2 Coríntios 7
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs BKJ
1 Pánihna, wã oinitá, nindih ñi tʉ́i jenah joyoó: “Ñi yéej chãjatdih ñi cádahachah, yeebdíh wẽi ennit, wã tʉ́i pej jʉmbipna caá”, Dios ã niijíchah joinít, nihat jwĩ yéejatdih jwĩ cádah jĩíh. Dios ã jĩ́gahat pínahdih chãjíhcan, yeejép jwĩ jenah joyátdih cádahat caá náahap. Pánih tʉ́ʉt nʉʉmnít, tʉ́i jenah joiná, ã weñat pínahboodíh jwĩ chãj jĩíh.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Weemdíh ñi jwʉ́ʉb oi jenah joyoó, páant mʉntih. Ñijeéh jʉmna, deddih wã yéej chãjcap jĩ. Bohéna, yeebdíh wã yéej chãjat tʉ́ʉtcan, yeebdíh wã yee dʉ́ʉc wáicap jĩ.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 Páant niijnít, “Pablodih jwĩ tʉ́i oicatji jíib jwiítdih peéh chãjat ã jʉmna caá”, yeebdíh niíj jenah joyát tʉ́ʉtcan, “Pablo tʉ́i chãjni jĩí”, wã niíj jenah joyát tʉ́ʉtna caá. Wã jwíih niijátji pahjeh mʉntih, wã jwʉ́ʉb niijná caá: Yeebdíh bʉ́dí wã oina caá. Pánihna, ded pah yapna, wʉnna yʉhna, biíc yoobó yeebdíh jenah joinít, wã oi cádahcan niít.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 “Queét Corintodih moón tʉ́i chãjnit jʉmna, wã naáwátdih ĩ tʉ́i jepahbipna caá”, niíj jenah joinít, bʉ́dí wã wẽina caá. Pánihna, yeejép yapna yʉhna, yeebdíh páantjeh wã wẽi jenah joiná caá.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 Nin Macedonia baácboó wã jʉyʉ́chah, weemdíh chooát ã wihcap be. Páantjeh yeejép wã yapap be. Dawá jʉ̃ihnitboó “Ma tʉ́i chãjcan caá”, weemdíh ĩ niíj jʉ̃ihñʉp be. “¿Queét Corintodih moón wã oinitboó ĩ tʉ́i jʉm niít?” niíj jenah joinít, páantjeh yeebdíh bʉ́dí wã náhni dahwanap be.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Obohjeéhtih, Dios jĩ́gahat yayániboó weemdíh teo wáacnit, Tito wã pebh ã jʉyʉ́chah, weemdíh bʉ́dí ã weñanap be.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 “Queét ĩ jwʉ́ʉb tʉ́i jʉmatdih enna, bʉ́dí wã weñep be”, weemdíh Tito ã niíj naáwáp be. Páant ã niíj naáwáchah joiná, weembʉ́t bʉ́dí wã weñep be. “Queét Corintodih moón Jesúíhwã meemdíh bʉ́dí ĩ bidna beé. ‘Yéej chãjnit, Pablodih bʉ́dí jwĩt jĩ́gahanap taga’, niíj jenah joinít, queétbʉt bʉ́dí ĩt jĩ́gahap wʉt be. Pánih jĩ́gahnit, ma daác wahnidih ennit, ĩt tʉ́i jepahap tabe”, Tito weemdíh ã niíj naáwáchah joinít, chah bʉ́dí wã weñep be.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Wã jwíih daácnijidih wah péanit, “Nin wã wẽp naóh daacátjidih ennit, bʉ́dí ĩ jĩ́gahbipna caá. Páant wã wẽp naóh daáccan, ãta tʉ́i taga”, niíj jenah joinít, bʉ́dí wã jĩ́gah jwʉhʉp jĩ. Obohjeéhtih, bʉʉ ñi jĩ́gahat yayát doonádih joinít, weembʉ́t wã jĩ́gahcan caá.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 Bʉʉ bʉ́dí wã wẽina caá. Ñi jĩ́gahat doonádih joinít, wẽina wã chãjcan caá. Obohjeéhtih, jĩ́gahnit, tʉ́iniboodíh ñi tʉ́ʉt nʉʉmát doonádih joinít, bʉ́dí wã wẽina caá. Dios caá yeebdíh ãt jĩ́gahat tʉ́ʉtʉp taga, ñi jenah joyátdih ñi tʉ́ʉt nʉʉmát pínah niijná. Pánihna, wã daác wahniboó yéejacan, yeebdíh ãt tʉ́i teo wáacap taga.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Dios ã náah yacat pahjeh jwĩ yéejatdih jĩ́gahna, yéej chãjatdih jwĩ cádahbipna caá. Pánih jĩ́gahna, jwĩ jenah joyátdih tʉ́ʉt nʉʉmnít, tʉ́iniboodíh jwĩ chãjbipna caá. Páant jwĩ tʉ́ʉt nʉʉmʉ́chah enna, iiguípna jwĩ bejat déejidih Diosboó ã tʉ́i ʉbbipna caá. Maátcanjeh jwĩ jĩ́gahna yʉhna, tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmnít, bʉ́dí jwĩ wẽibipna caá, bʉca. Obohjeéhtih, bitaboó ĩ yéej chãjat jíib queétdih Dios ã peéh chãjat pínahdih jĩ́gahna yʉhna, tʉ́ʉt nʉʉ́míhcan, iiguípna ĩ bejbipna caá.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Yeéb Dios ã náah yacat pahjeh jĩ́gahnit, ñit tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmʉ́p taga. ¡Ñi jenah joyoó! Nin pah caá ñi tʉ́ʉt nʉʉmát: Bʉʉ jwʉhna, ded yéej chãjni ã yéejatdih enah bojcanjeh, yoobópdih ñi tʉ́ʉt nʉʉmát tʉ́ʉtna caá. Ñi yeejép jenah joyátjidih cádahnit, tʉ́ʉt nʉʉmnít, bʉʉ ñi tʉ́i jenah joyátdih wã jéihyat pínahdih weemdíh ñi náah yacna caá. Pánihna, weemdíh ñi wẽi jenah joi jwʉ́hcatjidih bʉ́dí ñit jĩ́gahap wʉt be. Ñi yéejat jíib Dios ã peéh chãjat pínahdih bʉ́dí ʉ́ʉmna, tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmnít, weemdíh jwʉ́ʉb eníhna, bʉ́dí ñit bidip wʉt be. Dios ã weñat pínahdihjeh ñit chãjap wʉt be. Det yéej chãjnitdih ñit peéh chãjap wʉt be. “Bʉʉ, queét yoobópdih chãjnit caá. Dedé yéej chãjat peéh queétdih ã wihcan caá, bʉca”, wã niíj jenah joiná caá.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 Yeebdíh daác wahna, yéej chãjnidih ñi peéh chãjat pínahdih, ã yéej chãjatjidihbʉt jenah joicánjeh wã daác wahap jĩ. Obohjeéhtih, Dios yeebdíh enna, “Queét Pablodih yoobópdih oinit caá”, ã niíj jenah joyátdih ñi tʉ́i jéihyat pínah niijná, wã daác wahap jĩ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Páant ñi tʉ́ʉt nʉʉmátdih jéihnit, bʉ́dí wã wẽina caá.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 Tito ñi pebhboó ã bejat tʉ́ʉt chãjachah, nin pah caandíh wã niijíp jĩ: “Queét Corintodih moón Jesúíhwã nin wã daác wahnidih ennit, ĩ tʉ́i jepahbipna caá”, wã niijíp jĩ. Pánihna, ñi tʉ́i jepahatjidih jéihnit, Titodih jwʉ́ʉb ennit, wã tíiccap be. Titodih wã niijátji biíc yoobó ãt yapap wʉt be.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Tito ñi pebhna ã jʉibínachah, caandíh tʉ́i wẽi jwãáhnit, wã daác wahatdih ñi tʉ́i jepahatdih náhninit, yeebdíh chah ã oi jenah joiná caá.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Bʉʉ tʉ́i jepahnit, Dios ã weñat pínahdihjeh ñi tʉ́i chãjatdih jéihna, tʉ́ttimah biíc yoobó ñi jepahat pínahdihbʉt wã tʉ́i jéihna caá. Pánih jéihnit, bʉ́dí wã wẽina caá.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.