Josué 14

Kitabu ka Kanu (BSP) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ntɔf yayɔkɔ yɔ anasɔŋəs aka Yisrayel nde antɔf ŋa Kanaŋ. Wəloŋnɛ Elasar, Yosuwe wan ka Nun, kɔ abɛ akiriŋ a cusuŋka ŋanasɔŋ aka Yisrayel ntɔf ya kɛ.
1 Isto, pois, é o que os filhos de Israel tiveram em herança, na terra de Canaã, o que Eleazar, o sacerdote, e Josué, filho de Num, e os cabeças dos pais das tribos dos filhos de Israel lhes fizeram repartir,
2 K'aŋkot yampuŋ-puŋ kəyer ka ntɔf ya kɛ pəmɔ tɔkɔ MARIKI kənasom Musa kəyer yi, cusuŋka ncɛ camət-maŋkəlɛ kɔ kusuŋka dacɔ ka Manase mɔ.
2 Por sorte da sua herança, como o Senhor ordenara, pelo ministério de Moisés, acerca das nove tribos e da meia tribo.
3 Bawo Musa ɛnasɔŋ antɔf ŋa kɛ cusuŋka cancɛ mɛrəŋ kəlɛkɛnɛ ka kusuŋka dacɔ ka Manase nde Yurdɛn kəsək ntende dec dɛmpɛ mɔ, mba ɛnasɔŋ fɛ kusuŋka ka Lewy ntɔf ya kɛ aka Yisrayel dacɔ.
3 Porquanto às duas tribos e à meia tribo já dera Moisés herança além do Jordão; mas aos levitas não tinha dado herança entre eles.
4 Afum a awut mɛrəŋ a Isifu ŋanayi cusuŋka mɛrəŋ: Manase kɔ Efrayim. Ali kəfo anasɔŋ fɛ aka kusuŋka ka Lewy, mɛnɛ sədare səndɛ kɔ cəsək ca si, teta yɔcɔl nyɛ ŋanasɔtɔ mɔ.
4 Porque os filhos de José eram duas tribos, Manassés e Efraim, e aos levitas não se deu herança na terra, senão cidades em que habitassem, e os seus arrabaldes para seu gado e para seus bens.
5 Kɔ aka Yisrayel ŋayɔ pəmɔ tɔkɔ MARIKI kənasom Musa a pəyer antɔf mɔ.
5 Como o Senhor ordenara a Moisés, assim fizeram os filhos de Israel, e repartiram a terra.
6 Kɔ aka Yuda ŋalɔtərnɛ Yosuwe nde Kilkal. Kɔ Kalebi wan ka Yefune wəka Kenisi eyif kɔ: «Məna məncərɛ tɔkɔ MARIKI kəloku Musa fum wəka Kanu te tosu mɔ, ina kɔ məna, nde Kadɛs-Barneya.
6 Então os filhos de Judá chegaram a Josué em Gilgal; e Calebe, filho de Jefoné o quenezeu, lhe disse: Tu sabes o que o Senhor falou a Moisés, homem de Deus, em Cades-Barnéia por causa de mim e de ti.
7 Meren wəco maŋkəlɛ m'inayɔ, tɛm ntɛ Musa wəcar ka MARIKI oncsom'im kəyɛfɛ ka Kadɛs-Barneya kəkɔtɛn mes yɔkyɔk dɔtɔf, k'iŋkɔ ilɔmər kɔ mes mmɛ intəŋnɛ mɔ abəkəc ŋosoku pɛs.
7 Quarenta anos tinha eu, quando Moisés, servo do Senhor, me enviou de Cades-Barnéia a espiar a terra; e eu lhe trouxe resposta, como sentia no meu coração;
8 Awɛnc'im aŋa aŋɛ sənapɛ mɔ, ŋanasɔŋɛ afum kətor bəkəc, mba ina inacəmɛ dim da MARIKI, Kanu kem darəŋ.
8 Mas meus irmãos, que subiram comigo, fizeram derreter o coração do povo; eu porém perseverei em seguir ao Senhor meu Deus.
9 Dɔsɔk dadɔkɔ dɔ Musa ɛndɛrəm ntɛ: ‹Ilaŋ ti fɔ ntɔf yayɛ mənakɔtɛnɛ mɔ, mɛnɛ antɔf ŋam ŋeyi yi dacɔ, antɔf ŋaŋɔkɔ ŋendeyɔn'am kɛ, məna kɔ awut am doru o doru, bawo məncəŋkəl dim da MARIKI, Kanu kem.›
9 Então Moisés naquele dia jurou, dizendo: Certamente a terra que pisou o teu pé será tua, e de teus filhos, em herança perpetuamente; pois perseveraste em seguir ao Senhor meu Deus.
10 Awa məgbətnɛ ntɛ: Ndɛkəl MARIKI kəsɔŋ em kiyi ka doru, pəmɔ tɔkɔ kənaloku ti mɔ. Tɛnasɔtɔ meren wəco maŋkəlɛ kɔ kəcamət ntɛ MARIKI kəncloku Musa ntɛ mɔ, ntɛ aka Yisrayel ŋanckɔt dətɛgbərɛ mɔ. Ndɛkəl oŋ, inɛwɛ isɔtɔ mɔkɔ meren wəco camət-maas kɔ kəcamət.
10 E agora eis que o Senhor me conservou em vida, como disse; quarenta e cinco anos são passados, desde que o Senhor falou esta palavra a Moisés, andando Israel ainda no deserto; e agora eis que hoje tenho já oitenta e cinco anos;
11 Isɔrɔtamnɛ pəmɔ dɔsɔk ndɛ Musa oncsom'im mɔ. Isɔrɔyɔ fənɔntər fa kəwan, kəbɛrɛ kɔ kəwur pəmɔ tɛm tatɔkɔ.
11 E ainda hoje estou tão forte como no dia em que Moisés me enviou; qual era a minha força então, tal é agora a minha força, tanto para a guerra como para sair e entrar.
12 Məsɔŋ'im oŋ antɔf nde dəmɔrɔ nŋɛ MARIKI kənaloku ta ŋi dɔsɔk dadɔkɔ mɔ. Mənane dɔsɔk dadɔkɔ a aka Anak ŋandɛ di sədare səpɔŋ. Kɔ ŋalompəs si ntɛ tɔsɔŋɛ ta aterɛnɛ aŋan ŋantam kəbɛrɛ. Kɔ MARIKI kəsol em-ɛ, indebaŋər ŋa sədare saŋan pəmɔ tɔkɔ nkɔn MARIKI kənalok'im ti mɔ.
12 Agora, pois, dá-me este monte de que o Senhor falou aquele dia; pois naquele dia tu ouviste que estavam ali os anaquins, e grandes e fortes cidades. Porventura o Senhor será comigo, para os expulsar, como o Senhor disse.
13 Kɔ Yosuwe ontola Kanu teta Kalebi wan ka Yefune, k'ɔsɔŋ kɔ dare da Hebərɔŋ.
13 E Josué o abençoou, e deu a Calebe, filho de Jefoné, a Hebrom em herança.
14 Ti tɛnasɔŋɛ Kalebi wan ka Yefune wəka Kenisi pəsɔtɔ dɔsɔk dadɔkɔ kɛ ka Hebərɔŋ, nkɛ kəsɔrɔyi haŋ mɔkɔ bawo Kalebi ɛnacəmɛ dim da MARIKI Kanu ka Yisrayel darəŋ.
14 Portanto Hebrom ficou sendo herança de Calebe, filho de Jefoné o quenezeu, até ao dia de hoje, porquanto perseverara em seguir ao Senhor Deus de Israel.
15 Tewe ta Hebərɔŋ tɔcɔkɔ-cɔkɔ tɛnayɔnɛ Kiriyat-Arba. Arba fum wəpɔŋ ɛnayi aka Anak dacɔ.
15 E antes o nome de Hebrom era Quiriate-Arba, porque Arba foi o maior homem entre os anaquins. E a terra repousou da guerra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.