Marcos 6
Kitabu ka Kanu (BSP) vs NVT
1 Ntɛ Yesu ɛyɛfɛ di mɔ, k'ɔŋkɔ dare dɔn Nasarɛt, kɔ acɛpsɛ ɔn ŋancəmɛ kɔ darəŋ.
1 Jesus deixou essa região e voltou com seus discípulos para Nazaré, cidade onde tinha morado.
2 Ntɛ simiti, dɔsɔk da kəŋesəm dɛmbəp mɔ, k'ɛyɛfɛ kətəksɛ nde dəkətola Kanu da aSuyif. Kɔ afum alarəm acəŋkəl aŋɛ cusu cənawos teta mɛtəksɛ mɔn mɔ, ŋaŋyiftɛnɛ: «Deke mamɛ mɛŋyɛfɛ kɔ-ɛ? Kəcərɛ kəkɔtɛnɛ mes kəre kɔ kaŋkɛ asɔŋ kɔ mɔ? Cəke cɔ waca wɔn wɔŋyɔ mes mɛwɛy-wɛy mamɛ-ɛ?
2 No sábado seguinte, começou a ensinar na sinagoga, e muitos dos que o ouviam se admiraram e perguntavam: “De onde vem tanta sabedoria e poder para realizar esses milagres?
3 Bafɔ kamdɛr ɔfɔ, wan ka Mari, wɛnc ka Sak, Yoses, Yuda kɔ Simɔŋ ba? Bafɔ akirɛ ɔn ŋayi su dɛ dacɔ ba?» Mes mamɔkɔ mɛnasɔŋɛ ŋa kətɔgbɛkər kɔ kəlaŋ.
3 Não é esse o carpinteiro, filho de Maria e irmão de Tiago, José, Judas e Simão? Suas irmãs moram aqui, entre nós”. E sentiam-se muito ofendidos.
4 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Afɔfati kəleləs sayibɛ, mɛnɛ nde ndɔrɔn, akomɛnɛ ɔn dacɔ kɔ aka kəlɔ kɔn disrɛ.»
4 Então Jesus lhes disse: “Um profeta recebe honra em toda parte, menos em sua cidade e entre seus parentes e sua própria família”.
5 Ali tes tɛwɛy-wɛy ɛnatam fɛ kəyɔ di, mɛnɛ ntɛ ɛnataməs acuy alɔma, pədeŋər ŋa waca mɔ.
5 Por isso, não pôde realizar milagres ali, exceto pôr as mãos sobre alguns enfermos e curá-los.
6 Kɔ pənciyanɛ Yesu, bawo aka di ŋanabut kəlaŋ. K'encepər-cepər sədare səcəsək sa dɔtɔf fəp pəctəksɛ.
6 E ficou admirado com a incredulidade daquele povo. Então Jesus percorreu diversos povoados, ensinando a seus moradores.
7 Ntɛ ewe acɛpsɛ ɔn darəŋ wəco kɔ mɛrəŋ mɔ, kɔ Yesu ɛyɛfɛ kəsom ŋa mɛrəŋ mɛrəŋ, pəcsɔŋ ŋa fənɔntər fətamɛ yɔŋk yɛlɛc.
7 Reuniu os Doze e começou a enviá-los de dois em dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos impuros.
8 K'endeŋər ŋa kəcloku a ta ŋatɔmpərɛnɛ daka o daka teta dɔpɔ, mɛnɛ kəgbo gbəcərəm. K'oloku ŋa: «Ta nətɔmpərɛnɛ kəcom, alɔba, ta nəgbəncənɛ pəsam dəfi,
8 Instruiu-os a não levar coisa alguma na viagem, exceto um cajado. Não poderiam levar alimento, nem bolsa de viagem, nem dinheiro.
9 mba nəbɛrnɛ cɔfta cin gboŋ, ta nəbɛrnɛ səburumus mɛrəŋ.»
9 Poderiam calçar sandálias, mas não levar uma muda de roupa extra.
10 Kɔ Yesu oloku ŋa sɔ: «Kəlɔ nkɛ nəmbɛrɛ mɔ, nəyi ki disrɛ haŋ nəyɛfɛ kəfo kaŋkɔ.
10 Disse ele: “Onde quer que forem, fiquem na mesma casa até partirem da cidade.
11 Kɔ tɔyɔnɛ kəfo kəlɔma afum ŋawosɛ fɛ kəbaŋ nu, ŋawosɛ fɛ kəcəŋkəl nu, kɔ nənde kəcyɛfɛ di-ɛ, nəkoŋ kəfəl ka wɛcək wonu, ti tendeyɔnɛ ŋa sede a ŋanabaŋ fɛ nu.»
11 Mas, se algum povoado se recusar a recebê-los ou a ouvi-los, ao saírem, sacudam a poeira dos pés como sinal de reprovação”.
12 Kɔ acɛpsɛ ɔn ŋaŋkɔ, ŋaccam ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋaŋsəkpər bəkəc, ŋaŋlomp.
12 Então eles partiram, dizendo a todos que encontravam que se arrependessem.
13 Kɔ ŋambɛləs yɔŋk yɛlɛc yɛlarəm, ŋacsop acuy alarəm moro, ŋactaməs ŋa.
13 Expulsaram muitos demônios e curaram muitos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Kɔ Herodu nwɛ ɛnatɔmpər dɛbɛ da Kalile mɔ, ene pacloku teta Yesu, bawo tewe tɔn tɛnasam, pacloku: «Saŋ ɔfɔ, wəkɔ ɛncgbət dəromun teta Kanu mɔ, nkɔn ɔfɔtɛ afi dacɔ, itɔsɔŋɛ ntɛ ɛntam kəyɔnɛ mes mɛwɛy-wɛy mɔ.»
14 Logo o rei Herodes ouviu falar de Jesus, pois todos comentavam a seu respeito. Alguns diziam: “João Batista ressuscitou dos mortos. Por isso tem poder para fazer esses milagres”.
15 Alɔma ŋacloku: «Eli ɔfɔ,» alɔma ŋacloku sɔ: «Sayibɛ sɔ, nsɛ səwurɛnɛ sayibɛ sa tɛm tokur aŋa mɔ.»
15 Outros diziam: “É Elias”. Ainda outros diziam: “É um profeta, como os profetas de antigamente”.
16 Mba ntɛ Herodu ene mes mamɔkɔ mɔ, k'oloku: «Saŋ nwɛ inasom k'aŋgbinti domp mɔ, nkɔn ɔfɔtɛ afi dacɔ!»
16 Quando Herodes ouviu falar de Jesus, disse: “João, o homem a quem decapitei, voltou dos mortos!”.
17 Herodu yati ɛnasom afum, ŋasumpər Saŋ ŋakot kɔ, ŋambɛr kɔ dəbili teta Herodiyad wəran ka wɛnc Filip, nwɛ Herodu ɛnabaŋər kɔ pənɛncɛ mɔ.
17 O rei havia mandado prender e encarcerar João para agradar Herodias. Ela era esposa de seu irmão, Filipe, mas Herodes tinha se casado com ela.
18 Saŋ oncloku Herodu: «Sariyɛ səmɔn'am kənɛncɛ wəran ka wɛnc əm.»
18 João dizia a Herodes: “É contra a lei que o senhor viva com a esposa de seu irmão”.
19 Herodiyad ɛnater Saŋ pəfaŋ kədif kɔ, mba ɛnctam fɛ,
19 Por isso Herodias guardava rancor de João e queria matá-lo, mas não podia fazê-lo,
20 bawo Herodu ɔncsɔŋ Saŋ pəlel, pəcərɛ sɔ a wərkun wəlompu Saŋ ɔyɔnɛ, pəsɔk sɔ, Herodu ɛnckɛkəs kɔ. Kɔ Herodu endecəŋkəl Saŋ-ɛ, pəncyi kɔ yamayama, mba kəcəŋkəl kɔn kəncbɔt kɔ.
20 pois Herodes o respeitava e o protegia, sabendo que ele era um homem justo e santo. Herodes ficava muito perturbado sempre que falava com João, mas mesmo assim gostava de ouvi-lo.
21 Kɔ dɔsɔk dende dɛbəp ndɛ Herodu ɛnaboc kəsata ka teren toluksər ta kəkom kɔn mɔ, k'ewe asəŋkɛnɛ ɔn dɛbɛ, abɛ asɔdar, k'abeki a Kalile kəkɔ di yeri.
21 Finalmente, no aniversário de Herodes, Herodias teve a oportunidade que procurava. Ele deu uma festa para os membros do alto escalão do governo, para seus oficiais militares e para os cidadãos mais importantes da Galileia.
22 Kɔ wan ka wəran kɔn Herodiyad ɛmbɛrɛ k'empisɛ, kɔ tɔmbɔt Herodu kɔ abɛ akɔ ŋanayi di mɔ. Kɔ Herodu oloku wəyecəra: «Məwer im paka mpɛ o mpɛ məfaŋ mɔ, isɔŋ əm pi.»
22 Sua filha, também chamada Herodias, entrou e apresentou uma dança que agradou muito Herodes e seus convidados. “Peça-me qualquer coisa que deseje, e eu lhe darei”, disse o rei à moça.
23 K'ɛndɛrmɛ kɔ toloku ntɛ: «Mpɛ məŋwer im mɔ, iŋsɔŋ əm pi, ali pɔyɔnɛ dɛbɛ dem kəsək kin.»
23 E prometeu, sob juramento: “Eu lhe darei o que pedir, até metade do meu reino!”.
24 Kɔ wan wəran owur k'ɔŋkɔ pəyif kɛrɛ: «Ak'iŋkɔwer kɔ-ɛ?» Kɔ kɛrɛ oloku kɔ: «Domp da Saŋ Batis.»
24 Ela saiu e perguntou à mãe: “O que devo pedir?”. A mãe lhe disse: “Peça a cabeça de João Batista!”.
25 Kɔ wan wəran ɛmbɛlkər kəluksərnɛ nde wəbɛ eyi mɔ pəkɔwer kɔ: «Ifaŋ a məsɔŋ im gbəncana bambɛ depəlet domp da Saŋ Batis.»
25 A moça voltou depressa ao rei e disse: “Quero a cabeça de João Batista agora mesmo num prato!”.
26 K'abɔc ŋɛmbɛrɛ wəbɛ Herodu, mba teta kədɛrəm kɔn kɔ akɔ ŋanayi di mɔ, ɛnafaŋ fɛ kəbupərɛ kədɛrəm kɔn.
26 O rei muito se entristeceu com isso, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde negar o pedido.
27 Kɔ wəbɛ osom gbəncana babɔkɔ wəsɔdar a pəkɛrɛ kɔ domp da Saŋ. Kɔ wəsɔdar ɔŋkɔ pəgbinti Saŋ domp dəbili.
27 Assim, enviou no mesmo instante um carrasco com ordens de cortar a cabeça de João e trazê-la. Ele decapitou João na prisão,
28 K'aŋkɛrɛ domp da Saŋ depəlet. Kɔ Herodu ɔsɔŋ di wəyecəra, kɔ nkɔn ɔsɔŋ di kɛrɛ.
28 trouxe a cabeça num prato e a entregou à moça, que a levou à sua mãe.
29 Ntɛ acɛpsɛ a Saŋ Batis ŋane ti mɔ, kɔ ŋander ŋalɛk kəbel kɔn kɔ ŋawup.
29 Quando os discípulos de João souberam o que havia acontecido, foram buscar o corpo e o colocaram numa sepultura.
30 Kɔ asom ŋaloŋkanɛ Yesu kəsək, kɔ ŋalɔmər kɔ tɔkɔ ŋanayɔ kɔ tɔkɔ ŋanatəksɛ mɔ fəp.
30 Os apóstolos voltaram de sua missão e contaram a Jesus tudo que tinham feito e ensinado.
31 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Nəder nnɔ kəsək, nnɔ kəfo kəyer-yer, nəŋesəm pəpic.» Bawo afum alarəm ŋancder ŋaclukus, ŋanayɔ fɛ tɛm tedi yeri yati.
31 Jesus lhes disse: “Vamos sozinhos até um lugar tranquilo para descansar um pouco”, pois tanta gente ia e vinha que eles não tinham tempo nem para comer.
32 Kɔ ŋambɛrɛ debil kəkɔ kəfo kəyer-yer.
32 Então saíram de barco para um lugar isolado, a fim de ficarem a sós.
33 Kɔ afum alarəm ŋanəŋk ŋa ntɛ ŋanckɔ mɔ, kɔ ŋanɛpəl ŋa. Kɔ afum a sədare səcəsək ŋayɛksɛ sɔ kəkɔgbintərnɛ ŋa.
33 Contudo, muitos os reconheceram e os viram partir, e pessoas de várias cidades correram e chegaram antes deles.
34 Ntɛ Yesu ontor debil mɔ, k'ɛnəŋk kənay ka afum alarəm, k'ɔyɔnɛ ŋa nɔnɔfɔr, bawo ŋanayi pəmɔ ŋkesiya nyɛ yɔntɔyɔ wəkɛk mɔ, k'ɛyɛfɛ kətəksɛ ŋa mes mɛlarəm.
34 Quando Jesus saiu do barco, viu a grande multidão e teve compaixão dela, pois eram como ovelhas sem pastor. Então começou a lhes ensinar muitas coisas.
35 Ntɛ dec dɛncləpɛ mɔ, kɔ acɛpsɛ ɔn ŋalɔtərnɛ ŋacloku kɔ: «Kəfo kaŋkɛ kəyɔ yer-yer, dec deyi kələp,
35 Ao entardecer, os discípulos foram até ele e disseram: “Este lugar é isolado, e já está tarde.
36 məloku ŋa ŋakɔ ŋatɛn yeri, ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋakɔ ŋawayɛnɛ yeri dəmadare mɛfɛt mɛfɛt, kɔ sədare səcəsək mɔ.»
36 Mande as multidões embora, para que possam ir aos campos e povoados vizinhos e comprar algo para comer”.
37 Mba kɔ Yesu oloku ŋa: «Nənasərka nəsɔŋ ŋa yeri.» Kɔ acɛpsɛ ŋayif kɔ: «Ntɛ məfaŋ mɔ səkɔ səwayɛ afum akaŋɛ fəp yeri pəsam mpɛ pɛmbəp gbəleŋ masar mɛrəŋ mɔ ba?»
37 Jesus, porém, disse: “Providenciem vocês mesmos alimento para eles”. “Precisaríamos de muito dinheiro
38 Kɔ Yesu eyif ŋa: «Cəcom cəke cɔ nəyɔ-ɛ? Nəkɔ nəmɔmən.» Ntɛ ŋaŋkɔ ŋamɔmən mɔ, kɔ ŋaloku Yesu: «Cəcom kəcamət kɔ lop mɛrəŋ.»
38 “Quantos pães vocês têm?”, perguntou ele. “Vão verificar.” Eles voltaram e informaram: “Cinco pães e dois peixes”.
39 Kɔ Yesu oloku acɛpsɛ ɔn ŋadəs afum cəgba cəgba yika yobuk kəroŋ.
39 Então Jesus ordenou que fizessem a multidão sentar-se em grupos na grama verde.
40 Kɔ ŋandəs afum cəgba ca tasar tin (100) kɔ cəgba ca wəco kəcamət (50).
40 Assim, eles se sentaram em grupos de cinquenta e de cem.
41 Kɔ Yesu ɛlɛk cəcom ncɛ kəcamət kɔ lop nyɛ mɛrəŋ, k'eyekti fɔr darenc, k'eyif Kanu barka. K'entepi cəcom k'ɛyɛfɛ ci kəsɔŋəs acɛpsɛ ɔn, ŋayerəs ci afum. K'eyer sɔ lop yayɔkɔ afum fəp.
41 Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, à medida que ia partindo os pães, entregava-os aos discípulos para que os distribuíssem ao povo. Também dividiu os peixes para que todos recebessem uma porção.
42 Kɔ fəp fəsɔm ci kɔ ŋanɛmbərɛ,
42 Todos comeram à vontade,
43 k'aluksɛ yeri cəcom kɔ lop yɛlpəs cəfala ncɛ wəco kɔ mɛrəŋ.
43 e os discípulos recolheram doze cestos com os pães e peixes que sobraram.
44 Arkun aŋɛ ŋanasɔm cəcom cacɔkɔ mɔ, ŋanabəp arkun wul kəcamət (5.000).
44 Os que comeram foram cinco mil homens.
45 Ntɛ tencepər mɔ, gbəncana babɔkɔ kɔ Yesu ɛntarɛ acɛpsɛ ɔn kəbɛrɛ debil ŋanuŋkɛnɛ kəcali mokuru mɔkɔ, ntende Bɛtsayida, nkɔn pəcgbəcɛnɛ kəloku kənay ka afum kəlukus ndaraŋan.
45 Logo em seguida, Jesus insistiu com seus discípulos que voltassem ao barco e atravessassem o mar até Betsaida, enquanto ele mandava o povo para casa.
46 Ntɛ elembərnɛ ŋa mɔ, k'ɔŋkɔ kətola Kanu nde tɔrɔ kəroŋ.
46 Depois de se despedir de todos, subiu sozinho ao monte para orar.
47 Ntɛ dɔfɔy dɛmbəp mɔ, abil ŋeyi kəba dacɔ, nkɔn sona pəyi dəntɔf.
47 Durante a noite, os discípulos estavam no barco, no meio do mar, e Jesus, sozinho em terra.
48 Kɔ Yesu ɛnəŋk tɔkɔ pənacuca acɛpsɛ ɔn kəŋas mɔ, bawo afef ŋɔ ŋancgbofnɛ, pibi pɔbɔlɛ k'ender nnɔ ŋayi mɔ pəckɔt kəba kəroŋ kəkɔcepər ŋa.
48 Ele viu que estavam em apuros, remando com força e lutando contra o vento e as ondas. Por volta das três da madrugada, Jesus foi até eles caminhando sobre o mar. Sua intenção era passar por eles,
49 Ntɛ acɛpsɛ ɔn ŋanəŋk kɔ pəckɔt kəba kəroŋ mɔ, kɔ ŋafɔtɔ a tubɛri tɔ, kɔ ŋaŋkulɛ-kulɛ,
49 mas, quando o avistaram caminhando sobre as águas, gritaram de pavor, pensando que fosse um fantasma.
50 bawo fəp faŋan ŋancnəŋk kɔ, kɔ kənesɛ kəyi ŋa. Mba gbəncana babɔkɔ kɔ Yesu olok-lokər ŋa, pəcloku: «Nəbəknɛ! In'ɔfɔ, ta nənesɛ!»
50 Ficaram todos aterrorizados ao vê-lo. Imediatamente, porém, Jesus lhes disse: “Não tenham medo! Coragem, sou eu!”.
51 Kɔ Yesu ɛmbɛrɛ debil kɔ afef ŋɛsak kəwur. Kɔ cusu cəwos ŋa.
51 Em seguida, subiu no barco e o vento parou. Os discípulos ficaram admirados,
52 Bawo acɛpsɛ ɔn ŋanacərɛ fɛ ntɛ o ntɛ teta cəcom, pənasɔk fɛ ŋa anɔ Yesu ɔfɔ-ɛ.
52 pois ainda não tinham entendido o milagre dos pães. O coração deles estava endurecido.
53 Ntɛ ŋalip kəcali kəba kɔ acɛpsɛ ɔn mɔ, kɔ ŋambəp atɔf ŋa Kenesarɛt kɔ ŋaŋkot di abil.
53 Depois de atravessarem o mar, chegaram a Genesaré. Levaram o barco até a margem
54 Ŋandetor debil k'anɛpəl Yesu,
54 e desceram. As pessoas reconheceram Jesus assim que o viram.
55 kɔ afum a atɔf ŋaŋɔkɔ fəp ŋayɛksɛ kəder, ŋackɛrɛ acuy dəsəpoko nnɔ o nnɔ ancne a Yesu eyi mɔ.
55 Quando ouviam que Jesus estava em algum lugar, corriam por toda a região, levando os enfermos em macas para onde sabiam que ele estava.
56 Nnɔ o nnɔ ɛncbɛrɛ mɔ, pəyɔnɛ tadare kɔ pəyɔnɛ fɛ ti dare dɔpɔŋ, kɔ pəyɔnɛ fɛ ti dəkulum, ancboc acuy abaŋka ŋɔpɔŋ, paclɛtsɛnɛ Yesu kəwosɛ acuy ŋagbuŋɛnɛ ali dobol da burumus bɔn. Acuy aŋɛ o aŋɛ ŋancgbuŋɛnɛ di mɔ, ŋanctamnɛ.
56 Aonde quer que ele fosse — aos povoados, às cidades ou aos campos ao redor —, levavam os enfermos para as praças. Suplicavam que ele os deixasse pelo menos tocar na borda de seu manto, e todos que o tocavam eram curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.