Lucas 16

Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Yesuɛ anláá ábē bembapɛɛ ámpē aá, “Nhɔn ḿ mod nhɔ́g mémbɛ̄. Bad bénhyɛ mɔ́ aláa bán awě mbəledɛ ambáá abébte mɔ́ ngáb.
1 E ele dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar desperdiçando os seus bens.
2 Hɛ́ɛ ḿmê nhɔn ḿ mod ńlómé mbəledɛ awed achəg, boŋ ásɛdté mɔ́ aá, ‘Ebə́l é pɔ́le éhéé ńwógɛɛ́ áyə̄l echôŋ nɛ́n? Lúméd mɛ áte ngáne mesoŋgé mé bwěm ḿme mêmbanɛ́ɛ́ ásē echôŋ médíí, áyə̄le échê etə́l é nsɔ́n émááné wɛ áte.’
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: O que é isso que eu ouço de ti? Entrega a conta da tua mordomia, porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Dɔ́ɔ mbəledɛ ádólé áte chóóŋ boŋ áhɔ̄bē aá, ‘Chán-nɔ̄ mɛ́bɛnlé bɔɔb áde echem sáŋ áhɛdɛɛ́ mɛ ahúd á nsɔ́n? Ngíne eésaá mɛ echě ńkwɛnlɛɛ́ nzag. Nzé ntimé-ʼɛ á nchɔ́mbé, né nɛ̂ dɛ́piinéd mɛ akwágké á ngíne.
3 Então, o mordomo disse consigo: O que eu farei? Pois o meu senhor me tira a mordomia. Cavar eu não posso, de mendigar tenho vergonha.
4 Ahâ, nkudé debyɛ́ɛ́ áde mɛ́həgké, âbɛl boŋ ké á nsɔ́n dɔ́ɔ bénhūdtē mɛ, bad bɛ́lyə̌g békōb mɛ nken áwab mendáb.’
4 Eu resolvi o que fazer, quando me tirarem a mordomia, eles possam me receber em suas casas.
5 “Hɛ́ɛ áchɛ́nlé mod tɛ́ɛ́ awě anwálé sáá alúm, áchəgé bɔ́ nhɔ́gē-nhɔ́gē. Áde mod eʼsó ápédé, ansɛdéd mɔ́ aáken, ‘Mesoŋgé métə́ŋ echem sáŋ ékálɛɛ́ wɛ?’
5 Assim, ele chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto tu deves ao meu senhor?
6 Ane mod aá, ‘Mbwɔ́kɛl é eʼkwém éʼ mǒl waam.’ Ane mbəledɛ anláá mɔ́ aá, ‘Nɔnéʼ, echoŋ kálag e melúm chɔ́ nɛ́n. Dyɛɛ́ ásē, étel á mehélé-te wɛɛ́, mbwɔ́kɛl é eʼkwém éʼniin.’
6 E ele disse: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua conta e assenta-te rapidamente, e escreve cinquenta.
7 Ansɛdéd mod awě alóntɛ́né bébɛ aá, ‘Alúm ádé wɛ mesoŋgé métə́ŋ?’ Ane anhɔ́b aá, ‘Mbwɔ́kɛl é nkute ń ngun éláán.’ Ane mbəledɛ anláá mɔ́ aá, ‘Kǒb echoŋ kálag, étel wɛɛ́, mbwɔ́kɛl é nkute ébɛ.’
7 Então, ele disse a outro: E tu, quanto deves? E ele disse: Cem medidas de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Áde ḿmê nhɔn ḿ mod ńwógé nɛ̂, ménkēmēd échê ekúkú é mbəledɛ aá, ‘Abɛ̌nlédé debyɛ́ɛ́ á bwâm.’ ” Yesuɛ ambád áte nɛ́n aá, “Nɛ̂ dɔ́ɔ bad ábe béhíde mekan mé nkǒŋsé bédíí. Bédé mehɛ́l âhəgɛn échāb nyaa é bad debyɛ́ɛ́, tómaa bad ábe béhíde eʼnyínɛn bé ekíde éʼ Dyǒb.”
8 E o senhor elogiou o mordomo injusto, porque ele agiu com sabedoria. Porque os filhos deste mundo são mais sábios na sua geração do que os filhos da luz.
9 Yesuɛ ambád aá, “Ńláa-ʼɛ nyé mɛɛ́, nyébɛnled nhɔn mé nkǒŋsé, âkób eʼchoŋ, áyə̄le á póndé eche mɛ́maáʼɛ́ áte, bɛ́kob nyé nken wɛ́ɛ bad bédyɛɛʼɛ́ á ngíndé ne á ngíndé.
9 E eu vos digo: Fazei para si amigos com as riquezas da injustiça, para que, quando estas vos faltarem, eles vos recebam nas habitações eternas.
10 Ké nzɛ́-módɛ́ awě awánlé mpín mé akan bwâm, né ǎwālē ámbáá bwâm. Kénzɛ́ɛ́-ʼɛ awě eéhɛle mpín mé akan awále, né éehɛnlé ké ámbáá awále.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Nzé édé-ʼɛ bán, weewánlɛɛ́ ngáb e nkǒŋsé ngáne étə́ŋgɛ́né awále, nzɛ́-módɛ́ ǎbɛ̌ wɛ nhɔn ḿ mbále.
11 Pois, se não tiverdes sido fiéis com as riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras riquezas?
12 Nɛ́ɛ wéewânlɛɛ́ nhɔn ḿme méesɛ̌ ḿmôŋ bwâm, nzɛ́-módɛ́ ǎbǎg wɛ nhɔn ḿmoŋ mwěn?
12 E se não fostes fiéis naquilo que é de outro homem, quem vos dará o que é vosso?
13 “Modmod eéhɛ̄lɛ̄ɛ̄-sɛ abɛ́ mbəledɛ a bewóŋ bébɛ. Ǎlūmēd nhɔ́g edəŋge tómaa aníníí, kéʼɛ átīmɛ̄n nhɔ́g, abáŋge aníníí áyə̄l. Weéhɛ̄lɛ̄ɛ̄-sɛ ebɛ́ mbəledɛ a bad bébɛ abɛ́ ahɔ́g. Weéhɛ̄lɛ̄ɛ̄-sɛ ebɛ́ mbəledɛ a Dyǒb se ebɛ́-ʼɛ mbəledɛ a mɔné.”
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores; porque ou há de odiar um e amar o outro, ou se apegará a um e desprezará o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Befarisia bénwōg ḿmɛ́n mésyə̄ə̄l, boŋ ngáne bémbɛ̄ɛ̄ bedəŋ bé ngáb, bénswɛ̄dē mɔ́ swɛ́dtɛ́n.
14 E também os fariseus, que eram ambiciosos, ouviam todas essas coisas; e zombavam dele.
15 Yesuɛ anláá bɔ́ aá, “Nyêdíi bad ábe bélûmte bán bésáá áʼsō éʼ bad, boŋ Dyǒb ábíí nyé nlém áte. Kéchéé éche baányoŋ békêmtɛɛ́, édíi abúú ngɛ̂n áʼsō éʼ Dyǒb.”
15 E ele disse-lhes: Vós sois os que justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece o vosso coração; porque o que entre os homens é elevado perante Deus é abominação.
16 Yesuɛ ambád bɔ́ aláa aá, “Mam ḿme mêntenléd á kálag é mbéndé é Dyǒb, bekal béʼdəə́dəŋ bɔ́mpē bénhɔ̄b mɔ́ kə́ə́ŋne á póndé eche Jɔnɛ. Taasɛ nɛ̂, nkalaŋ ḿ bwâm mé nkamlɛn ń Dyǒb ńkanlad, mod tɛ́ɛ́-ʼɛ abune ḿmê nkamlɛn abɛ́ áte.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde este tempo o reino de Deus é pregado, e todo homem esforça para entrar nele.
17 “Ké nɛ̂ŋgáne nkoŋ ńsé ne ḿ mín béhɛle bémaa, atɔte ké ahɔ́g á mbéndé e Dyǒb déekwaá.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra, do que faltar um traço da lei.
18 “Kénzɛ́ɛ́ awě anané mwaád, boŋ awóŋ mmwaád ampée, né akábé asón. Ké nzɛ́-módɛ-ʼɛ́ awě awóó mmwaád awě bénáné á ndáb eʼwóŋgé, né akábé asón.
18 Todo aquele que repudia sua mulher, e casa com outra comete adultério; e quem casar com a repudiada por seu marido comete adultério.
19 “Nhɔn ḿ mod nhɔ́g mémbɛ̄, kəse é mebad chɔ́ɔ áwááʼáá á yə̌l. Mwɛnze ne mwɛnze mɔ́ɔ ádyágáá mbwɛ tɛ́ɛ́.
19 Havia um certo homem rico, que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, alegrando-se diariamente no seu luxo;
20 Ntógétōke ḿ mod nhɔ́g mɔ́-ʼɛ ńnáŋgéʼáá áwē mmwɛ mé eʼkɛ́ bán Lazarɔsɛ. Eʼkwɛsɛ bénlōn mɔ́ á yə̌l.
20 e havia um certo mendigo, chamado Lázaro, que foi colocado em seu portão, cheio de feridas,
21 Mewêmtɛn mémbɛ̄ mɔ́ aá, bɛ́bɛ mɔ́ púuted é medyɛ́ éche éhúnéʼáá á tébelɛ a nhɔn ḿ mod. Mbwɛ́ chɔ́ɔ épágéʼáá áhed, boŋ ényāŋgē mɔ́ eʼkwɛsɛ áte.
21 e desejava ser alimentado com as migalhas que caíam da mesa do rico; além disso cães vinham lamber-lhe as feridas.
22 “Áde ntógétōke ḿ mod mê ńwédé, ángɛl éntēd mɔ́, ékɛ̄ɛ̄n mɔ́ á akéb áde Abrahamɛ. Ḿmê nhɔn ḿ mod mɔ́mpē ménwɛ̄, bélíme-ʼɛ mɔ́.
22 E aconteceu que o mendigo morreu e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e o homem rico também morreu e foi sepultado.
23 Á mbwɔ́g e kwééd wê, nhɔn ḿ mod ḿbédé á metuné-te. Hɛ́ɛ ányéné nló ámīn boŋ anyín Abrahamɛ se wíníí, ne Lazarɔsɛ áwe akéb.
23 E, no inferno, ele ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Dɔ́ɔ álébpɛɛ́ nɛ́n aá, ‘A-Tɛ̂ Abraham, sôn, wóg mɛ ngɔl, élôm Lazarɔsɛ átɔde dúu dé eʼmii á mendíb-te, áhyɛ áhɔ́ded mɛ echém, áyə̄le meewógɛ́ɛ́ bu á dǔ-á-muú hɛ́n.’
24 E, ele gritando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia a Lázaro para que ele possa molhar a ponta de seu dedo na água e refrescar a minha língua, porque eu estou atormentado nesta chama.
25 Abrahamɛ anláá mɔ́ aá, ‘A-mwǎn, ewêmtan á póndé eche wémbɛ̄ɛ̄ á nkǒŋsé ngáne wênkudté bwěm éʼ bwâm, boŋ Lazarɔsɛ mɔ́-ʼɛ ákūd bwěm bé mbéb-ɛ? Bɔɔb-pɔɔ́ awóge ḿmê menyiŋge hɛ́n, wɛ́mpē edé á metuné-te.
25 Mas Abraão disse: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo as coisas ruins, mas agora ele é confortado e tu atormentado.
26 Nɛ́ɛ éhúdé nɛ̂ áte, wɛ́ɛ sédíí ne wɛ́ɛ édíí, sáŋkalaa a mbə́ŋ akabé syánē áte, âbɛl nɛ́n mod eéhɛ̄lē asyəə wɛ́n se ápɛ wɛ̂. Modmod eéhɛ̄lē-ʼaá ásyə̄ə̄ wɛ̂, se ápɛ̄ áwɛ̄d.’
26 E, além destas coisas, está posto um grande abismo entre nós e vós; de modo que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá, passar para cá.
27 Nhɔn ḿ mod ménhɔ̄b aá, ‘Ncháa-ɔɔ́, a-Tɛ̂ mɛɛ́, élôm Lazarɔsɛ á ndáb echě echem sáŋ.
27 Então, ele disse: Eu suplico, pois, ó pai, que tu o envies à casa de meu pai;
28 Nlyə́gé bǎnned bétáan. Ákɛ álêb bɔ́ âbɛl nɛ́n, bɔ́mpē béepǎg á hǒm dé metuné hɛ́n.’
28 porque eu tenho cinco irmãos, para que lhes dê testemunho, para que eles não venham também para este lugar de tormento.
29 Abrahamɛ anhɔ́b aá, ‘Béwóó metelag ḿme Mosɛɛ ne ḿme bekal béʼdəə́dəŋ. Béwógɛn chǒm-ɛ́ɛ bétélé ásē.’
29 Disse-lhe Abraão: Eles têm Moisés e os profetas, que os ouçam.
30 Nhɔn ḿ mod ménhɔ̄b aá, ‘Aáy, a-Tɛ̂ Abraham. Nzé mod akií bɔ́ atán awě abídé á mbwɔ́g é kwééd, né bɛ́tɛdé abɛl dé mbéb bétīmɛ̄n Dyǒb.’
30 E ele disse: Não, pai Abraão; mas, se algum dos mortos fosse até eles, eles se arrependeriam.
31 Hɛ́ɛ Abrahamɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, ‘Nzé béekwɛntɛne Mosɛɛ ne bekal béʼdəə́dəŋ awógɛn, né béewógɛ́nné ké mod awě apuúdé á mbwɔ́g e kwééd boŋ aláá bɔ́.’ ”
31 E ele disse-lhe: Se eles não ouvem a Moisés e aos profetas, também não serão convencidos, mesmo se alguém ressuscitar dos mortos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.