Atos 27

Chipaya NT (CAP_SBB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Jalla nekztanaqui nii jilirinacaqui tantiichic̈ha, Pabluz̈ quija roman chawc jilirz̈quin tjatzjapa. Jalla niz̈tiquiztan Pablumi parti presonacami intirjitatac̈ha tsjii Julio cjita capitanz̈quiz, Italia watja chjitzjapa. Nii capitanaqui Augusto cjita batalionquiztan jiliritac̈ha. Wejrqui Pabluz̈quiz cumpant'ichinc̈ha.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Adramitio cjita wajtquiz tsjii warcu z̈elatc̈ha. Nii oraqui nii warcuqui ojkzpachatac̈ha Asia kjutñi. Jalla nuz̈ cjen nii warcuquiz luzzinc̈ha. Niz̈aza wejtnacatan Aristarco cjita z̈oñitac̈ha. Niiqui Tesalónica wajtchiz z̈oñitac̈ha. Tesalónica watjaqui Macedonia yokquintac̈ha.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Jaka taz̈uqui Sidón cjita wajtquin irantichinc̈ha. Jalla nicju Julio capitanaqui Pabluz̈quiz tsjii favora paachic̈ha, Pabluz̈quiz permiso tjaachic̈ha niiz̈ mazinacz̈quin tjonznajo atintita cjisjapa.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Nekztanaqui Sidón wajtquiztan ulanz̈cu Chipre cjita zkolta yoka watchinc̈ha. Zkar latu watchinc̈ha tjamiz̈ cjen.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Jalla nekztanaqui Cilicia niz̈aza Panfiliaz̈ niiz̈ waruñ chawc kota kajkchinc̈ha Mira cjita watjacama. Mira watjaqui Licia cjita yokquintac̈ha.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Jalla nicju zultatz̈ capitanaqui tsjii Italia ojkñi warcu zalchic̈ha. Nii warcuqui Alejandría wajtquiztan ulnatc̈ha. Jalla nii warcuquiz capitanaqui wejrnac luzkatchic̈ha tira ojkzjapa.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Nekztanaqui tsjii kjaz̈ maj ojkchinc̈ha zumat. Ancha tjamiz̈ cjen ch'aman irantichinc̈ha Gnido cjita yokz̈ wartuñtan z̈cati. Niz̈aza nii ancha tjamiz̈ cjen Salmón cjita yok z̈cati watchinc̈ha. Nekztanaqui Creta yok z̈cati irantican tajachuc muytiz̈cu ojkchinc̈ha.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Tjamiz̈ cjen, ch'aman ojkcan Creta cjita yok z̈cati ojkchinc̈ha. Niz̈tami wejrnacqui irantichinc̈ha Buenos Puertos cjita watja, Lasea wajtz̈ z̈cati.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Jalla nicju irantizjapaqui walja timpuqui pertitac̈ha. Auti timpu irantisquiz cjen, tjamiqui tirapan tjamchic̈ha. Jalla niz̈tiquiztan anawalitac̈ha chawc kotquiz ojkzqui. Jalla niz̈tiquiztan Pabluqui chiiz̈inchic̈ha,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 tuz̈ cjican: —Jilanaca, wilta ojkzqui anawaliz̈ cjequic̈ha. Warcumi cargami pertisnac̈hani niz̈aza uc̈hummiz̈ ticznasac̈ha.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Nii zultatz̈ capitanazti Pabluz̈ chiita ana cazzic̈ha. Warcuchiz tuyñumi, niz̈aza warcuz̈ capitanami, jalla ninacz̈ takukaz nonzic̈ha.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Nii wajtquiz auti timpu watzjapa, warcuz̈taqui anatac̈ha cuza. Jalla niz̈tiquiztan jos tjappacha ninacaqui pinsatc̈ha nawjctan ojkz tsjan cusa, nii. Fenice cjita wajtquin irantis pecatc̈ha jaknuz̈umi. Fenice watjaqui Creta yokquinzakaztac̈ha. Nii wajtquiztan cherz̈taqui pajk kota tjenc̈ha warutuñtan, uz̈atuñtan. Jalla nicjuñtac̈ha waliqui auti timpu watzqui.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Jalla nekztanaqui warutan zuma querz̈can ninacaqui pinsichic̈ha, tira ojkzjapa. Jalla nekztan ninacaqui zarakchic̈ha. Creta yok tjiyaranpan ojkchic̈ha.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Tsjii kjaz̈ majquiztan tsjii walja pjursanti tjamiqui tjonchic̈ha uz̈atan tuwantan cheechi.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Nekztanaqui tjamiqui warcu chjitchic̈ha chawc kot mor kjutñi. Tjamz̈ kjutñiqui anataz̈ wira ojkchuca. Jalla niz̈tiquiztan jakzichuckat tjamiqui uc̈hum chjichac̈hani, jalla nicjupankaz okac̈hani.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Jalla nekztanaqui Clauda cjita kolta yokz̈ waruñ watchinc̈ha. Jalla nicjuñ watan tjamiqui anatac̈ha ancha pjursanti. Tsjii kolta warcuqui pajk warcuz̈ wirquiz mojkz̈tatac̈ha. Ana ancha tjamiz̈ cjen nii kolta warcuqui pajk warcuquiz tewzic̈ha ch'aman.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Jalla nuz̈ tewz̈cu, nii pajk warcu kojchnacz̈tan zumpacha t'ejz̈tatac̈ha, ana cjacsnajo. Jalla niiran yok pjila z̈elatc̈ha Sirte cjita. Tjamiz̈ cjen nii yok pjilquiz julz eksnatc̈ha. Jalla niz̈tiquiz̈tan nii pajk pañuz cherchi pajk tultu apakchic̈ha warcu tsewctan. Nekztanaqui tjamz̈quiz warcu chjitskatchic̈ha.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Niiz̈ jaka taz̈uqui nii tjam queraqui tira walja pjursantitac̈ha. Jalla niz̈tiquiztan nii warcuquiz z̈ejlñi kuzinacaqui pajk kotquiz tjojttatac̈ha.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Jalla niipa taz̈uqui warcuz̈ cusasanaca kot kjazquiz tjojtchinc̈ha wejtnaca kjarz̈tan.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Tsjii kjaz̈ majquiztan ancha ch'orawitac̈ha. Jalla nuz̈ ch'orawiz̈ cjen anaz̈ tjuñimi warawarami tjenatc̈ha. Niz̈aza nuz̈ ch'orawiz̈ cjen wejrnacqui “Ticznac̈hani. Anaz̈ jaknuz̈umi liwriyasac̈ha”, nuz̈ cjican chiichinc̈ha.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Tsjii kjaz̈ maj ana c̈hjeri lujlchi cjen Pabluqui ninacz̈ taypiquiz tsijtsic̈ha, tuz̈ cjican: —Jilanaca, anatac̈ha uc̈humqui Cretquiztan ulansquiz, wejt taku cazpantac̈ha anc̈hucalaqui. Niz̈aza anaz̈ carganacami pertitasac̈ha, niz̈aza uc̈humqui anaz̈ tiz̈ta sufritasac̈ha.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Anziqui anc̈hucqui tjup kuzziz cjisna, anac̈ha llaquiza. Tii warcuz̈ katanami, anaz̈ jakziltami ticznaquic̈ha.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Wejrqui Yooz sirwuc̈ha, niz̈aza Yooz partitc̈ha. Zez ween Yoozqui tsjii anjila wejtquiz cuchanz̈quichic̈ha. Nii anjilaqui wejtquiz jecz̈quichic̈ha,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 tuz̈ cjican: “Pablo, ana eksna amqui. Roman chawc jilirz̈ yujcquiz prisintistanc̈ha amqui. Jaziqui amiz̈ cjen tjapa amtan chica ojkñi z̈oñinaca z̈etaquic̈ha”.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Jilanaca, anac̈ha llaquiza. Wejrqui Yoozquin tjapa kuztanc̈ha. Jaknuz̈ nii anjilaqui chiitc̈haja, jalla niicamaz̈ cumplisnaquic̈ha.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Kot taypiquiz tsjii kolta yoka z̈ejlc̈ha. Jalla nii yoka irantiz̈ cjen warcuqui yokquiz c̈hjakz̈cu, tsijtsnaquic̈ha kjazquizpacha. —Jalla nuz̈ paljaychic̈ha Pabluqui.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Jalla nekztanaqui pizc simana ojktiquiztan, Adria cjita kot kjazquiz z̈elan, tjamiqui warcu chjichatc̈ha. Jalla nii ween chica arama warcu joojooñinacaqui pinsichic̈ha, yokquin irantic̈hani, cjican.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Jalla niz̈tiquiztan kjazquiztan kozzuc yokquin tupz̈cu, zizzic̈ha quinsa tunc sojtan metro. Niz̈aza tsjii kjaz̈tapacha ojkz̈cu wilta tupzizakazza. Jalla nuz̈ tupz̈cu, zizzic̈ha paatunc pakallakun metro.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Kjaz kostan maz akji z̈elac̈hani cjican pinsichic̈ha. Nekztan warcu wirquiztan tsjii pajkpic pajk jirunaca quijtsic̈ha ana nii maz ajkquin c̈hjakajo. Ekscan tjuñi tjewks tjewznatc̈ha.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Jalla nuz̈ tjewz̈can, nii warcu joojooñinacaqui pinsichic̈ha, warcuquiztan atipasjapa. Jalla nuz̈ pinsiz̈cu, nii tewz̈ta kolta warcu kjazquiz chjijwnatc̈ha. Jalla nuz̈ chjijuncan nii pajk jirunaca quijtz̈taz̈okaz̈ cjetc̈ha nii warcuz̈ yujcquiztan.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Jalla nuz̈ cherz̈cu, Pabluqui zultatz̈ capitanz̈quiz paljaychic̈ha niz̈aza zultatunacz̈quizimi, tuz̈ cjican: —Nii warcu joojooñinacaqui ana tii warcuquiz eclaquiz̈ niiqui, anc̈hucqui ticznasac̈ha.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Nuz̈ nonz̈cuqui zultatunacaqui nii kolta warcu mojkta kojchnaca pootz̈inchic̈ha kolta warcu kjazquin tjojtsnajo.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Jalla nii kjantati Pabluqui taku tjaachic̈ha c̈hjeri lulajo, tuz̈ cjican: —Pizc simana tjontac̈ha anc̈hucmi kuz turwayzi ana tjajchi niz̈aza ana lujlchi.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Niz̈tiquiztan anc̈hucqui c̈hjulullamekaz lujlznalla, azi tanzjapa. Anaz̈ jecmi wira apt'isnasac̈ha. Niz̈aza ana zinta c̈hjojrichta cjequic̈ha.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Jalla nuz̈ chiiz̈cu Pabluqui tsjii t'anta tanzic̈ha. Niz̈aza Yooz Ejpz̈quin sparaquiz̈ cjichic̈ha tjapa nii z̈ejlñi z̈oñinacz̈ yujcquiz. Jalla nekztanaqui nii t'anta kjolz̈cu lujlchic̈ha.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Jalla niz̈tiquiztan tjapa nii z̈oñinacaqui lujlsquin kuzziz cjissic̈ha. Nekztan lujlchizakazza.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Nii warcuquiz paa patac pakallawk tunca sojtan z̈oñinacatac̈ha.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Jaknuz̈t zapa mayni pecc̈haja jalla nuz̈ lujlchic̈ha. Jalla nuz̈ lujlz̈cu nii parti trig kuzinaca kjaz kotquin tjojtchic̈ha nii warcu cjez̈u cjeyajo.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Tjuñi tjewktanalla, warcu joojooñinacaqui nii yoka cherz̈cu ana pajatc̈ha. Pero tsjii puj atquin pjila iñz̈ta k'ar yoka z̈elatc̈ha. Nii yokquin warcu tsijtskatz pecatc̈ha.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Jalla nekztanaqui nii pajk quijtz̈ta jirunacz̈quiz mojkta kojchmi pootchic̈ha. Kjazquizpacha cutzic̈ha. Niz̈aza kochnaca jwerz̈cu, warcu irpiñi maderanaca cutsic̈ha. Nekztan pajk tultu, warcu juntuñ tucquin tsjijpsic̈ha tjami tanzjapa. Jalla niz̈tiquiztan warcuqui puju iñz̈ta yoka z̈catz̈inchic̈ha.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Jalla nuz̈ z̈catz̈incan, pizc curinti ojkñi kjaz jalla nekz cjissic̈ha. Jalla niz̈tiquiztan nii warcuqui kjaz koztan yokquiz quijtsic̈ha. Warcu tucquiztanaqui pjilquiz luzzitac̈ha. Ana jaknuz̈quin kissic̈ha. Niz̈aza warcu wirquiztanaqui kjaz ljojkikaz̈ warcu kjolatc̈ha.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Jalla nuz̈ cjen preso itzñi zultatunacaqui preso z̈oñinaca conz pecatc̈ha, ana atipskatzjapa kjazquiz narcan.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Zultatz̈ capitanazti Pablo liwriiz pecatc̈ha. Jalla niz̈tiquiztan presonaca conawc cjen atajichic̈ha. Nekztan mantichic̈ha, tuz̈ cjican: —Kjazquiz narñi zizñi z̈oñinaca, anc̈hucqui primiraqui kjazquiz luzna, yokquin irantizjapa.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Parti z̈oñinaca, anc̈hucqui tabla tanz̈cu kjazquiz zakaz luzna. —Jalla nuz̈ mantichic̈ha nii capitanaqui. Jalla nuz̈ tjappacha yokquin irantichic̈ha. Ana zinta ticzic̈ha.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.