Marcos 5

Ġaġek Mewis (BZH) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nebë saga, lom ya detöḳ ya nġaggee nenga vahi, sën alam Garasa hir nyëġ lo.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Lob Yesu raḳ nedo yaġ meya pesönġ ya roneḳ, lob mehöti kedi ggëp waaḳ sën denebë mehönon seḳëj loḳ lo meluḳ to vu yi, lob memö nipaya nedo loḳ ayo.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Mehö sënë ben loḳ neggëp waaḳ ving mehönon seḳëj gemehöti su yoh vu bë naduu yi ahon jaḳ sëng ma nġaa ti rë gema.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Gaḳ deneduu nema los vaha raḳ sëng wirek wirek, loḳ nevepul sëng in nema genekeluġin sëng benepepöö in vaha, gemehöti su yoh vu bë gevonġ bemala yes jaḳ rë.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Nedo nyëġ heljënġ los ḳedu, log medo nenġeeḳ buk los ranġah genesis yi raḳ ġelönġ.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Mehö sën nahën nedo adingnë menelë Yesu, loḳ seröġ meyam petev neggëp loḳ Yesu vaha,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 genġeeḳ bë, “Yesu, Anutu Vavunë nalu honġ. Ġeyam in-a? Bë gwevonġ va vu sa? Sa ḳetaġ yök vu honġ niwëëk neggëp Anutu mala nebë su ġebasap sa!”
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 In Yesu nër vu memö sënë bë, “Memö nipaya-e! Gwevuu mehö sënë na gegweto ġena!”
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Lob mëm Yesu loḳ tepëḳ ya vu mehö sënë bë, “Arëm re?” Rëḳ bë, “Sarëġ nebë Mehömehö in he nġahiseḳë.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Loḳ mëm pasanġ neketaġ vu Yesu nebë Yesu su getii sir na gedegevuu nyëġ sagi.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Log bööḳ yu ti vare deneruuk raḳ ḳedu sënë vewen,
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 lom tum memö deketaġ vu yi bë, “Gwevonġ he mehe na ġegwanġ na bööḳ sagu ayoj.”
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Lob yoġekin bë yoh vu bë degegwanġ na, lom mëm memö nipaya sën devuu mehö lo ya geto deya degwanġ ya bööḳ; lob bööḳ saga sir 2,000, lob mëm deseröġ meya deluḳ nyëġ vaha degwa ti meya devës ya nġaggee benġaggee rehöö sir pin bemalaj maya veröḳ yi.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Lob alam sën deneġin bööḳ lo deveya meya denër nġaa sënë ranġah vu alam pin sën denedo loḳ nyëġ böp los mahen mahen lo ving. Lob alam saga deyah in bë degelë nġaa sën to meya lo.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Lob deyah vu Yesu medelë mehö sën memö to deya in yi lo. Delë mehö sën Mehömehö gwanġ ya yi wirek lo vëh tob benedo nivesa gekwa nevo nġaa nivesa, loḳ tum deneggönengin sir rot.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Lob alam sën delë nġaa agi raḳ malaj lo, denetateḳin nġaa pin sën töḳ vu mehö los memö nipaya gebööḳ lo pin vu sir ving.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Lom mëm alam pin deketaġ vu Yesu bë gevuu hir nyëġ gena.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Lom Yesu nahën neraḳ yah yaġ, log mehö sën memö to deya in yi lo ya ketaġ vu yi bë na geving yi.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Rëḳ Yesu vonġ yi yah genër vu yi bë, “Mu ġenah meġena vu honġ alam meġena ġenanër nġaa böp sën Mehöböp vonġ vu honġ los kwa pesivin honġ lo ranġah vu sir.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Lob yah meya medo nenër ġaġek sënë ranġah vu alam ggëp nyëġ sën denenër arë nebë Begganġ-bu-nemadluho lo nebë Yesu vonġ nġaa böp sën sënë vu yi, lom tum alam pin avij netöḳ.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Yesu raḳ yaġ meyah meya nġaggee vahi galam nġahiseḳë desupin sir meyam detetup yi loḳ nġaggee nenga.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Nahën nedo nġaggee böp nenga lob dub-supinsën-yi ala ti, arë nebë Yairus, to metöḳ vu yi, lob petev meto neggëp loḳ vaha,
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 log ketaġ niwëëk vu yi bë, “Sa naluġ avëh dus raḳ in nadiiḳ. Om ġenam gwebë nemam jaḳ yi in vesa doḳ bemedo.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Lom Yesu ya ving yi beluho deya, lob alam nġahiseḳë rot desepa luho medepeḳa raḳ yi medeya ving.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Lob avëh ti niḳöḳ medo neyam yoh vu ta nemadluho-bevidek-luu.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Yi sënë neya vu dokta nġahiseḳë in bë degevonġ benivesa jaḳ, rëḳ ma gesu deyoh vu rë, geneḳo vanë rot. Baġo sir raḳ yi monë los yi nġaa pin bemaya veröḳ yi, rëḳ su nivesa neraḳ rë geniḳöḳ neyam ata.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Avëh sënë lo nenġo Yesu bengö nebë nevonġ mehönon benijvesa neraḳ, lob mëm sepa yi begwanġ ya alam nġahiseḳë sënë lo vuheng atov, beyam to nare Yesu demi gebë nema raḳ yi tob, in kwa nevo loḳ ayo nebë,
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 “Nabë sa ġebë nemaġ jaḳ yi tob mu, og rëḳ sa niġ kelöḳ jaḳ.”
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Kwa vo loḳ ayo nebë sënë, gebë nema raḳ tob genenġo loḳ ayo nebë niḳöḳ tewii ya benivesa raḳ pevis.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Lob Yesu nġo bë niwëëk la to meya in yi, loḳ peggirin yi pevis loḳ alam sagi lo vuheng atov meloḳ tepëḳ vu sir nebë, “Re bë nema raḳ sa tob-a?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Rëḳ yi hur maluh denër yah vu yi bë, “Ġenelë bë alam nġahi sën denepeḳa raḳ honġ rot, loḳ ġeloḳ tepëḳ bë re bë nema raḳ honġ in va?”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Rëḳ Yesu mala neḳo loḳ menelë sir in bë jaḳ mehöti sën vonġ nebë agi ni.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Loḳ avëh raḳ nġaa sën töḳ vu yi lo ni, om ggöneng menelëk, lom yam petev meneggëp loḳ Yesu vaha genër yi ġaġek pin sënë ranġah vu yi.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Lob Yesu nër yah vu yi bë, “Naluġ-e! Ayom yam timu vu sa, lob vonġ benim vesa raḳ, om ġena los ayom sepëp genim raḳsën sënë rëḳ nama na veröḳ yi.
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Yesu nahën nevengwënġ vu avëh sënë, log mehö la deḳo ġaġek ggëp dub ala Yairus yi begganġ beyam denër vu dub ala sënë bë, “Nalum diiḳ ya gwëbeng, om su gweḳo Tatovaha mala seggi rë.”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Loḳ Yesu su bë nenga vu hir ġaġek rë, genër vu dub-supinsën-yi ala bë, “Su newam jaḳ! Gaḳ ayom nam timu vu sa!”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Lob nërin alam pin saga bedenedo, geyiḳ losho Pita geYakobus luho ari Jon, gavëh avö sën diiḳ lo ama, medeya.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Ya deto dub ala sënë yi begganġ, lob mëm nelë bë alam nġahiseḳë denedo genenġo bë denevonġ dedun böpata gedenesu medenesis sir rot.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Nebë sënë rëḳ Yesu loḳ ya begganġ ayo benër vu sir bë, “Ham nevonġ dedun böpata los ham nesu rot nebë sënë in va? Hurmahen sënë su diiḳ rë, gaḳ neggëp yiing mu!”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Loḳ denöp raḳ yi, lom tii sir pin to deya dobnë gemëm losho hurmahen sënë ama lu ata, geyi hur maluh lööho sën deya ving yi lo, medeloḳ ya begganġ ayo sën hur avëh diiḳ meneggëp loḳ lo,
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 lob jom loḳ nema genër vu loḳ ayej bë, “Talita kumi!” (Degwa nebë, “Avëh mahen-e! Kwedi jaḳ!”)
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Lom mëm avëh mahen lo kedi raḳ pevis meneggee meneya, in yi ta nemadluho-bevidek-luu. Gemem sir pin ḳenuj ya rot in.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Log Yesu vo ḳoo vu sir bë su dena denanër nġaa sënë ranġah vu mehö la, genër ving bë degevonġ nos vu avëh mahen sënë.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.