Atos 22
Ġaġek Mewis (BZH) vs NTLH
1 Nër bë, “Arig lo amaġ lo, ham gwenġo rë! Sa bë tateḳin sa ġaġek degwa ranġah vu ham.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Denġo bë Paulus nër vu sir loḳ Hibru ayej, lob ayej ma rot gesu deggee rë. Log mëm Paulus nër bë,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Sa Yuda ti. Sataġ ḳo sa ggëp Tarsus vu distrik Kilisia, rëḳ serig ggëp nyëġ böp Yerusalem sënë geGamaliel ḳo sa luḳ yi dub betahu sa niröp loḳ hil ḳenud lo hir horek pin. Gesa niġ wëëk mesayoġ ya vu Anutu timu nebë sën gwëbeng ham nimin wëëk menetamuin yi agi.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Wirek sevo maggin vu alam sën denesepa loḳ Yesu yi aggata lo, lob sa bë ngis sir medenadiiḳ. Lob seduu maluh los avëh ving raḳ sëng beya denedo begganġ ḳarabus.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Alam-deneḳo-seriveng hir ggev böp losho kaunsor hir alam teta pin deyoh vu bë rëḳ denanër ġaġek saga ranġah vu ham, in dekevu ḳapiya vu arij lo vu nyëġ böp Damaskus besa haḳo beya in bë sa naduu alam vu sagu beġaḳo nam Yerusalem bedegeḳo vanë.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 Lob sa nahën nayök aggata beseya verup dus raḳ nyëġ böp Damaskus, lob hes vuheng raḳ. Loḳ pevis beranġah ti vër böpata nebë davës vu yaġek beyam jëh raḳ sa.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Lob sevës beya nahëp dob, log sa hanġo ġaġek ti yam vu sa bë, ‘Saulus, ġëvonġ vanë vu sa in va?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Rëḳ seloḳ tepëḳ yah bë, ‘Mehöböp-a? Honġ re?’ Loḳ nër yom bë, ‘Sa Yesu Nasaret sën ġenevonġ vanë vu sa lo!’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Galam sën deneya ving sa lo delë ranġah sënë ving, rëḳ su denġo mehö sënë aye rë.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Lob senër bë, ‘Om Mehöböp, sëḳ ġevonġ nabë va?’ Loḳ Mehöböp nër yom vu sa bë, ‘Kwedi jaḳ meġena Damaskus. Lob vu nyëġ sagu rëḳ mehöti nanër huk pin sën sehooin raḳ vu honġ lo tato vu honġ.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ranġah sagi gelu sa malaġ, lob sa su yoh vu bë ġalë nyëġ lu nġaa rë, om alam sën deya ving sa lo dejom loḳ sa nemaġ bedeli sa ya Damaskus.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Lob mehöti nedo barë nebë Ananias. Yi mehö nesepa loḳ Moses yi horek anon rot, lom alam Yuda pin sën denedo Damaskus lo deneḳo yi raḳ bë yi mehö nivesa.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Mehö saga yam vu sa benër bë, ‘Arig Saulus! Malam natum nah!’ Lob pevis besa malaġ tum ggökin yah besa halë yi.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Log nër ving bë, ‘Hil ḳenud hir Mehöböp yö ggooin honġ raḳ in bë gejaḳ kwa ni. Ġelë Mehö yohvu sënë ggovek ya, geġenġo ġaġek sën raḳ verup avi lo.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 In rëḳ ġenanër yi ġaġek ranġah. Ġenanër nġaa sën ġelë los ġenġo lo vu mehönon pin.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ma ġeneġin va rot-a? Kwedi jaḳ beġejipek bël. Ġenanër Yesu arë gerëḳ jipek honġ nġaa nipaya na.’”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Seyom heto Yerusalem, gebuk ti lob sa medo najom raḳ loḳ dub-vabuung-böp, lob sa ḳenug ya nebë pesepsën
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 besa halë Mehöböp. Lob nër vu sa bë, ‘Ġepevis! Gwevuu Yerusalem geġena! Nabë ġenanër sa ġaġek vu alam sënë og su rëḳ degenġo bedegevonġ geving rë!’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Lob senër bë, ‘Mehöböp, yö deraḳ ni bë wirek seyoh vu dub-supinsën-yi pin beseduu alam sën ayoj neya timu vu honġ lo, gesa neheveek sir.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Gewirek desis Stepan sën nenër honġ ġaġek ranġah lo mediiḳ, lob sayoġ nivesa in saga gesa vare nemalaġin alam sën denetengwa yi lo hir röpröp.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Rëḳ nër vu sa bë, ‘Ġena! Rëḳ sa ġevonġ honġ na aggata ading beġena vu alam-yu-ngwë.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Alam Yuda vare denenġo Paulus yi ġaġek rot beya verup loḳ ġaġek vewen sagi loḳ detahi niwëëk bë, “Ham jaḳ na genadiiḳ! Mehö nebë saga su medo vesa!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Lom denetahi ya niḳelap gedekah hir röpröp medenetetëhin, gedeneraa kebus raḳ medenetë ya vavunë.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Nebë saga lob alam-beġö-yi alaj nër bedeḳo Paulus loḳ ya hir ḳatum ayo. Genër vu sir ving bë debeek yi in denatöḳ jaḳ degwa sën alam Yuda denetahi ġaġek ya niḳelap raḳ yi lo.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Lom deduu Paulus ya vetii ḳele ggovek in bë debeek, rëḳ alam-beġö-yi hir kapten nare dus vu Paulus, lob Paulus nër vu yi bë, “Ham horek nër bë yoh vu bë ham beek Rom ti geham su gwenġo yi ġaġek namuġin rë?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Lob kapten nġo ġaġek sënë, lob ya menër vu alam-beġö-yi alaj bë, “Ġevonġin bë gwevonġ nabë va? Mehö saga lo yi Rom ti!”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Lob ala yom vu Paulus meloḳ tepëḳ vu yi bë, “Ġenanër vu sa nabë honġ alam Rom ti ma ma?” Rëḳ Paulus yoġek bë, “Ëë-ë, sa Rom ti!”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Loḳ alam-beġö-yi alaj nër bë, “Sa hetë monë nġahiseḳë in sa vu gavman Rom gesetu Rom ti!” Rëḳ Paulus nër yah bë, “Gaḳ sa og amaġ Rom, om ataġ ḳo sa besa Rom.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Lob alam sën bë debeek yi lo pevis bedelëëin yi, galaj newa raḳ rot in kwa vo bë duu Rom ti raḳ sëng.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Rëḳ vonġin bë jaḳ nġaa sën alam Yuda denër bë Paulus vonġ paya lo ni niröp, om ḳo yi vër monbuk gevonġ ġaġek ya vu alam-deneḳo-seriveng hir ggev los kaunsor pin bedesupin sir yam, log ḳo Paulus luḳ ya nare malaj.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.