Lucas 10
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs ARA
1 Ámbīd e nɛ̂, Sáŋgwɛ́ɛ́ ampwɛ̌d bembapɛɛ bémpēe móom saámbé ne bébɛ. Anlóm bɔ́ áʼsō bébɛ bébɛ dyad tɛ́ɛ́ ne hǒm tɛ́ɛ́ áde ámbīīʼɛ́ aá mɔ́ɔ̄pɛ̌.
1 Depois disto, o Senhor designou outros setenta; e os enviou de dois em dois, para que o precedessem em cada cidade e lugar aonde ele estava para ir.
2 Anláá bɔ́ aá, “Nzag echyáá bwâmbwam, bwěm éʼhɛdnad apád, boŋ bepád béebuuʼɛ́ áte. Né-ɔɔ́, nyékânne nɛ́n bán, nwóó-nzag álôm bepád.
2 E lhes fez a seguinte advertência: A seara é grande, mas os trabalhadores são poucos. Rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
3 Nyékag-kɔɔ́, boŋ nyébíi bán nlóme nyé nɛ́ɛ ńdyɔŋ ḿ mbód átîntê e ngə.
3 Ide! Eis que eu vos envio como cordeiros para o meio de lobos.
4 Nyéewánlé ekwɛ é ngáb á yə̌l, ké ekwɛ empée, káa metámbé. Nyéēbwāg-kɛ mod alɛled á nzii.
4 Não leveis bolsa, nem alforje, nem sandálias; e a ninguém saudeis pelo caminho.
5 Ndáb ké ehéé eche nyɛ́sɔ̄nlē, nyélɛled bɔ́ nɛ́n bán, ‘Nsaŋ ḿbɛ̂ ne nyé.’
5 Ao entrardes numa casa, dizei antes de tudo: Paz seja nesta casa!
6 Nzé mod a nsaŋ adé áhed, né ḿmɛ̄n nsaŋ mɛ́bɛ̄ ne mɔ́. Nzé eésɛ̌, né mɛ́timɛ́n nyé běn.
6 Se houver ali um filho da paz, repousará sobre ele a vossa paz; se não houver, ela voltará sobre vós.
7 Ndáb ké ehéé eche nyésɔ́lé, nyédyɛ̄ɛ̄ áhed. Nyéēpɛnlád ndáb áte. Nyékob-pɛ kéchéé éche bébagɛɛ́ nyé âdyɛ́ káa âmwɛ́, áyə̄le mod a nsɔ́n atə́ŋgɛ́né nɛ́ɛ ákudɛɛ́ ḿme nsábe.
7 Permanecei na mesma casa, comendo e bebendo do que eles tiverem; porque digno é o trabalhador do seu salário. Não andeis a mudar de casa em casa.
8 Dyad ké ahéé áde nyépédé áte, boŋ békob nyé nken, nyédyɛ̂ kéchéé éche bébágé nyé.
8 Quando entrardes numa cidade e ali vos receberem, comei do que vos for oferecido.
9 Nyédide bad bé nkole bwâm, nyéláa-ʼɛ bɔ́ nɛ́n bán, ‘Nkamlɛn ń Dyǒb ḿpédé nyé bɛnbɛn.’
9 Curai os enfermos que nela houver e anunciai-lhes: A vós outros está próximo o reino de Deus.
10 Boŋ dyad ké ahéé áde béekobɛɛ́ nyé nken, nyékɛ á ntém nzii, nyéhɔ̂b nɛ́n bán,
10 Quando, porém, entrardes numa cidade e não vos receberem, saí pelas ruas e clamai:
11 ‘Ké échɛ́n ebumbú éche émbɛ̄ sé á mekuu, sêkudté nyé chɔ́, boŋ ké nɛ̂ nyébíi bán nkamlɛn ń Dyǒb ńdé bɛnbɛn.’
11 Até o pó da vossa cidade, que se nos pegou aos pés, sacudimos contra vós outros. Não obstante, sabei que está próximo o reino de Deus.
12 Nlâŋge nyé mɛɛ́, á epun é nkáásé, nkɔ́gsɛn ḿme dyad á Sodom dɛ́nyīnnē mɛ́bɛ̄ mwǎmpīn tómaa ḿme bad ábe bédé ádê dyad áte békudté.
12 Digo-vos que, naquele dia, haverá menos rigor para Sodoma do que para aquela cidade.
13 “Á-bad bé Korazin, ébɛ̄ɛ̄n nyé ebébtéd! Ébɛ̄ɛ̄n nyémpē ebébtéd á-bad bé Betsaida! Áyə̄le nzé émbɛ̄ bán, ndəle é mekan éche Dyǒb ábɛ́lé áwɛ̄n myad, êmbɛnléd nɛ̂ á dyad á Tirɛ ne dyad á Sidɔn, né bénwāā melebe se etûn, bémwagtéd-tɛ mbúmbú áyə̄l âlúmed nɛ́n bán, béhə́ŋlɛ́né ádab abɛ́ dé mbéb.
13 Ai de ti, Corazim! Ai de ti, Betsaida! Porque, se em Tiro e em Sidom, se tivessem operado os milagres que em vós se fizeram, há muito que elas se teriam arrependido, assentadas em pano de saco e cinza.
14 Boŋ mbwɛ mé nkáásé, nkáá ḿme bad bé Tirɛ ne bé Sidɔn mɛ́bɛ̄ mwǎmpīn tómaa ḿmɛ̄n.
14 Contudo, no Juízo, haverá menos rigor para Tiro e Sidom do que para vós outras.
15 Nyé bad bé Kapenahum ámpē, nyêwêmtan bán,
15 Tu, Cafarnaum, elevar-te-ás, porventura, até ao céu? Descerás até ao inferno.
16 Hɛ́ɛ álâŋgɛɛ́ bembapɛɛ nɛ́n aá, “Kénzɛ́ɛ́ awě awógné nyé, né awógné mɛ, boŋ kénzɛ́ɛ́ awě abáá nyé á yə̌l, né abáá kə́ŋne mɛ. Kénzɛ́ɛ́-ʼɛ awě abáá mɛ á yə̌l, né abáá kə́ŋne ane awě alómé mɛ á yə̌l.”
16 Quem vos der ouvidos ouve-me a mim; e quem vos rejeitar a mim me rejeita; quem, porém, me rejeitar rejeita aquele que me enviou.
17 Áde bembapɛɛ móom saámbé ne bébɛ ábe Yesuɛ ánlōmmē béhúú ámbīd, bénlāā mɔ́ ne menyiŋge mésyə̄ə̄l bán, “A-Sáŋ, kə́ŋne eʼdəə́dəŋ bé mbéb bênsudéd yə̌l áwɛd eʼsó, atúb áde sétúbé wɛ dǐn.”
17 Então, regressaram os setenta, possuídos de alegria, dizendo: Senhor, os próprios demônios se nos submetem pelo teu nome!
18 Dɔ́ɔ Yesuɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Nnyíné Satanɛ ahúné ádyōb nɛ̂ŋgáne emwɛdmwɛd.
18 Mas ele lhes disse: Eu via Satanás caindo do céu como um relâmpago.
19 Mbagé nyé kunze âdyaa nyə̌ bɔ́ɔbɛ bengaabobɛ bé mpwɛn ámīn, ne âtóm ngíne esyəə́l eche Satanɛ áte, Satanɛ ne ane awě akɔɔ́ syánē. Dyamdyam déebɛnlé nyé.
19 Eis aí vos dei autoridade para pisardes serpentes e escorpiões e sobre todo o poder do inimigo, e nada, absolutamente, vos causará dano.
20 Boŋ ké nɛ̂ ámpē, menyiŋge ḿme nyéwógɛɛ́ méēbāg nɛ́n bán, áyə̄le eʼdəə́dəŋ éwógné nyé, boŋ pɛn nyéwôg menyiŋge dásɔ̄ nɛ́n bán, mǐn méténlédé nyé ádyōb.”
20 Não obstante, alegrai-vos, não porque os espíritos se vos submetem, e sim porque o vosso nome está arrolado nos céus.
21 Ábwɔ̄g-ábwɔ̄g Edəə́dəŋ éche Ésáá énwōgēd mɔ́ menyiŋge bwâmbwam, ahɔ́b aá, “A-Tɛ̂, Sáŋgwɛ́ɛ́ a nkoŋ ń sé ne ḿ mín, nságnɛn ḿbɛ̂ ne wɛ áyə̄le elúmté mpín ḿ běndem mam ḿme ébáŋné bad bé debyɛ́ɛ́ ne bad bé nsôŋtɛn. Ɛɛ, a-Tɛ̂, nɛ̂ děn dɔ́ɔ édə́ə́ wɛɛ́, ébɛnled.
21 Naquela hora, exultou Jesus no Espírito Santo e exclamou: Graças te dou, ó Pai, Senhor do céu e da terra, porque ocultaste estas coisas aos sábios e instruídos e as revelaste aos pequeninos. Sim, ó Pai, porque assim foi do teu agrado.
22 Ńláa nyé mɛɛ́, Echem Sáŋ ebagé mekan mésyə̄ə̄l áwêm mekáá. Mod ké nhɔ́g eékoŋtɛɛ́ mwǎn abíi ésebɛ́ Dyǒb Titɛ́ɛ. Mod ké nhɔ́g-kɛ ámpē eebíiʼɛ́ ngáne Titɛ́ɛ ákóŋté abɛ́ ésebɛ́ mwǎn, ne kénzɛ́ɛ́ awě mwǎn ádə́ə́ aá mɔ́lúmed mɔ́.”
22 Tudo me foi entregue por meu Pai. Ninguém sabe quem é o Filho, senão o Pai; e também ninguém sabe quem é o Pai, senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Hɛ́ɛ ákúnné wɛ́ɛ bembapɛɛ, boŋ álāŋgē bɔ́ á kun-tê nɛ́n aá, “Nsimé ne bad ábe bényíneʼ mekan ḿme nyényínɛɛ́ nɛ́n!
23 E, voltando-se para os seus discípulos, disse-lhes particularmente: Bem-aventurados os olhos que veem as coisas que vós vedes.
24 Á mbále nlâŋge nyé nɛ́n mɛɛ́, bekal-bé-eʼdəə́dəŋ híin ne kə̂ŋ é bad híin bênwanɛ́n ânyín mekan ḿme nyényíné ne âwóg mekan ḿme nyéwógé boŋ bénkênyínné, bénkênwóg-kaá.”
24 Pois eu vos afirmo que muitos profetas e reis quiseram ver o que vedes e não viram; e ouvir o que ouvis e não o ouviram.
25 Bɔɔb-pɔɔ́ meléede a mbéndé anhyɛ̌ Yesuɛ akəg áte aá, “A-meléed, cheé mɛ́bɛnlé boŋ ńkūd aloŋgé áde déemaáʼ?”
25 E eis que certo homem, intérprete da Lei, se levantou com o intuito de pôr Jesus à prova e disse-lhe: Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
26 Yesuɛ antimtɛ́n mɔ́ aá, “Chán éténlédé á kálag e mbéndé. Cheé éláá áwēd-te?”
26 Então, Jesus lhe perguntou: Que está escrito na Lei? Como interpretas?
27 Meléede a mbéndé ankwɛntɛ́n aá, “ ‘Étə́ŋgɛ́né bán édəŋ Sáŋgwɛ́ɛ́ ádôŋ Dyǒb ne nlém ńsyə̄ə̄l, ne edəə́dəŋ ésyə̄ə̄l, ne ngíne esyəə́l, ne mewêmtɛn mésyə̄ə̄l.’ ‘Édəŋ-ʼɛ mwǎnyoŋ nɛ̂ŋgáne echoŋ yə̌l.’ ”
27 A isto ele respondeu: Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todas as tuas forças e de todo o teu entendimento; e: Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
28 Yesuɛ anláá mɔ́ aá, “Ebíí akwɛntɛn. Nzé ebɛlé áned, né wɛ̌kǔd aloŋgé áde déemaáʼ”
28 Então, Jesus lhe disse: Respondeste corretamente; faze isto e viverás.
29 Ngáne ane mod áhɛ́déʼáá aá mɔ́suud yə̌l nzɔm, ansɛdéd aáken, “Nzé béchəgɛɛ́ wɛ̌n nɛ̂?”
29 Ele, porém, querendo justificar-se, perguntou a Jesus: Quem é o meu próximo?
30 Âtimtɛn mɔ́, Yesuɛ ankǎl ngan aá, “Mod a Israɛl nhɔ́g akagéʼáá ekɛ, ambíd á Jerusalɛm, átimé á Jeriko. Áde ápédé á etûn-tê, bechîb bénkōb mɔ́, békōbɛ̄n mɔ́ chǒm ésyə̄ə̄l éche ánwālɛ̄ɛ̄. Bêmbɔmtéd mɔ́ kə́ə́ŋ áhɛdé awɛ́. Dɔ́ɔ béchénné mɔ́ á nkəg ń nzii.
30 Jesus prosseguiu, dizendo: Certo homem descia de Jerusalém para Jericó e veio a cair em mãos de salteadores, os quais, depois de tudo lhe roubarem e lhe causarem muitos ferimentos, retiraram-se, deixando-o semimorto.
31 Prisɛ pɔ́g chɔ́mpē esyɔ̌gkéʼáá melemlem mé nzii. Dɔ́ɔ átáné ane mod. Ambamé nkəg ń nzii ḿmíníí.
31 Casualmente, descia um sacerdote por aquele mesmo caminho e, vendo-o, passou de largo.
32 Mod a túmbé e Levi awě abɛléʼáá nsɔ́n á Ndáb-e-Dyǒb awě mɔ́mpē ampɛ̌ áhed, boŋ anyín mɔ́, ambamé melemlem.
32 Semelhantemente, um levita descia por aquele lugar e, vendo-o, também passou de largo.
33 Boŋ mod a Samaria nhɔ́g awe atóméʼáá ene nzii, ampɛ̌ áhed. (Bad bé Samaria bɔ́ɔbɛ bad bé Israɛl béechemtannaá.) Áde ányíné mɔ́, anwóg mɔ́ ngɔl,
33 Certo samaritano, que seguia o seu caminho, passou-lhe perto e, vendo-o, compadeceu-se dele.
34 ákɛ̄ áhed, ahɛ́ mɔ́ mɛl á sii-tê, ákaŋ chɔ́, boŋ ápēmē mɔ́ á ésɛl mîn. Apɛɛ́né-ʼaá mɔ́ á dyad-tê, boŋ ásɔ̄nlē mɔ́ á ndáb e beken, ábōŋgē mɔ́.Mod a Samaria awóŋgɛ́né mod awe bechîb bébɔ́mé|src="DN00479b.tif" size="col" ref="10.34"
34 E, chegando-se, pensou-lhe os ferimentos, aplicando-lhes óleo e vinho; e, colocando-o sobre o seu próprio animal, levou-o para uma hospedaria e tratou dele.
35 Nɛ́ɛ bǐn éʼsáŋgé ahúd eʼkə́lé éʼtáan, ábag nwóó ndáb aá, ‘Téd nɛ́n, étɔgnan anɛ́n mod, kéchéé émpēe éche wɛ́bēbēdtē, mɛ̌timtéd wɛ ámbīd á ehúu.’ ”
35 No dia seguinte, tirou dois denários e os entregou ao hospedeiro, dizendo: Cuida deste homem, e, se alguma coisa gastares a mais, eu to indenizarei quando voltar.
36 Hɛ́ɛ Yesuɛ ásɛdtɛɛ́ ane meléede a mbéndé aáken, “Átîntê e ábɛ̂ bad béláán ábe béntān ane mod awě bechîb bénlɔ̄gɛ̄nnē, ahéé anlúméd aá mɔ́dē waáb?”
36 Qual destes três te parece ter sido o próximo do homem que caiu nas mãos dos salteadores?
37 Meléede a mbéndé ankwɛntɛ́n aá, “Ane awě anwóg mɔ́ ngɔl.” Hɛ́ɛ Yesuɛ álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá, “Kǎg-kɔ̄, wɛ́mpē ébɛleʼ melemlem.”
37 Respondeu-lhe o intérprete da Lei: O que usou de misericórdia para com ele. Então, lhe disse: Vai e procede tu de igual modo.
38 Yesuɛ ne ábē bembapɛɛ bêmpɛ̌ mwǎ dyad nhɔ́g. Mmwaád nhɔ́g awe béchə́géʼáá bán Mataa ankǒb bɔ́ nken.
38 Indo eles de caminho, entrou Jesus num povoado. E certa mulher, chamada Marta, hospedou-o na sua casa.
39 Ane mmwaád mwǎnyaŋ abédé dǐn bán Maria. Maria anhyɛ̌ Yesuɛ adyɛɛ á nkəg, âwóg mekan ḿme áyə́gtéʼáá.
39 Tinha ela uma irmã, chamada Maria, e esta quedava-se assentada aos pés do Senhor a ouvir-lhe os ensinamentos.
40 Boŋ Mataa anhágɛ́n áte ne nsɔ́n ń ndáb-te. Dɔ́ɔ áhyédé Yesuɛ aláa aá, “A-Sáŋgú, weenyínɛ́ɛ́ nɛ́n wɛɛ́, awem mwǎnyaŋ atɛ̌dnédé mměmpɛn nsɔ́n ńsyə̄ə̄l-ɛ? Láá mɔ́ wɛɛ́, áhyɛ áwôŋgɛn mɛ.”
40 Marta agitava-se de um lado para outro, ocupada em muitos serviços. Então, se aproximou de Jesus e disse: Senhor, não te importas de que minha irmã tenha deixado que eu fique a servir sozinha? Ordena-lhe, pois, que venha ajudar-me.
41 Boŋ Yesuɛ antimtɛ́n mɔ́ aá “Á-Mata, nlém ńtage wɛ áte áyə̄le ekud é mekan.
41 Respondeu-lhe o Senhor: Marta! Marta! Andas inquieta e te preocupas com muitas coisas.
42 Boŋ dyam ádé ahɔ́g áde ákóó etógnɛ́n abɛ́. Maria apwɛdé dɔ́, ádɛ́-ʼɛ bwâm. Meéhɛ̄lɛ̄ɛ̄-ʼaá se ḿbɛl se békōbɛ̄n mɔ́ dɔ́.”
42 Entretanto, pouco é necessário ou mesmo uma só coisa; Maria, pois, escolheu a boa parte, e esta não lhe será tirada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.