ʉtna caá. Ñi yeejép jenah joyátjidih cádahnit, tʉ́ʉt nʉʉmnít, bʉʉ ñi tʉ́i jenah joyátdih wã jéihyat pínahdih weemdíh ñi náah yacna caá. Pánihna, weemdíh ñi wẽi jenah joi jwʉ́hcatjidih bʉ́dí ñit jĩ́gahap wʉt be. Ñi yéejat jíib Dios ã peéh chãjat pínahdih bʉ́dí ʉ́ʉmna, tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmnít, weemdíh jwʉ́ʉb eníhna, bʉ́dí ñit bidip wʉt be. Dios ã weñat pínahdihjeh ñit chãjap wʉt be. Det yéej chãjnitdih ñit peéh chãjap wʉt be. “Bʉʉ, queét yoobópdih chãjnit caá. Dedé yéej chãjat peéh queétdih ã wihcan caá, bʉca”, wã niíj jenah joiná caá.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Yeebdíh daác wahna, yéej chãjnidih ñi peéh chãjat pínahdih, ã yéej chãjatjidihbʉt jenah joicánjeh wã daác wahap jĩ. Obohjeéhtih, Dios yeebdíh enna, “Queét Pablodih yoobópdih oinit caá”, ã niíj jenah joyátdih ñi tʉ́i jéihyat pínah niijná, wã daác wahap jĩ.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Páant ñi tʉ́ʉt nʉʉmátdih jéihnit, bʉ́dí wã wẽina caá.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Tito ñi pebhboó ã bejat tʉ́ʉt chãjachah, nin pah caandíh wã niijíp jĩ: “Queét Corintodih moón Jesúíhwã nin wã daác wahnidih ennit, ĩ tʉ́i jepahbipna caá”, wã niijíp jĩ. Pánihna, ñi tʉ́i jepahatjidih jéihnit, Titodih jwʉ́ʉb ennit, wã tíiccap be. Titodih wã niijátji biíc yoobó ãt yapap wʉt be.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Tito ñi pebhna ã jʉibínachah, caandíh tʉ́i wẽi jwãáhnit, wã daác wahatdih ñi tʉ́i jepahatdih náhninit, yeebdíh chah ã oi jenah joiná caá.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Bʉʉ tʉ́i jepahnit, Dios ã weñat pínahdihjeh ñi tʉ́i chãjatdih jéihna, tʉ́ttimah biíc yoobó ñi jepahat pínahdihbʉt wã tʉ́i jéihna caá. Pánih jéihnit, bʉ́dí wã wẽina caá.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.