Lucas 15
Chipaya NT (CAP_SBB) vs BKJ
1 Impuesto cobriñi z̈oñinaca niz̈aza ujchiz z̈oñinaca Jesusiz̈quiz macjatz̈quichic̈ha, niiz̈ taku nonzjapa.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Jalla niz̈tiquiztanaqui fariseo z̈oñinacz̈tan lii tjaajiñinacz̈tan jalla ninacaqui Jesusiz̈ quintra chutchic̈ha, tuz̈ cjican: —Tii z̈oñiqui ujchiz z̈oñinacami risiwñipanikazza, niz̈aza ninacz̈tan chica c̈hjeri lujlñic̈ha.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Jalla niz̈tiquiztan Jesusaqui ninacz̈quiz quint'ichic̈ha tuz̈ cjican:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 —Tsjii z̈oñiqui patak uuzichiztac̈ha. Nekztanaqui tsjiilla katchic̈ha. Jalla nekztanaqui parti uuzinaca ilakz yokquin ecchic̈ha, katchi uuzi wajtzcama. ¿Jakziltat anc̈hucaquiztan ana niz̈ta paajo?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Niz̈aza katchi uuzi wajtz̈cuqui, azkar juntuñ tjojtz̈cu, awatiriqui tjonchic̈ha, ancha cuntintu.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Niz̈aza kjuya irantiz̈cuqui z̈catinta visinunacz̈quiz niz̈aza mazinacz̈quiz kjawzic̈ha, tuz̈ cjican: “Wejttan cuntintuz̈ cjee. Wejt katchi uuziqui wajtchinc̈ha”.
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Niz̈aza wejrqui cjiwc̈ha, jalla niz̈ta iratac̈ha arajpachquinaqui. Tsjii ujchiz z̈oñiqui Yoozquin kuzziz cjesaz̈ niiqui, arajpachquin z̈ejlñinacaqui ancha cuntintuz̈ cjisnaquic̈ha. Llatunc tunc llatuncani ana Yoozquin kuzziz z̈oñinaca z̈elac̈hani: “Wejrnacqui zuma kamok”, cjicanaqui. Pero arajpachquinaqui ninacz̈quiztan juc'anti cuntintuz̈ cjequic̈ha nii zinta Yoozquin kuzziz z̈oñiz̈ cjen.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Jesusaqui quint'ichizakazza, tuz cjican: —Niz̈aza tsjaa tunca paazziz z̈on z̈elatc̈ha. Nekztanaqui tsjii paaz tjatanchinc̈ha. Paaz tjatanz̈cu, lámpara pekzinc̈ha. Niz̈aza kjuya pewchinc̈ha, zumpacha. Nuz̈ zuma pewcan, katchi paaz wajtchinc̈ha.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Nii paaz wajtz̈cu, mazinacz̈quiz niz̈aza z̈catinta visinunacz̈quiz kjawzinc̈ha, tuz̈ cjican: “Wejttan cuntintuz̈ cjee. Wejt katchi paaz wajtchinc̈ha”.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Wejrqui cjiwc̈ha. Niz̈aza arajpachquinaqui Yooz anjilanacaqui cuntintuz̈ cjequic̈ha c̈hjulorami tsjii ujchiz z̈oñiqui Yoozquin kuzziz cjisnac̈haja, jalla nii oraqui.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Niz̈aza Jesucristuqui tii quintu zakaz quint'ichic̈ha, tuz̈ cjican: —Tsjii z̈oñi z̈elatc̈ha, pucultan lucmajch ocjalchiz.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Nii upañaz̈ta majchqui ejpz̈quiz cjichic̈ha: “Tata, irinsaz̈ wejtquiz tjaall amqui”. Jalla nekztanaqui ejpqui irinsa t'akz̈inchic̈ha pucultan majchnacz̈quiz.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Tsjii kjaz̈ majquiztan upañaz̈ta majchqui irinsa tuychic̈ha. Nekztan tjappacha niiz̈ cusasanaca juntjapz̈cu, az̈kquin ojkchic̈ha yekja nacionquin. Nekztan nii nacionquin tjappacha niiz̈ cusasanaca gastichic̈ha, ana zuma kamcan.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Nuz̈quiz tjappacha cusasanaca mirz̈cuqui, upañaz̈ta majchqui ana c̈hjulchiz cjissic̈ha, z̈oñi maya. Niz̈aza nii nacionquiz c̈hjeri upsic̈ha. Upañaz̈ta majchqui c̈hjerz̈ kjara passic̈ha.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Nekztanac niiqui langz kjuri ojkchic̈ha. Tsjii z̈oñz̈quiz langz wajtchic̈ha. Nii patrunaqui jochi mantichic̈ha, cuchi ichajo.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Ancha c̈hjeri eeczkatchic̈ha nii ejpz̈quiztan zarakchi majchqui. Ana c̈hjulu lulimi onantaz̈ niiqui. Jalla nekztanac cuch lulinacami chjajpinacami lujlznatakaztac̈ha.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Jalla nekztanaqui kuzquiz pinsiskatchic̈ha, tuz̈ cjican: “Tjappacha wejt ejpz̈ piyunanacaqui cusa c̈hjerinaca lujlc̈hani. Niz̈aza z̈ejtchinacami z̈ejlc̈hani. Wejrzti tekzi t'akjiri z̈eluc̈ha; c̈hjerz̈ kjara pascu, ticz atuc̈hani.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Quepaz̈ wejrqui, tira wejt ejpz̈quin. Niz̈aza wejt ejpz̈quin cjeec̈ha: ‘Wejt Tata, Yooz quintra am quintra uj paachinc̈ha.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Wejrqui anam am maati cjichucac̈ha. Kjaz̈llami tsjii am piyunaz̈takaz uywalla’ ”. Jalla nuz̈ cjican pinsichic̈ha.
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Nekztanaqui ejpz̈quin zarakchic̈ha; ejpz̈ kjuy kjutñi ojkchic̈ha. Az̈kquin cjen ejpqui niiz̈ majch pajchic̈ha. Kuzquiz ancha okzic̈ha, ancha k'aaztichic̈ha. Nekztan majch zali zajtchic̈ha. Majch z̈cojrz̈cu, chjulzic̈ha.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Nekztanaqui majchqui ejpz̈quiz cjichic̈ha: “Tatay, wejrqui Yooz quintra, am quintra uj paachinc̈ha. Jaziqui wejr am maati anaz̈ cjichuca”.
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Jalla nekztanaqui ejpqui piyunanacz̈quiz cjichic̈ha: “Uri, jila walurchiz zquiti jwesanz̈ca. Nii zquitz̈tan wejt majch tjutz̈na. Niiz̈ loc'anquiz zurtija majcz̈ina. Niz̈aza zapato tjutz̈na.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Nekztanac anc̈hucqui walipunt cjew wacaz̈ zjijcz̈ca conzjapa. Pjijztaz̈ paaquic̈ha. Zuma c̈hjeriz̈ lulaquic̈ha.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Wejt majch ticziz̈takaz katchitac̈ha. Jaziqui ticziquiztan jacatatchiz̈takaz tjonchic̈ha. Niz̈tami niiz̈tan zalchinc̈ha”. Jalla nekztanaqui pjijzta payi kallantichic̈ha.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 ‛Jalla nuz̈ upañaz̈ta majch tjonz ora, niiz̈ jilaqui joch yokquintac̈ha. Kjuy z̈cati irantiz̈can, pjijzta nonzic̈ha, tsajtñi wayliz̈ jora.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Jalla niz̈tiquiztanaqui jilir majchqui tsjii tsjii piyuna kjawzic̈ha. Nuz̈ kjawz̈cu, “¿C̈hjulut wat?” cjican, pewczic̈ha.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Piyunaqui kjaazic̈ha, tuz̈ cjican: “Am lajkqui tjonchila. Wiwusa anazak kjaz̈ cjissi tjonchic̈ha. Niz̈tiquiztan am ejpqui walipunt cjew wac conkatchic̈ha, pjijzta paazjapa”.
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Jalla nii quintu zizcu, jilir majchqui walja z̈awjchic̈ha. Pjijztiquiz ana luz pecatc̈ha. Nuz̈ cjen ejpzakazza nii roqui ulanz̈quichi luzcajo.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Nekztanaqui jilir majchqui ejpz̈quiz cjichic̈ha: “Kjaz̈ watanaca wejrqui am sirwichinc̈ha. Niz̈aza am mantitacama okintac̈ha. Jalla nuz̈ cjenami ana wira tsjii cabrallami onanñamtac̈ha, wejt mazinacz̈tan pjijzta paazjapami.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Anziqui tii am ana cazñi majchqui tjonchic̈ha. Tiiqui ana zuma kamcan am paaz gastichila, ana zum maatakanacz̈tan zejlcan. Nuz̈ paata cjenami, niiz̈tajapa tsjii walipunt cjew waca conchamc̈ha”.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Jalla nekztanaqui niiz̈ ejpqui kjaazic̈ha, tuz̈ cjican: “Wejt maati, amqui wejt chicaz̈ kamñampanla. Tjapaz̈ wejttac z̈ejl-la, niic amtacamac̈ha.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Tii am lajkqui ticziz̈takaztac̈ha. Jaziqui ticziquiztan jacatatchiz̈takaz tjonchic̈ha. Niz̈aza katchitac̈ha. Jaziqui waz̈tac̈ha. Jalla niz̈tiquiztan ancha cuntintuz̈ cjen pjijzta paaz waquizic̈ha”.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.