Atos 27
Ġaġek Mewis (BZH) vs VC
1 Kwaj vo ġaġek venuh bë he jaḳ yaġ mana Rom, lob detunġ Paulus losho ḳarabus vahi loḳ ya kapten ti nema. Arë nebë Yulius lob neġin alam-beġö-yi raḳ neggëp alam nemadvahi (100) loḳ yu böpata ti sën denenër sir bë mehö-los-bengö Augustus yi alam lo.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Lob Adramitiam hir yaġ ti bë geḳo ḳupeḳ na nyëġ böp la vu distrik Asia*, lob he raḳ ya baya. Lob Aristarkus vu Tesalonika vu distrik Masedonia ya ving he.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Heng to log he ya seyu yaġ ya Sidon, lob Yulius vonġ nivesa beyoġekin Paulus bë yoh vu bë na gelë yi alam medegeġin yi jaḳ nos lu nġaa.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 He vu Sidon maya, rëḳ sanġ böp yam ggëp yaġ neru meruuk he. Lom yaġ yom rivin dob Kupros demi meya
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 meyoh ya Kupros gedistrik Kilisia los Pampulia vuheng atov, behe töḳ ya Mura vu distrik Lusia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Vu nyëġ saga alam-beġö-yi hir kapten töḳ vu Aleksandria hir yaġ ti geneya los Itali, lom ḳo he raḳ ya.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Behe ya raḳ baya. He vimengin baköpeḳ rot buk nġahiseḳë, loḳ mëm he töḳ ya verup dus vu nyëġ böp Kenidus. Loḳ sanġ ggërin he, lom he su ayoh vu bë ana rë, om he yah arivin dob Krete demi dus vu Salmone baya, in sanġ böpata.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 He yoh loo nenga Krete bevimengin rot batöḳ ya nyëġ ti arë nebë Yag-ben-nivesa neggëp dus vu nyëġ böp Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 He vasap buk nġahiseḳë ggëp saga geBuk-dali-nos-yi-lo maya ggovek ya, gebuk sën hob los sanġ yi lo verup beloo vonġin dahun he behe malamin nama. Lom Paulus nër ġaġek vorot vu sir bë,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Alam-e! Nabë hil ana, og hil rëḳ natöḳ vu maggin böpata. Hil rëḳ basap ḳupeḳ los yaġ, gehil mehönon rëḳ malad nama geving.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Rëḳ alam-beġö-yi hir kapten bë nenga vu yaġ ala luho yaġ yi kapten, gesu nġo Paulus yi ġaġek rë.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Yaġ ben sënë su nyëġ nivesa in bë yaġ medo doḳ doḳ buk sanġ yi rë, om alam nġahiseḳë denër ġaġek venuh bë dekesuu nyëġ saga gedena. Kwaj nevo bë rëḳ denatöḳ na nyëġ böp Poniks bedemedo nyëġ sagu doḳ buk ayööng los sanġ yi, og mëm nivesa. In Poniks saga yiḳ yaġ ben nivesa ti vu Krete, geyaġ vaha neggëp luu. Ngwë neggëp ahë, gengwë neggëp nën.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Lob ayööng nalu verup gesu yam niwëëk rot rë, lob dekuung bë deyoh vu bë na denatöḳ na nyëġ saga. Lob dedadii anka raḳ yah gedesepa loo nenga Krete rot medeya.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Rëḳ pevis besanġ niwëëk böpata ti sën denenër bë Nyëhuhek lo, yam ggëp ḳedu Krete.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Lob rot he avuti ggëp hus bedu ya, lob he su ayoh vu bë pekwë yaġ neru nah vu sanġ rë, lom he hevuu besanġ ḳo he mehe ya rot.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 He seröġ meheto maya ḳedu loo vuheng sën denenër arë nebë Kauda lo demi. Lob he hevonġ huk böp rot menaduu dëgi ahon.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Dedadii dëgi raḳ yam yaġ vavunë ggovek ya, log deduu aggis la loḳ yaġ anon atov in bë niwëëk jaḳ. Rëḳ newaj raḳ bë yaġ rëḳ na mejaḳ vu saap Surtis sën neggëp dus vu Aprika lo, lom detë anka sël luḳ ya loo gesanġ ḳo he gehe medo nahök mu.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Sanġ los loo sis merot he niwëëk ata, lob kedi detë ḳupeḳ luḳ ya loo monbuk.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Gebuk netu löö lob dejom ḳupeḳ yaġ yi pin raḳ nemaj medetë luḳ ya loo ving.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Lob Nyëhuhek böpata sënë sis he rot gesu ahë yes neraḳ teka rë. Ggërin he buk nġahiseḳë gehe su ayoh vu bë ġalë hes mala los betuheng rë, lom he kwamin nevo bë rëḳ he malamin nama yönon.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Denedo mu buk nġahiseḳë genos ma, lob Paulus kedi menër vu sir bë, “Alam-e, bë ham gwenġo sa ġaġek wirek behil medo Krete, og maḳ hil su rëḳ natöḳ vu maggin nabë sënë rë, gehil su rëḳ basap nġaa pin sënë rë.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Rëḳ ma lo, om ham nimin wëëk! Mehöti su rëḳ mala nama rë, gaḳ yaġ mu yö rëḳ mala nama.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 In Anutu sën setu yi hur besa najom raḳ vu yi lo, yi angër ti yam vu sa gwëbeng buk
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 benër bë, ‘Paulus, su ġeġöneng! In rëḳ ġena ġebare mehö-los-bengö Sisar* mala. Om gwenġo rë! Ġenejom raḳ in alam pin sën denedo raḳ yaġ ving honġ agi, lom Anutu yoġekin bë rëḳ demedo vesaj geving honġ.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Om alam! Ham su ġöneng! Sa hevonġ ving bë Anutu rëḳ gevonġ nġaa pin sënë banon jaḳ nabë sën nër vu sa agi.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Rëḳ mu yaġ rëḳ na medah doḳ ḳedu loo vuheng ti.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Lob soda luu ggovek ya gehe nahën medo neketul loḳ baya verup Loo Adria. Gebuk vuheng raḳ lob alam yaġ denġo bë yaġ maḳ ya medus raḳ dob ti.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Lob deseyu ġelönġ loḳ aggis medetë luḳ ya loo medetahöö raḳ nemaj medelë bë ading yoh vu mehödahis ti. Loḳ heḳ heto maya teka ving lob detë ggökin yah, lob delë bë ading yoh vu nemadluho menemadvahi.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Lom deggöneng bë he hevonġin ana ḳetul he jaḳ ġelönġ, om detë anka lubeluu luḳ ggëp yaġ hus, gedenejom raḳ bë ranġah jaḳ pevis.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Log alam yaġ vahi denesero aggata in bë degevuu yaġ gedebeya medena roneḳ, lob deseyesin dëgi luḳ ya, gedetetuhin bë degetë anka la na yaġ neru.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Rëḳ Paulus nër vu alam-beġö-yi losho hir kapten bë, “Nabë alam sënë geto dena in yaġ, og ham pin rëḳ malamin nama!”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Lob alam-beġö-yi delov aggis in dëgi geto meluḳ ya loo.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Log nyëġ ggovek in bë geheng, lob Paulus nër vu alam gejij sir bë dega nos teka rë. Nër bë, “Ham nġo medo newamin neraḳ yoh vu soda luu ggovek ya beham diiḳahëmin rot, geham su newa nos rë.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Om sën sa nanër niwëëk vu ham bë ham gwa nos teka benimin wëëk doḳ. Ham ti su rëḳ mala nama rë!”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Nër bë saga log ḳo brët bejom raḳ ya vu Anutu raḳ malaj, log debu megga.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Lom alam pin nij wëëk raḳ gedeḳo hej nos raḳ ving medegga.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 He pin sën nado raḳ yaġ lo raḳ neggëp alam nemadluho, bemehödahis löö menemadluho-menemadvahi-bevidek-ti (276).
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Degga ggovek log detë wit* los bëëk nġahiseḳë sën nahën nedo loḳ yaġ ayo lo luḳ ya loo in bë sepëp jaḳ in yaġ.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Heng to dob bedelë nyëġ, rëḳ mu sir duġin. Rëḳ delë nyëġ len ti geloo ggurek ya, geraggër nivesa, lom kwaj nevo bë maḳ degevonġ yaġ na mejaḳ na sagu.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Lob delov aggis in anka pin beluḳ nedo loo gedekevelekin aggis in stiya. Gededadii sël raḳ yah in bë ayööng doḳ megeḳo yaġ na roneḳnë.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Rëḳ loo ḳo yaġ beyoh paya meraḳ ya saap ti belah loḳ. Neru lah loḳ niwëëk ata menedo, geloo nesis ya meneraḳ yaġ hus rot lom veröp.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Nebë saga lob alam-beġö-yi devonġ in bë dengis alam ḳarabus medenadiiḳ, in bë ti su gök loo mebeya mena.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Rëḳ hir kapten kwa vo Paulus lom nërin sir. Genër bë alam sën deyoh vu bë degök bël lo pin depesönġ na loo namuġin bena dejaḳ na roneḳnë.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Galam vahi sën su deneggök bël rë lo, og jaḳ degëp yaġ nyë veröpsën ti ti bena dejaḳ na roneḳ geving. Lom alam pin devonġ nebë saga meya deraḳ ya roneḳ los navij dahis.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.