Atos 16

Tii Iitihi: Élele Iitihi na mwo Coho (CAM) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 E engen wo Paulo mulang nge he ni pwomwo ubwo Derbe me Listre. E pimu Listre wo pa acéihi na pii kon pie Timoté, pa naî ê toomwo *Juif, na e caa céihi ne ko Iésu. Ke hemepwo pa caa ten, ke time uce pa Juif.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Ke lé pii wo lépwo acéihi mu Listre ke é mu Ikone pie, te junihe pa apulie wâé wo Timoté.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Nime Paulo me e pééeng. Ke e *pwotegoop ten, mu ko lépwo Juif na lé mu ha a duaan naa. Be lé te temehi ati pie, wo caa ten, ke time uce pa Juif.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 É he ni pwomwo ubwo na lé â hen, ke lu pii te ni acéihi wo Paulo me Silas pie, me lé ténedehi ni pihuô te lépwo apostolo me lépwo apihuô te ni acéihi ne *Iérusaléma.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ni acéihi, ke piubwo jélé da ne ha a céihi, ke e pitaamwo a jéhilé téteda he ni tan.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Ke e pwobwoni Paulo me Silas a *Jenen Iitihi, beme lu nemwo patemehi a pwooti te Padué ne ha a province Asia. Ke lé pitahagéi a Frigi, me a province Galat [me lépwo béélu].
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Ke me lé tehene nge mwonuhi a duaan Misi, ke lé pwo me lé taa ha a province Bitini, kehe icehi ana time e uce tehi ne telé na a Jene Iésu.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Ke é mulang, ke lé uce tahagéi Misi, ke lé tuie ole Troas ha atii ne ong.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ke é he bwén, ke wo Paulo, ke e alihi ne he niûn pa apulie mu ha a province Macédoine, na e ko cuwo, ke e wâgo kon ke e pii ten pie: «Go âbé ne Macédoine, me go picani teme!»
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 É ne alecehe ana e habwii ten, ke geme hane me geme piepin nge Macédoine, be geme caa temehi pie, wo Padaame na e todekeme, me geme patemehi a Pwooti Wâé nelang.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Geme taa pwo ong ne Troas, ke geme caa te â ko a één Samotrace. Ke é ha acaama hen, ke geme tuie ne Néapolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ke é mulang, ke geme â Filipi, a pwomwo ubwo ne ha a céiu duaan ko a province Macédoine. Filipi, ke a colonie te lépwo Roma. Mwo te pwo ni tan deme nelang.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 É ha a *tan iitihi, ke geme wie koja a pwomwo ubwo, ke geme âmwonuhi a éémwa, be geme niimihi pie e lang ace duaan celi lé mu pwoiitihi ne hen wo lépwo Juif. Geme tebwo, ke geme cihe ne ko ni toomwo na lé ko pitapitilé nelang.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Wo ê céiu, ke a niin pie Lidi, ê apulie mu Tiatire, ê a-icuhi mwaanu megele, na te junihe ubwo a cuhin. Time uce ê Juif, kehe icehi ana e céihi ne ko a pwoiitihi te lépwo Juif. Ke e te ju tabemi ehi ni pwooti te Paulo. Ke e tehi a pwonimen wo Padaame beme e hegi a pwooti.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ke puueng me ni apulie na lé mu ha a pomwa ten.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 É ha a céiu tan, he geme â ha a duaan na lé mu pwoiitihi ne hen, ke e âbé benikeme ê toomwo na pwo duéé kon. A duéé naa, ke e patemehi ten me e pii te ni apulie nina e bo tuie. Ke te junihe hiwon ni mwani na lé hegi mu ko nina e pii, wo lépwona e penem delé.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Ke e âbé céime, wogeme me Paulo, ke e toii pie: «Wo lépwo apulie ce, ke lépwo eabwé te Padué na nihe e daaité, ke lé patemehi tewé a pwaaden nge ha a mulip.»
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 E te wonaa ati he ni tan, ke e caa â okéé wo Paulo. Ke e te biteeng kuti, ke e pii te ali duéé pie: «Go wie mu ko ê toomwo naa, ne he nii Iésu Kériso!»
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Ke me lé alihi wo lépwo apihuô ten pie, caa tieden ali apé mwani telé, ke lé te imwi kuti Paulo me Silas, ke lé teuulu nge ha apimu ibu te ni apulie ne he pwahamii ni apihuô ha amu.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Lé habwiilu te lépwo atautinaado te lépwo Roma, ke lé pii telé pie: «Wo lupwo apulie ce, ke lu pahauli a pwomwo ubwo. Be lupwo Juif,
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 ke lu ko patemehi ni huô na mwo coho, na tice mwomwon denye me nye hegi, ke me genye mulie hen, wogenye lépwo Roma.»
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Ke lé te okéé kuti ne kolu ne ni apulie. Ke wo lépwo atautinaado, ke lé céi tie ni epwénelu, ke lé pwo me ahilu ko beba-acuwo.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Ke lé nihe ahilu, ke lé tahilu da he karépu, ke lé pii te pa awéa kolu pie me e wéa ehi kolu.Lé ne Paulo me Silas he karépu|alt="Paul & Silas in prison" src="cn02132b.tif" size="col" copy="© 1996 David C. Cook" ref="16.23"
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 É mulang, ke e nelu ha a bénebwéne nemwa ne ha a karépu wo pa awéa kolu, ke e cie mwo ni alu ne ko ni ba-acuwo.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 É ha awieme bwén, ke lu teko pwoiitihi, me pwonyebi, me pipaunu Padué wo Paulo me Silas. Ke lé teko tabemilu wo lépwo béélu ko pwokarépu.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ke e te tuie kuti a penem bwohemwo, na te junihe ubwo. Ke e papenemihi ni goomwa ko a karépu. Ke te tai tehi kuti ati ni pomwa, ke tupwo mwo ni itihe toki, na lé cie lépwo a-mu he karépu kon.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ke me e ûmiê wo pali awéa, ke [te junihe emegéi nan kuti. Be] e alihi ni pomwa ubwo ko ali karépu he tehi, ke e te céi kuti a teua ten, beme e piwolieng hen, be e niimihi pie lé caa cela wo lépwo a-mu he karépu.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Kehe icehi ana e henieng wo Paulo, ke e pii ten pie: «Go nemwo pipwotako, be te tai wogeme éni ati!»
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Ke e te ilehi kuti ace miû wo pali awéa, ke e taa epin ha ali karépu, ke e tidihi jilin ko ni a Paulo me Silas, ke éjén nang ko a bwo mwotieng.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ke e pawielu, ke e pii telu pie: «Lupwo daame, ade aceli me é pwo, beme o celuimiéo?»
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ke lu hegi ne ten pie: «Go céihi ne ko Padaame Iésu, ke o celuimiko, wogo me ni apulie na lé mu ha a pomwa tem.»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 — ausente —
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 — ausente —
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 — ausente —
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 É he pwang, ke lé pahede lépwo apipépwooti wo lépwo atautinaado te lépwo Roma, beme lé pii te pa awéa ko a karépu pie me e patupwolu.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Ke e pii te Paulo wo pa awéa pie: «Lé piibé céiiéo a pwooti wo lépwo atautinaado, pie me é patupwokeu. Geu wie, ke geu engen ha a péém.»
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Ke e pii wo Paulo te lépwo apipépwooti pie: «Lépwoje, wogemu ke lupwo Roma, kehe icehi ana lé pijeta komu, ke lé ahikemu ne he pwahamii ni apulie ati, ke lé tahikemu ne he karépu! Ke é jenaa ni, ke lé pwo me lé pipwoneduwohi a bwo pawiekemu? Ûhu! Time uce wonaa! Wâé heme lé te âbé woélé, me lé pawiekemu.»
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Ke lé engen wo lépwo apipépwooti, ke lé pémwojuiéhi nge céii lépwo atautinaado te lépwo Roma a bwopiinen de Paulo. Ke te junihe mwoti lépwo atautinaado he lé téne pie lupwo Roma.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ke lé âbé pimiibule ne telu. Ke lé pawielu, ke lé cuwokolu pie me lu engen mu ha a pwomwo ubwo.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ke lu engen wo Paulo me Silas, ke lu taa too Lidi. É alecehe a bwo ali ni acéihi, ke lu pamwoiulé, ke lu engen.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.