Lucas 15
Tii Iitihi: Élele Iitihi na mwo Coho (CAM) vs ARC
1 Lé âbé céii Iésu ni apulie na ta ni mulihelé: wo lépwo *atai mwani cuhi puni apulie me lépwo béén mwo. Be nimelé me lé téne a bwo pipune ten.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ke junihe time uce wâé te lépwo *Farasaio, me lépwo *dotéén ko patén. Ke lé pipii telé pie: «Kee! Wo paje, ke lé pimu ibu me lépwona ta ni mulihelé, ke lé piwiinaado me weeng!»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Ke e pii telé wo Iésu a ocine ce:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «[Geé cuwoteeke téne ani]: Pace céiu bééwé, ke 100 ni muto ten. Ke mepie tieden aceli te ju céiu nang, ke e o pwo de? E o necu nelang li 99 muto, ke e o â hane ali muto li e pipatieden, dieli e bo tooeng.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Ke me e tooeng, ke e te nihe pipwodéén, ke e canihieng ne pwo lupwo pieaan.
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 «Ke é he e tuiebé pwomwo, ke e tode lépwo béén, ke nina lé mu ko jijen, ke e pii telé pie: “Geé âbé beme nye pipwodéén ibu! Be é caa tooli mwo ali muto tong li tieden!”
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 «É pii tewé pie, te piwien ne jeda he miiden, be wo Padué, ke e te junihe pipwodéén kuti ko pace apulie ta celi te ju céiu nang celi e pitaatééhi a mulihen, koja lépwona 99 na wâé ni mulihelé, ke time lé uce niimihi pie me lé mwo pininim mwo.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 [E pwo a céiu ocine wo Iésu, ke e pii pie]:
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 «Ke me e tooli ali mwani ten, ke e tode lépwo béén, me nina lé mu ko jijen, ke e pii telé pie: “Geé âbé me nye pipwodéén, be é caa tooli mwo ali mwani péi tong!”
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 «Kehe é pii tewé pie: O nihe ubwo a pipwodéén de lépwo *âcélo te Padué ko pace apulie celi te ju céiu nang na ta nang celi e pitaatééhi a mulihen.»
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 E uti telé mwo [a céiu ocine] wo Iésu:
11 E disse:
12 Ke e pii te caa telu wo pa béalohen pie: “Go ne tong ni dong mu ko ni naamuum.”
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 «Ke nebwén, ke wo paje, ke e pé ati li den, ke e icuhi. Ke e pé li mwani, ke e â ha amu na nihe éité. Ke e hane a mulie na wâé ten, ke e pipwohauli ko li mwani ten.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 [Âdé li wole, ke âdé, ke âdé, ke âdé…] Ke e â patieden ati li mwani ten. Ke e tuie a menele na nihe ubwo ne ha amu naa. Ke te junihe menen kuti.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ke e hane ace penem den, beme e wiinaado. Ke e picile puwokwo te pa céiu apulie ne ha amu naa.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Kehe icehi ana caa junihe menen, ke caa nimen me e eni mu ko li e puwokwo. Be te tice apulie celi me lé ne celi me e wii.»
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 «Ke e tuie nge ha a céiu benaamwon, ke e pininim, ke e niimihi pie, ‘É ne pele caa tong, ke nihe hiwon ni wiinaado me de ati ni apulie, die ko lépwo apenem den. Ke te nihe hiwon mwo kojalé! Ke woéo ne éni, ke é ko metihi menele!
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Caa jan! É o mwojuia ngemwo céii caa, ke é o pii ten pie: Caa, go pineuéo, be é pitalupe ne he pwahamii Padué, ke é ne he pwahamiim.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Caa time uce jan me woéo pa naîm. Kehe go pwo me pa céiu apenem dem.’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Ke e cuwoda, ke e engen me e mwojuia ne mwo pele caa ten.»
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ke wo pa naîn, ke e pii ten pie: “Caa, go pineuéo, be é pitalupe ne he pwahamii Padué, ke é ne he pwahamiim, ke caa time uce jan me go pii kong pie pa naîm…”Pa ewa aiu na e mwojuia mwobé céii caa ten|alt="Prodigal son" src="CN01761B.TIF" size="col" copy="© 1996 David C. Cook" ref="15.21"
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 «[He e mwo tee ko cihe] ke e caa pii te ni apenem den wo caa ten pie: “Geé epin! Geé pébé ace epwén celi nihe wâé, beme e cuwo hen wo pali naîng. Ke geé ne ce tai ko in, ke ce dihibwaan.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Geé pébé ali nahi paaci li nihe wâé a bwo ubwo nang, ke geé taunueng. Be é jenaa, ke genye o piwiinaado ibu, ke genye pipwodéén!
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 Geé alihi, wo pa naîng ce, ke e caa mele, kehe e caa mulie mwo! Ke tieeng, ke é caa tooeng mwo!”
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «He lé ko wonaa, ke he e tee ko penem he ni apwoamu wo pa cuwon. Ke me e mwojuia ne mwo pwomwo, ke e téne ni pwopwonyebi, ke ni tihi bweje.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ke e tode pa céiu apipenem, ke e tahimwoeng pie: “Woté? É mu ko ade [na geé ko junihe pipwodéén]?”
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 «Ke e hegi ne ten pie: “E caa mwojuia mwobé wo pali ciéém. Ke te junihe piwâénime caa teu. Ke e pii pie me taunuhi ali nahi paaci, [beme nye piwiinaado, me pipwodéén] be e caa too mwo pa naîn he teko wâé nang!”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 «Kehe icehi ana e okéé wo pali cuwon, ke muhi ten me e taa pwomwo. Ke e â wie wo caa ten, ke e wâgo kon me e taa céiilé.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 «Kehe icehi ana e hegi ne ten pie: “Go téne go caa, caa nihe hiwon ni jo na é ko penem dem, ke time é uce téele pwoemaan, ke me muhi tong me é piténedeko. Ke time go uce téele ne tong ace cuwo nahi nani me geme piwiinaado me lépwo bééng!
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Ke wo pane, ke e caa patieden ati ni mwani tem ne ko ni toomwo pwopwaaden, ke me e mwojuia, ke go pwo me lé taunuhi ali paaci li nihe wâé a bwo ubwo nang, beme a den!”»
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 «Ke e hegi ne ten wo caa ten pie: “Go téne go pali naîng, go teko mu pelong, ke tai ati ni dong, ke ni dem.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Kehe icehi ana wâé heme nye pwo a piwiinaado jenaa me pipwodéén. Be pa ciéém ce, ke e caa mele, ke e caa mulie mwo! Pana caa tieeng, ke nye caa tooeng mwo!”»
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.