Atos 23
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs NTLH
1 Paalɛ annɔ̌n ábê bad bé káánsɛl á mǐd mé mbɔm, boŋ áhɔ̄bē aá “A-baányaŋ, kə́ə́ŋne eʼchii, nlém ńsáá mɛ á abum bwâmbwam nyaa echě ádêm aloŋgé ádíí áʼsō éʼ Dyǒb.”
1 Então Paulo olhou firmemente para os membros do Conselho e disse: — Meus irmãos, tenho vivido até hoje com a consciência limpa diante de Deus.
2 Hɛ́ɛ prisɛ ambáámbáa, Ananiasɛ, álâŋgɛɛ́ bad ábe bébédé bɛnbɛn ne Paalɛ aá bébɔm mɔ́ abɛ́n á nsəl.
2 Mas Ananias, o Grande Sacerdote , mandou que os homens que estavam perto de Paulo dessem um tapa na boca dele.
3 Dɔ́ɔ Paalɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Dyǒb ámpē dɛ́bɔ̌m wɛ. Ehóhó é chǒm chɛ́n! Edyɛɛ́ hɛ̂ ebɛnlad mbéndé âkáad mɛ, boŋ ké nɛ̂, mmǒn ebóoʼ mbéndé ahɔ́b áde éhɔ́bé wɛɛ́ bébɔm mɛ.”
3 Aí Paulo disse a Ananias: — Hipócrita, Deus o castigará por isso! Você está sentado aí para me julgar de acordo com a
4 Hɛ́ɛ bad ábe bémbɛ̄ bɛnbɛn ne Paalɛ bélâŋgɛɛ́ mɔ́ nɛ́n bán, “Esyə́əʼ prisɛ ambáámbáa a Dyǒb.”
4 Os homens que estavam perto de Paulo perguntaram: — Você está insultando o Grande Sacerdote, o
5 Paalɛ ankwɛntɛ́n bɔ́ nɛ́n aá, “A-baányaŋ, menkêmbííʼɛ́ mɛɛ́ mɔ́ adé prisɛ ambáámbáa. Eyale e Dyǒb éhɔ́bé aá, ‘Mod eetə̂ŋgɛnɛɛ́ mod awě akamlan bad mekan mé mbéb ahɔ́b áyə̄l.’ ”
5 Paulo respondeu: — Meus irmãos, eu não sabia que ele é o Grande Sacerdote. Pois as
6 Áde Paalɛ anyíné aá átîntê e echoŋ é bad éche ébédé áhed, baahɔ́g bédé bad bé epepé é Sadusia ábíníí-ʼɛ bédé bad bé epepé é Farisia, anchə́géd ehɔ́b aláá bad bé káánsɛl aá, “A-baányaŋ, ndíi mod a epepé é Farisia mbɛ́-ʼɛ mwǎn a mod a epepé é Farisia. Ndé á nkáásé hɛ́n áyə̄le nɛ́n nsumé nlém nɛ́n mɛɛ́ bad ábe béwédé bɛ́puú ámpē.”
6 Quando Paulo percebeu que alguns do Conselho eram do partido dos saduceus e outros do partido dos fariseus , disse bem alto: — Meus irmãos, eu sou fariseu e filho de fariseus. Estou aqui sendo julgado porque creio que os mortos vão ressuscitar.
7 Ahɔ́b áde áhɔ́bé nɛ̂, bad bé epepé é Farisia ne bé epepé é Sadusia bêmbootéd asɛlɛn. Echoŋ é bad éche ébédé áhed ênkabɛ́n áte.
7 Assim que ele disse isso, os fariseus e os saduceus começaram a discutir, e o Conselho se dividiu.
8 (Nɛ́n dêmbɛnléd áyə̄le bad bé epepé e Sadusia béndūbē nɛ́n bán nzé mod awédé eépuudɛ́ɛ́ ámpē, bédúbé bán ángɛl éesaá, bédúbé-ʼɛ nɛ́n bán eʼdəə́dəŋ béesaá. Boŋ Befarisia pɛn béndūbē bán ḿmɛ́n metɔ́n mésyə̄ə̄l méláán médé.)
8 É que os saduceus não creem que os mortos vão ressuscitar, nem que existem anjos ou espíritos; mas os fariseus creem nessas coisas.
9 Ehɔ́b émbɛ̄ échə́gké ábɛ̂ bad ngíne ngíne dɔ́ɔ doŋge dé bemeléede bé mbéndé ábe bémbɛ̄ á epepé é Befarisia bétyéémé ámīn, bébootéd abón ngíne ngíne bán, “Séenyînnɛɛ́ anɛ́n mod awusé ké ahɔ́g. Kapɔ́g né edəə́dəŋ kéʼɛ ángɛl ekoó mɔ́ dyam aláa!”
9 E assim a gritaria aumentou ainda mais. Então alguns mestres da Lei que pertenciam ao partido dos fariseus se levantaram e protestaram. Eles disseram: — Não vemos nenhum mal neste homem. Pode ser mesmo que um anjo ou um espírito tenha falado com ele.
10 Ḿmê mpentɛn ménchə̄gē nyaa echě nlém ńhúnéʼáá ane mod ambáá a sə́nze aá béhɛle bényāb Paalɛ áte. Né-ɔɔ́, anláá éche sə́nze aá békɛ á amute-tê wɛ̂, béhûd Paalɛ á mekáá ḿme ábê bad boŋ békɛɛn mɔ́ á ndáb e meláá.
10 A briga chegou a tal ponto, que o comandante ficou com medo de que Paulo fosse despedaçado por eles. Por isso mandou os guardas descerem para tirar Paulo do meio deles e o levar de volta para a fortaleza.
11 Ḿmê nkuu děn, Sáŋgwɛ́ɛ́ antyéém Paalɛ á nkəg, aláá mɔ́ aá, “Weebááʼ, ngáne ébídé mɛ mbóŋ á Jerusalɛm, wɛ̌bīd mɛ mbóŋ ámpē á Roma.”
11 Na noite seguinte o Senhor Jesus apareceu a Paulo e disse:
12 Nɛ́ɛ bǐn éʼsáŋgé mbwɛmbwɛ, nguse é bad bé Israɛl bêmbǒm bébɛl ntíi, bémwɛ̄ melɛ̌ nɛ́n bán béedyáá chǒmchǒm, béemwáá-ʼaá chǒmchǒm kə́ə́ŋ ne béwúú Paalɛ.
12 Na manhã seguinte alguns judeus se ajuntaram e juraram que não iam comer nem beber nada enquanto não matassem Paulo.
13 Bɔ́ bad ábe bêmbɛl ḿmɛ́n ntíi béntōm móom méniin.
13 Os homens que combinaram fazer isso eram mais de quarenta.
14 Dɔ́ɔ békíí wɛ́ɛ beprisɛ bémbáá ne belyə́ged bé dyad boŋ bélāŋgē bɔ́ nɛ́n bán, “Sêmwédé melɛ̌ ne amwɛ́ děn nɛ́n bán séeháá chǒmchǒm á nsəl kə́ə́ŋ né sêwúú Paalɛ.
14 Eles foram falar com os chefes dos sacerdotes e com os líderes do povo e disseram: — Nós fizemos o seguinte juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa enquanto não matarmos Paulo.”
15 Né-ɔɔ́, nyáābe bad bé káánsɛl nyélóme mod ambáá a sə́nze a bad bé Roma nsəl nɛ́n bán ápiined nyé Paalɛ. Nyêbâmtan nɛ́n bán nyêkooʼ mam mémpēe ahɛd áte áyə̄l echê. Boŋ sé pɛn sɛ́ɛ̄bɛ̄ mboŋsɛ́n âwúu mɔ́ adɛ̂hɔ́b aá mɔ́pag hɛ́n.”
15 Agora vocês e o Conselho Superior , mandem pedir ao comandante que traga Paulo aqui. Digam que estão querendo examinar melhor o caso dele. Então, antes que ele chegue, nós estaremos prontos para matá-lo.
16 Boŋ Paalɛ mwǎnyaŋ a mmwaád mwǎn anwóg ntíi ḿme bébɛ́lé âwúu Paalɛ. Né-ɔɔ́, ankɛ̌ á ndáb e meláá ákɛ aláá mɔ́.
16 Mas o filho da irmã de Paulo ficou sabendo do plano; ele entrou na fortaleza e contou tudo a Paulo.
17 Dɔ́ɔ Paalɛ áchəgɛɛ́ sə́nze pɔ́g boŋ álāŋgē chɔ́ aá, “Kɛɛnéʼ enɛ́n kɔ́demod wɛ́ɛ mod ambáá a sə́nze awóó dyam âláa mɔ́.”
17 Então Paulo chamou um dos oficiais e disse: — Leve este moço ao comandante. Ele tem uma coisa para contar a ele.
18 Hɛ́ɛ ene sə́nze étédé ene kɔ́demod boŋ ákɛɛné mɔ́ wɛ́ɛ mod ambáá a sə́nze. Hɛ́ɛ ene sə́nze élâŋgɛɛ́ mod a mbáá a sə́nze aá, “Paalɛ awě adé á mbwɔg mɔ́ achəgé mɛ aá ḿpɛɛn enɛ́n kɔ́demod áwôŋ áyə̄le enɛ́n kɔ́demod ewóó dyam âláa wɛ.”
18 O oficial levou o moço ao comandante e disse: — Aquele preso que se chama Paulo mandou me chamar e pediu que eu trouxesse este moço porque ele tem uma informação para o senhor.
19 Dɔ́ɔ ane mod ambáá a sə́nze áchə́ŋgé mɔ́ á ekáá boŋ ásīdnād mɔ́ á nkəg ásɛdté mɔ́ aá “Cheé éhɛdɛɛ́ mɛ aláa?”
19 O comandante pegou o moço pela mão, levou-o para um lado e perguntou: — O que é que você tem para me contar?
20 Dɔ́ɔ ene kɔ́demod élâŋgɛɛ́ mɔ́ aá, “Bad bémbáá bé Israɛl bétíídé nɛ́n bán bɛ́lāā wɛ bán épɛɛn Paalɛ áʼsō éʼ káánsɛl, ne mbâmtɛn nɛ́n bán káánsɛl ehɛde mam mémpēe atóŋ dé ahɛd áte tə̂ŋgɛne Paalɛ.
20 Ele respondeu: — Alguns judeus combinaram pedir ao senhor que leve Paulo amanhã ao Conselho Superior, com a desculpa de quererem examinar melhor o caso dele.
21 Boŋ weewóglán bɔ́ áyə̄le bad bédé tómaa móom méniin ábe bɛ́sɔɔ́m âsin mɔ́. Bémwédé melɛ̌ nɛ́n bán béedyáá chǒmchǒm béemwáá-ʼaá chǒmchǒm kə́ə́ŋ né béwúú mɔ́. Bémáá aboŋsɛn, bésine-ʼɛ chǒm éche wɛ́hɔ̄bpē.”
21 Mas não acredite nisso, pois mais de quarenta deles vão ficar escondidos esperando Paulo para o matar. Todos eles fizeram este juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa antes de termos matado Paulo.” Eles estão prontos para cumprir o juramento e esperam apenas saber o que o senhor vai resolver.
22 Dɔ́ɔ ane mod ambáá a sə́nze álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá, “Weeláŋgé modmod wɛɛ́ mɔ́lāŋgē mɛ ádɛ́n dyam.” Amaá-ʼaá ahɔ́b nɛ̂ dɔ́ɔ áláŋgé ene kɔ́demod aá ákag.
22 Então o comandante respondeu: — Não diga a ninguém que você me contou isso. E mandou que o moço fosse embora.
23 Dɔ́ɔ ane mod ambáá a sə́nze áchɛ́nlé éche sə́nze émbáá émpēe ébɛ boŋ álāŋgē bɔ́ nɛ́n aá, “Nyétêd mbwɔ́kɛl é sə́nze ébɛ, nyéboŋsɛn chɔ́ âkɛ á Kaisaria nchoo ne sə́nze móom saámbé éche ékɛɛne hɔ́sɛ ne mbwɔ́kɛl é sə́nze ébɛ éche éwanne mekoŋ. Nyáābɔ̄ɔ nyéboŋsɛn nyéhide dyam ngə́ŋ abog nkuu.
23 Então o comandante chamou dois oficiais e disse: — Arranjem duzentos soldados, e mais setenta cavaleiros, e duzentos lanceiros para ir até a cidade de Cesareia. Estejam prontos para sair daqui às nove horas da noite.
24 Nyéhɛde-ʼɛ Paalɛ hɔ́sɛ eche ěkɛɛ́n mɔ́. Nyélyə́ged mɔ́ nyépɛɛn mɔ́ wɛ́ɛ nkamlɛnɛ Fɛligsɛ ésebán dyam dé mbéb ábɛnlédé mɔ́.”
24 Preparem também cavalos para Paulo montar e o levem com toda a segurança para o governador Félix.
25 Bédêkɛ̌ antel kálag eche bénwālɛ̄ɛ̄ echě ehɔ́be nɛ́n aá,
25 Depois o comandante escreveu uma carta que dizia o seguinte:
26 “Mɛ, Kladios Lisiasɛ mɛ-ɛɛ́ ntenle wɛ, nkamlɛnɛ a edúbé ambáá, Fɛligsɛ. Nlɛ̌nté wɛ.
26 “Excelentíssimo Governador Félix, “Saudações.
27 Bad bé Israɛl bénkōb anɛ́n mod béhɛdé-ʼɛ mɔ́ awúu. Nsóŋtɛ́né-ʼaá mɛɛ́ adíi mod a Roma, dɔ́ɔ syáābe échêm sə́nze sékíí mɔ́ ahúd áwab mekáá.
27 “Alguns judeus agarraram este homem e quase o mataram. Quando soube que ele era cidadão romano, eu fui com os meus soldados e não deixei que ele fosse morto.
28 Nhɛdéʼáá mɛɛ́ ḿbíi chǒm éche béhɔ́bé bán abɛlé. Né-ɔɔ́, menkɛɛ́n mɔ́ á káánsɛl.
28 Eu queria saber por que o estavam acusando e por isso resolvi levá-lo diante do Conselho Superior dos judeus.
29 Nhɛdé áte nnyíné nɛ́n mɛɛ́ eébɛlɛɛ́ dyam áde álûmte nɛ́n bán atə́ŋgɛ́né awɛ́ kéʼɛ atə́ŋgɛ́né akɛ á mbwɔg. Mam mésyə̄ə̄l ḿme béhɔ́bé bán abɛlé médíi mam ḿme ménɔne échab mbéndé.
29 Então descobri que ele não tinha feito nada para merecer a prisão ou a morte. A acusação contra ele era a respeito da própria lei deles.
30 Béláŋgé-ʼaá mɛ bán bad bé Israɛl béhəgke mɔ́ âwúu mɔ́, dɔ́ɔ ńlómé mɔ́ áwôŋ ábwɔ̄g-ábwɔ̄g. Nláŋgé-ʼɛ bad ábe béhíde mɔ́ mekuu mɛɛ́, béhyɛ béláa wɛ chǒm éche béhɔ́bé bán abɛlé.”
30 Quando fui informado de que havia um plano para matá-lo, resolvi mandá-lo ao senhor. E disse para aqueles judeus que fizessem as acusações na sua presença. “Saúde. “Cláudio Lísias.”
31 Échê sə́nze êmbɛ̌l ngáne bénlāāʼɛ́ bɔ́ bán bébɛl. Béntēd Paalɛ békɛ̄ɛ̄n mɔ́ nkuu ne nkuu kə́ə́ŋ bépɛ̄ɛ̄n mɔ́ á dyad á Antipatris.
31 Então os soldados cumpriram as ordens. Pegaram Paulo e o levaram durante a noite até a cidade de Antipátride.
32 Nɛ́ɛ bǐn éʼsáŋgé, sə́nze éche ékɛ́ɛ́náá mekuu êntǐm ámbīd á ndáb e meláá, bétɛ̄dē sə́nze éche ékɛ́ɛ́néʼáá hɔ́sɛ âkɛɛn Paalɛ.
32 No dia seguinte os soldados voltaram para a fortaleza, deixando que os cavaleiros continuassem a viagem com Paulo.
33 Bênkɛɛ́n mɔ́ á dyad á Kaisaria. Áde bépédé bêmbɛ̌ nkamlɛnɛ ene kálag bébɛ̄-ʼɛ Paalɛ áwe mekáá.
33 Eles o levaram para a cidade de Cesareia, deram a carta ao Governador e lhe entregaram Paulo.
34 Áde ane nkamlɛnɛ áláá ene kálag ansɛdéd Paalɛ aáken mbwɔ́g ehéé ábídé. Áde ásóŋtɛ́né aá Paalɛ abídé á mbwɔ́g e Silisia,
34 O Governador leu a carta e perguntou a Paulo de onde ele era. Quando soube que era da região da Cilícia,
35 anhɔ́b aá, “Mɛ̌wōg kéchéé éche éwóó ahɔ́b nzé bad ábe béhíde wɛ mekuu bépédé.” Hɛ́ɛ áláŋgé sə́nze aá békɛɛn Paalɛ á ndáb e kə̂ŋ eche kə̂ŋ Hɛrɔdɛ ánlōŋgē, bénɔne-ʼɛ mɔ́ áhed.
35 disse: — Quando os seus acusadores chegarem, eu ouvirei o que você tem para dizer. Em seguida mandou que ele ficasse preso no palácio do Governador .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.