Lucas 15
Chipaya NT (CAP_SBB) vs ARA
1 Impuesto cobriñi z̈oñinaca niz̈aza ujchiz z̈oñinaca Jesusiz̈quiz macjatz̈quichic̈ha, niiz̈ taku nonzjapa.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Jalla niz̈tiquiztanaqui fariseo z̈oñinacz̈tan lii tjaajiñinacz̈tan jalla ninacaqui Jesusiz̈ quintra chutchic̈ha, tuz̈ cjican: —Tii z̈oñiqui ujchiz z̈oñinacami risiwñipanikazza, niz̈aza ninacz̈tan chica c̈hjeri lujlñic̈ha.
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Jalla niz̈tiquiztan Jesusaqui ninacz̈quiz quint'ichic̈ha tuz̈ cjican:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 —Tsjii z̈oñiqui patak uuzichiztac̈ha. Nekztanaqui tsjiilla katchic̈ha. Jalla nekztanaqui parti uuzinaca ilakz yokquin ecchic̈ha, katchi uuzi wajtzcama. ¿Jakziltat anc̈hucaquiztan ana niz̈ta paajo?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Niz̈aza katchi uuzi wajtz̈cuqui, azkar juntuñ tjojtz̈cu, awatiriqui tjonchic̈ha, ancha cuntintu.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Niz̈aza kjuya irantiz̈cuqui z̈catinta visinunacz̈quiz niz̈aza mazinacz̈quiz kjawzic̈ha, tuz̈ cjican: “Wejttan cuntintuz̈ cjee. Wejt katchi uuziqui wajtchinc̈ha”.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Niz̈aza wejrqui cjiwc̈ha, jalla niz̈ta iratac̈ha arajpachquinaqui. Tsjii ujchiz z̈oñiqui Yoozquin kuzziz cjesaz̈ niiqui, arajpachquin z̈ejlñinacaqui ancha cuntintuz̈ cjisnaquic̈ha. Llatunc tunc llatuncani ana Yoozquin kuzziz z̈oñinaca z̈elac̈hani: “Wejrnacqui zuma kamok”, cjicanaqui. Pero arajpachquinaqui ninacz̈quiztan juc'anti cuntintuz̈ cjequic̈ha nii zinta Yoozquin kuzziz z̈oñiz̈ cjen.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Jesusaqui quint'ichizakazza, tuz cjican: —Niz̈aza tsjaa tunca paazziz z̈on z̈elatc̈ha. Nekztanaqui tsjii paaz tjatanchinc̈ha. Paaz tjatanz̈cu, lámpara pekzinc̈ha. Niz̈aza kjuya pewchinc̈ha, zumpacha. Nuz̈ zuma pewcan, katchi paaz wajtchinc̈ha.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Nii paaz wajtz̈cu, mazinacz̈quiz niz̈aza z̈catinta visinunacz̈quiz kjawzinc̈ha, tuz̈ cjican: “Wejttan cuntintuz̈ cjee. Wejt katchi paaz wajtchinc̈ha”.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Wejrqui cjiwc̈ha. Niz̈aza arajpachquinaqui Yooz anjilanacaqui cuntintuz̈ cjequic̈ha c̈hjulorami tsjii ujchiz z̈oñiqui Yoozquin kuzziz cjisnac̈haja, jalla nii oraqui.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Niz̈aza Jesucristuqui tii quintu zakaz quint'ichic̈ha, tuz̈ cjican: —Tsjii z̈oñi z̈elatc̈ha, pucultan lucmajch ocjalchiz.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Nii upañaz̈ta majchqui ejpz̈quiz cjichic̈ha: “Tata, irinsaz̈ wejtquiz tjaall amqui”. Jalla nekztanaqui ejpqui irinsa t'akz̈inchic̈ha pucultan majchnacz̈quiz.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Tsjii kjaz̈ majquiztan upañaz̈ta majchqui irinsa tuychic̈ha. Nekztan tjappacha niiz̈ cusasanaca juntjapz̈cu, az̈kquin ojkchic̈ha yekja nacionquin. Nekztan nii nacionquin tjappacha niiz̈ cusasanaca gastichic̈ha, ana zuma kamcan.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nuz̈quiz tjappacha cusasanaca mirz̈cuqui, upañaz̈ta majchqui ana c̈hjulchiz cjissic̈ha, z̈oñi maya. Niz̈aza nii nacionquiz c̈hjeri upsic̈ha. Upañaz̈ta majchqui c̈hjerz̈ kjara passic̈ha.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Nekztanac niiqui langz kjuri ojkchic̈ha. Tsjii z̈oñz̈quiz langz wajtchic̈ha. Nii patrunaqui jochi mantichic̈ha, cuchi ichajo.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Ancha c̈hjeri eeczkatchic̈ha nii ejpz̈quiztan zarakchi majchqui. Ana c̈hjulu lulimi onantaz̈ niiqui. Jalla nekztanac cuch lulinacami chjajpinacami lujlznatakaztac̈ha.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Jalla nekztanaqui kuzquiz pinsiskatchic̈ha, tuz̈ cjican: “Tjappacha wejt ejpz̈ piyunanacaqui cusa c̈hjerinaca lujlc̈hani. Niz̈aza z̈ejtchinacami z̈ejlc̈hani. Wejrzti tekzi t'akjiri z̈eluc̈ha; c̈hjerz̈ kjara pascu, ticz atuc̈hani.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Quepaz̈ wejrqui, tira wejt ejpz̈quin. Niz̈aza wejt ejpz̈quin cjeec̈ha: ‘Wejt Tata, Yooz quintra am quintra uj paachinc̈ha.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Wejrqui anam am maati cjichucac̈ha. Kjaz̈llami tsjii am piyunaz̈takaz uywalla’ ”. Jalla nuz̈ cjican pinsichic̈ha.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Nekztanaqui ejpz̈quin zarakchic̈ha; ejpz̈ kjuy kjutñi ojkchic̈ha. Az̈kquin cjen ejpqui niiz̈ majch pajchic̈ha. Kuzquiz ancha okzic̈ha, ancha k'aaztichic̈ha. Nekztan majch zali zajtchic̈ha. Majch z̈cojrz̈cu, chjulzic̈ha.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Nekztanaqui majchqui ejpz̈quiz cjichic̈ha: “Tatay, wejrqui Yooz quintra, am quintra uj paachinc̈ha. Jaziqui wejr am maati anaz̈ cjichuca”.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Jalla nekztanaqui ejpqui piyunanacz̈quiz cjichic̈ha: “Uri, jila walurchiz zquiti jwesanz̈ca. Nii zquitz̈tan wejt majch tjutz̈na. Niiz̈ loc'anquiz zurtija majcz̈ina. Niz̈aza zapato tjutz̈na.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Nekztanac anc̈hucqui walipunt cjew wacaz̈ zjijcz̈ca conzjapa. Pjijztaz̈ paaquic̈ha. Zuma c̈hjeriz̈ lulaquic̈ha.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Wejt majch ticziz̈takaz katchitac̈ha. Jaziqui ticziquiztan jacatatchiz̈takaz tjonchic̈ha. Niz̈tami niiz̈tan zalchinc̈ha”. Jalla nekztanaqui pjijzta payi kallantichic̈ha.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ‛Jalla nuz̈ upañaz̈ta majch tjonz ora, niiz̈ jilaqui joch yokquintac̈ha. Kjuy z̈cati irantiz̈can, pjijzta nonzic̈ha, tsajtñi wayliz̈ jora.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Jalla niz̈tiquiztanaqui jilir majchqui tsjii tsjii piyuna kjawzic̈ha. Nuz̈ kjawz̈cu, “¿C̈hjulut wat?” cjican, pewczic̈ha.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Piyunaqui kjaazic̈ha, tuz̈ cjican: “Am lajkqui tjonchila. Wiwusa anazak kjaz̈ cjissi tjonchic̈ha. Niz̈tiquiztan am ejpqui walipunt cjew wac conkatchic̈ha, pjijzta paazjapa”.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Jalla nii quintu zizcu, jilir majchqui walja z̈awjchic̈ha. Pjijztiquiz ana luz pecatc̈ha. Nuz̈ cjen ejpzakazza nii roqui ulanz̈quichi luzcajo.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Nekztanaqui jilir majchqui ejpz̈quiz cjichic̈ha: “Kjaz̈ watanaca wejrqui am sirwichinc̈ha. Niz̈aza am mantitacama okintac̈ha. Jalla nuz̈ cjenami ana wira tsjii cabrallami onanñamtac̈ha, wejt mazinacz̈tan pjijzta paazjapami.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Anziqui tii am ana cazñi majchqui tjonchic̈ha. Tiiqui ana zuma kamcan am paaz gastichila, ana zum maatakanacz̈tan zejlcan. Nuz̈ paata cjenami, niiz̈tajapa tsjii walipunt cjew waca conchamc̈ha”.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Jalla nekztanaqui niiz̈ ejpqui kjaazic̈ha, tuz̈ cjican: “Wejt maati, amqui wejt chicaz̈ kamñampanla. Tjapaz̈ wejttac z̈ejl-la, niic amtacamac̈ha.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Tii am lajkqui ticziz̈takaztac̈ha. Jaziqui ticziquiztan jacatatchiz̈takaz tjonchic̈ha. Niz̈aza katchitac̈ha. Jaziqui waz̈tac̈ha. Jalla niz̈tiquiztan ancha cuntintuz̈ cjen pjijzta paaz waquizic̈ha”.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.