Lucas 20
Kitabu ka Kanu (BSP) vs VC
1 Dɔsɔk dɔlɔma, ntɛ Yesu eyi kətəksɛ afum nde kəlɔ kəpɔŋ ka Kanu mɔ, pəcloku moloku mɔtɔt. Aloŋnɛ apɔŋ, kɔ atəksɛ a sariyɛ s'aSuyif kəlɛkɛnɛ abeki a dɔtɔf ŋambɛrər kɔ,
1 Num daqueles dias, Jesus ensinava no templo e anunciava ao povo a boa nova. Chegaram os príncipes dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 kɔ ŋaloku Yesu: «Məloku su ma: Kətam kəre kɔ məyɔnɛ mes mamɛ, kɔ pəyɔnɛ fɛ ti-ɛ, məboncər su nwɛ ɔsɔŋ əm kətam kaŋkɔ mɔ.»
2 e falaram-lhe: Dize-nos: com que direito fazes essas coisas, ou quem é que te deu essa autoridade?
3 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Ina sɔ, k'iyif nu k'inder toloku tin. Nəluks'em ti:
3 Jesus respondeu: Também eu vos farei uma pergunta.
4 Kəgbət dəromun ka Saŋ dəkɔm kəncyɛfɛ ba, ka nda afum?»
4 Respondei-me: o batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Kɔ ŋayɛfɛ kəgbɛkəlɛnɛ taŋan, ŋacloku: «Kɔ səluksɛ ndɛkəl a dəkɔm kəgbət kɔn kənayɛfɛ-ɛ, eŋyif su: ‹Ta ake tɔ nənatɔlaŋɛ Saŋ-ɛ?›
5 Eles começaram a raciocinar entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele dirá: Por que razão, pois, não crestes nele?
6 Kɔ səloku a nda afum kəncyɛfɛ-ɛ, aka dɔtɔf fəp ŋancacas su, bawo fəp fənacərɛ a Saŋ sayibɛ s'ɛnayɔnɛ.»
6 Se, porém, dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque está convencido de que João era profeta.
7 Kɔ ŋaluksɛ Yesu: «Səncərɛ fɛ.»
7 Responderam por fim que não sabiam de onde era.
8 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Ina sɔ, ifɔloku nu kətam nkɛ iŋyɔnɛ mamɛ mɔ.»
8 Replicou-lhes também Jesus: Nem eu vos direi com que direito faço estas coisas.
9 Kɔ Yesu ɛyɛfɛ kəlok-lokər afum dətotubcɛnɛ ntɛ: «Fum ɛnabɔf ŋgbɔŋkəlɔ ya wɛn, k'ɔsɔŋ yi abəc alɔma, ŋatəŋnɛ kɔ akakɔ kəcsɔŋ kɔ kəway, kɔ nkɔn owur k'ɔŋkɔ marənt mowonu.
9 Então Jesus propôs-lhes esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se por muito tempo para uma terra estranha.
10 Ntɛ tɛm tepim tɛmbəp mɔ, kɔ wəka ŋgbɔŋkəlɔ osom wəcar nnɔ abəc ŋayi mɔ, kəkɔbaŋ yokom ya wɛn nyɛ pəmar ŋasɔŋ kɔ kəway kɔn mɔ. Mba kɔ abəc a ŋgbɔŋkəlɔ ŋasut kɔ, kɔ ŋasak, k'olukus waca wɔsɔkər.
10 No tempo da colheita, enviou um servo aos vinhateiros para que lhe dessem do produto da vinha. Estes o feriram e o reenviaram de mãos vazias.
11 Kɔ wəka ŋgbɔŋkəlɔ nwɛ ɔŋgbɔkərɛ sɔ kəsom wəcar wəlɔma, kɔ abəc akakɔ ŋasut sɔ fum nwɛ, kɔ ŋalapəs kɔ, kɔ ŋasak, nkɔn sɔ k'olukus waca wɔsɔkər.
11 Tornou a enviar outro servo; eles feriram também a este, ultrajaram-no e despediram-no sem coisa alguma.
12 Kɔ wəka ŋgbɔŋkəlɔ osom sɔ wəka maas, kɔ abəc a ŋgbɔnkəlɔ ŋambopər sɔ wəkakɔ, kɔ ŋambɛləs kɔ.
12 Tornou a enviar um terceiro; feriram também este e expulsaram-no.
13 Kɔ wəka ŋgbɔkəlɔ nwɛ eyifnɛ: ‹Cəke c'indeyɔ-ɛ? Wan kem nwɛ imbɔtər mɔ indesom. Tɔlɔma ŋaŋkɔleləs wəkakɔ.›
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Mba ntɛ abɔf a ŋgbɔŋkəlɔ ŋanəŋk wan ka wəka ŋgbɔŋkəlɔ mɔ, kɔ ŋalokɛnɛ: ‹Wəlɛk kɔn kɛ ɔfɔ, wəkawɛ. Padif kɔ ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋgbɔŋkəlɔ yede yɔyɔnɛ yosu mɔ.›
14 Vendo-o, porém, os vinhateiros discorriam entre si e diziam: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que se torne nossa a herança.
15 Kɔ abəc aŋɛ ŋasumpər wan ka wəka ŋgbɔŋkəlɔ, kɔ ŋawurɛnɛ kɔ saŋka tadarəŋ, kɔ ŋandif.»
15 E lançaram-no fora da vinha e mataram-no. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Kɔ Yesu ɔnɔcər: «Wəka ŋgbɔŋkəlɔ pəder pədifət abəc akakɔ fəp, pəbaŋ sɔ ŋgbɔŋkəlɔ yɔn pəsɔŋ yɛbəc ya yi abəc alɔma.» Ntɛ afum ŋane moloku mmɛ mɔ, kɔ ŋaloku: «Ta tatɔkɔ tɛtam kəyi!»
16 Virá e exterminará estes vinhateiros e dará a vinha a outros. A estas palavras, disseram: Que Deus não o permita!
17 Kɔ Yesu ɛŋkafəli kəro k'ɔmɔmən ŋa, k'eyif: «Cəke cɔ Yecicəs Yosoku yayɛ yoloku oŋ-ɛ?:
17 Mas Jesus, fixando o olhar neles, disse-lhes: Que quer dizer então o que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram tornou-se a pedra angular {Sl 117,22}?
18 Nwɛ o nwɛ ɛntɛmpɛnɛ pi kəroŋ mɔ, ɛntɛpɛ.
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará despedaçado; e sobre quem ela cair, este será esmagado!
19 Atəksɛ a sariyɛ kɔ aloŋnɛ apɔŋ ŋactɛn kətəp Yesu waca tɛm tatɔkɔ, bawo ŋanacərɛ a tetaŋan t'ɛnalokɛ totubcɛnɛ tatɔkɔ. Mba ŋacnesɛ afum akɔ ŋanayi di mɔ.
19 Naquela mesma hora os príncipes dos sacerdotes e os escribas procuraram prendê-lo, mas temeram o povo. Tinham compreendido que se referia a eles ao propor essa parábola.
20 Ntɛ ŋanafaŋ kəsumpər Yesu dəmoloku mɔ, kɔ ŋasom atɛnəs mes aŋɛ ŋanabaŋɛnɛ kəyɔnɛ alompu, ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋatam kəbɛr kɔ wəbɛ dəwaca, nwɛ ɛnatɔmpər kətam kɔ fənɔntər fa dɛbɛ da Rom mɔ.
20 Puseram-se então a observá-lo e mandaram espiões que se disfarçassem em homens de bem, para armar-lhe ciladas e surpreendê-lo no que dizia, a fim de o entregarem à autoridade e ao poder do governador.
21 Kɔ afum aŋɛ anasom mɔ, ŋancaŋ Yesu moloku: «Wətəksɛ, səncərɛ a moloku mamɛ məŋloku məctəksɛ mi afum mɔ mɔsɔk. Məfɔkiti fum kənəŋk kɔn, mba dɔpɔ da Kanu yati dɔ məntəksɛ afum dəkance.
21 Perguntaram-lhe eles: Mestre, sabemos que falas e ensinas com retidão e que, sem fazer acepção de pessoa alguma, ensinas o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Awa, məloku su ma, pəmar səsɔŋ dut dosu Sesar wəbɛ wəka tɔf ya Rom ba, ka ta səsɔŋ kɔ di?»
22 É-nos permitido pagar o imposto ao imperador ou não?
23 Mba kɔ Yesu ɛnɛpəl towul taŋan, k'oluksɛ ŋa:
23 Jesus percebeu a astúcia e respondeu-lhes:
24 «Nəmentər im pəsam gbəleŋ bin. Alulu ŋa ana ŋeyi pəsam papɔkɔ-ɛ, kɔ tewe ta wəkayi?» Kɔ ŋaloku, «Sesar wəbɛ wəka Rom.»
24 Mostrai-me um denário. De quem leva a imagem e a inscrição? Responderam: De César.
25 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Awa, nəsɔŋ Sesar pɔkɔ pɔyɔnɛ pɔn mɔ, kɔ Kanu sɔ pɔkɔ pɔyɔnɛ pɔn mɔ.»
25 Então lhes disse: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Afum aŋɛ ŋanatam fɛ kəsumpər kɔ dəmoloku kənay nkɛ dacɔ. Mba ntɛ moloku ma Yesu mɛnaciyanɛ ŋa mɔ, kɔ ŋancaŋk.
26 Assim não puderam surpreendê-lo em nenhuma de suas palavras diante do povo. Pelo contrário, admirados da sua resposta, tiveram que calar-se.
27 Kɔ aSadisi aŋɛ ŋanaloku a fum ɔfɔyɛfɛ defi mɔ, ŋander ŋayif Yesu moloku mmɛ:
27 Alguns saduceus - que negam a ressurreição - aproximaram-se de Jesus e perguntaram-lhe:
28 «Wətəksɛ, ntɛ tɔ Musa ɛnacicɛ su: ‹Kɔ fum efi pənɛncɛ mba ta ɛsak wan-ɛ, wɛnc ka wəfi, pəlɛk wəcəbokəra pəsɔŋ wɛnc wəfi yuruya.›
28 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se alguém morrer e deixar mulher, mas não deixar filhos, case-se com ela o irmão dele, e dê descendência a seu irmão.
29 Awɛnc camət-mɛrəŋ ŋanayi. Kɔ wəcɔkɔ-cɔkɔ ɛnɛncɛ, k'efi, ɛsak fɛ wan.
29 Ora, havia sete irmãos, o primeiro dos quais tomou uma mulher, mas morreu sem filhos.
30 Kɔ wəka mɛrəŋ ɛnasər wəran wəka wɛnc,
30 Casou-se com ela o segundo, mas também ele morreu sem filhos.
31 kɔ tɛyɛfɛ dənda kɔ wəka maas ɛnasər kɔ. Tatɔkɔ tɔ tɛnakɔ haŋ kɔ awɛnc aŋa aŋɛ camət-mɛrəŋ fəp ŋanɛncɛ wəran nwɛ, mba nwɛ o nwɛ ɛsak fɛ wan.
31 Casou-se depois com ela o terceiro. E assim sucessivamente todos os sete, que morreram sem deixar filhos.
32 Tɛlpəs oŋ, kɔ wəran sɔ efi.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Ti disrɛ, kɔ dɔsɔk dɛyɛfɛ da afi dendebəp-ɛ, an'endelɛk wəran wəkawɛ-ɛ? Bawo afum akaŋɛ camət-mɛrəŋ ŋananɛncɛ kɔ!»
33 Na ressurreição, de qual deles será a mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.
34 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Arkun kɔ aran a doru dandɛ ŋaŋnɛncɛnɛ.
34 Jesus respondeu: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento,
35 Mba aŋɛ andekiti panəŋk dolompu daŋan mɔ, pəmar ŋafɔtɛ afi dacɔ ŋayi sɔ wəyeŋ doru ndɛ dender mɔ, ŋafɔde ŋacnɛncɛnɛ.
35 mas os que serão julgados dignos do século futuro e da ressurreição dos mortos não terão mulher nem marido.
36 Ŋafɔtam sɔ kəfi, bawo pəyi ŋa pəmɔ mɛlɛkɛ, ŋa ŋandeyɔnɛ awut a Kanu, bawo Kanu kəyekti ŋa dədefi.
36 Eles jamais poderão morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, porque são ressuscitados.
37 Musa oloku pəsoku pɛs a afi ŋandefɔtɛ ntɛ Kanu kənaloku kɔ nde tɛrəntəm mpɛ pɛncmar mɔ. Dəndo Musa ewe Mariki: ‹Kanu ka Abraham, Kanu ka Siyaka, Kanu ka Yakuba.›»
37 Por outra parte, que os mortos hão de ressuscitar é o que Moisés revelou na passagem da sarça ardente {Ex 3,6}, chamando ao Senhor: Deus de Abraão, Deus de Isaac, Deus de Jacó .
38 Kɔ Yesu ɔnɔcər, «Bafɔ Kanu ka afi k'ɔyɔnɛ, mba ka ayi wəyeŋ, bawo nnɔ Kanu kəyi mɔ, fəp fəŋyi wəyeŋ.»
38 Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos; porque todos vivem para ele.
39 Kɔ acicəs a sariyɛ alɔma ŋalɛk moloku, kɔ ŋaloku: «Wətəksɛ, məloku belbel!»
39 Alguns dos escribas disseram, então: Mestre, falaste bem.
40 Kɔ ŋanesɛ sɔ kəyif kɔ moloku mɔlɔma.
40 E já não se atreviam a fazer-lhe pergunta alguma.
41 Kɔ Yesu oloku ŋa: «Cəke cɔ antam kəloku a Krist wan ka Dawuda gbəcərəm ɔfɔ-ɛ?
41 Jesus perguntou-lhes: Como se pode dizer que Cristo é filho de Davi?
42 Bawo Dawuda nkɔn yati oloku buk ba Yabura Dawuda disrɛ:
42 Pois o próprio Davi, no livro dos Salmos, diz: Disse o Senhor a meu Senhor: Senta-te à minha direita,
43 haŋ iclip kəboc aterɛnɛ am wɛcək wam dəntɔf.›
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés {Sl 109,1}.
44 Kɔ Dawuda ewe wəsom wəka Kanu «Mariki mɔn», cəke cɔ wəkakɔ ɛntam kəyɔnɛ wan kɔn-ɛ?»
44 Portanto, Davi o chama de Senhor! Como, pois, é ele seu filho?
45 Ntɛ afum ŋayi kəcəŋkəl Yesu mɔ, k'oloku acɛpsɛ ɔn darəŋ:
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse a seus discípulos:
46 «Nəkɛmbərnɛ atəksɛ sariyɛ s'aSuyif: Ŋambɔtər kəcacɛnɛ suma səpɔŋ, ŋambɔtər pacyif ŋa kəyif kəlel mofo mmɛ ambəpsɛnɛ mɔ, ŋambɔtər pacsɔŋ ŋa səcɔm səkiriŋ sa dəkətola Kanu da aSuyif, pacsɔŋ ŋa dəkəndɛ d'abɛ mofo medi yeri dəcəsata.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar de roupas compridas e gostam das saudações nas praças públicas, das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares dos banquetes;
47 Ŋacbaŋsər acəbokəra daka daŋan, ŋacbɔlsɛ sali ntɛ tɔŋsɔŋɛ pagbɛkərɛ ŋa mɔ. Andekɔkiti ŋa kiti kəyeŋki!»
47 que devoram as casas das viúvas, fingindo fazer longas orações. Eles receberão castigo mais rigoroso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.