Deuteronômio 2

Kitabu ka Kanu (BSP) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kɔ səyɛfɛ kɔ səsumpər sɔ dɔpɔ kəkɔ kəca ka dətɛgbərɛ ntende kəba ka Cəŋkɔlma, pəmɔ tɔkɔ MARIKI ɛnalok'im ti mɔ. Mataka mɛlarəm səcnɔŋkər-nɔŋkər dəndo mɔrɔ ma Sehir.
1 Moisés disse ao povo: — Então continuamos a viagem pelo deserto na direção do golfo de Ácaba, conforme o
2 Awa! Kɔ MARIKI olok'im:
2 Então o Senhor me disse:
3 «Nəwon kənɔŋkər-nɔŋkər nnɔ mɔrɔ mamɛ, nəyɛfɛ nəsumpər sɔ dɔpɔ da kəca kəmeriya ka ntende dec dɛmpɛ mɔ.
3 “Já faz muito tempo que vocês andam por aí sem rumo. Agora vão na direção do norte.”
4 Məna Musa məloku tosom ntɛ aka Yisrayel: ‹Kələncər ka akomɛnɛ anu kɔ nəŋkɔcepər, yuruya ya Esayu, aŋɛ ŋandɛ mɔrɔ ma Sehir mɔ. Ŋandekɔnesɛ nu, mba nəkɛmbərnɛ belbel.
4 E Deus ordenou que eu lhes dissesse: “Vocês vão passar pelo país de Edom, que é dos seus parentes , os descendentes de Esaú. Eles ficarão com medo de vocês, mas tomem cuidado
5 Ta nədekɔyektər ŋa kəyɛfərɛnɛ de! Bawo ali kəfo nkɛ fum ɛntam kəcəmbər kəcək mɔ ifɔdekɔsɔŋ nu atɔf ŋaŋan disrɛ. Inalip kəsɔŋ mɔrɔ ma Sehir Esayu, mɔyɔnɛ mɔn.
5 para não provocarem uma luta com eles. Eu não darei a vocês nem mesmo um pedacinho da terra deles, pois foi aos descendentes de Esaú que eu dei o território de Edom.
6 Nəndekɔ nəcway kəway dəm yeri kɔ domun donu dəndo.›
6 Vocês poderão comprar deles a comida e a água que precisarem.”
7 Bawo MARIKI Kanu kam kəmpoc'am pətɔt dəmosumpər ma waca wam fəp, Kanu kənacərɛ kəkɔt kam tɛgbərɛ pɔpɔŋ pampɛ. Meren wəco maŋkəlɛ (40) mɔ mamɛ MARIKI Kanu kam kəsol'am, ali paka pombut f'am.»
7 — Lembrem que o Senhor , nosso Deus, abençoou tudo o que vocês fizeram. Ele não esqueceu vocês durante os quarenta anos em que caminharam por esse enorme deserto. Ele sempre cuidou de vocês, dando-lhes tudo o que precisavam.
8 Ti tɛnasɔŋɛ səcepər səbɔlɛ akomɛnɛ asu, awut a Esayu aŋɛ ŋandɛ nde mɔrɔ ma Sehir mɔ. Ntɛ sənccepər ŋa mɔ, kɔ səyay dɔpɔ da Araba, Elat kɔ Eciyɔŋ Keber. Kɔ səŋkɔ səkafəlɛ kɔ səlɛk dɔpɔ da tɛgbərɛ ta Mohab.
8 — Assim rodeamos o país de Edom, deixando o caminho que vai de Elate e Eziom-Geber até o mar Morto e seguindo o caminho que vai até o deserto de Moabe.
9 Kɔ MARIKI olok'im: «Ta məyektər aMohab kəwan, ta məwɛkərnɛ ŋa sɔ! Bawo ali kəfo ifɔsɔŋ əm atɔf ŋaŋan. Inalip kəsɔŋ dare da Ar awut a Lɔt, dɔyɔnɛ daŋan.»
9 E o Senhor Deus me disse: “Não ataque os moabitas, que são descendentes de Ló, nem entre em luta com eles. Eu dei a eles a cidade de Ar e não darei a você nenhuma parte do país deles.”
10 Cɔkɔ-cɔkɔ aka Emy ŋanandɛ dare da Ar, afum apɔŋ ŋanayi, ŋala, ŋaŋɛc tɛcəmɛ pəmɔ aka Anak.
10 (Antigamente uma raça numerosa de gigantes fortes, chamados emins, vivia em Ar. Eles eram tão altos como os anaquins , outra raça de gigantes.
11 Anclɔm aRefay pəmɔ aka Anak, mba aMohab, «aka Emy» ŋɔ ŋancwe ŋa.
11 Tanto os anaquins como os emins eram conhecidos como refains ; mas os moabitas os chamavam de emins.
12 Atɔf ŋa mɔrɔ ma Sehir, cɔkɔ-cɔkɔ aHor ŋanandɛ ŋi, kɔ awut a Esayu ŋander ŋabaŋər ŋa ŋi, kɔ ŋandifət ŋa, kɔ ŋandɛ di, pəmɔ tɔkɔ aka Yisrayel ŋayɔ nde atɔf ŋaŋan, nŋɛ MARIKI ɛnasɔŋ ŋa kəndɛ mɔ.
12 Naquele tempo os horeus viviam em Edom, mas os descendentes de Esaú os expulsaram dali, acabaram com eles e ficaram morando no seu território. Os descendentes de Esaú fizeram a mesma coisa que os israelitas fizeram mais tarde, quando estes tomaram posse da terra que o Senhor lhes tinha dado.)
13 Kɔ MARIKI osom ŋa ntɛ: «Ndɛkəl oŋ, nəyɛfɛ oŋ nəcali kəŋgbɔkɔ ka Sered.» Kɔ səŋkɔ səcali ki.
13 — Depois atravessamos o riacho de Zerede, conforme Deus havia mandado.
14 Kəwon kosu dɔpɔ ntɛ səlɛk kəkɔt kəyɛfɛ ka Kadɛs Barneya haŋ səcali kəŋgbɔkɔ ka Sered mɔ, kənasɔtɔ meren wəco maas kɔ camət-maas (38), haŋ kɔ danapa da afum asu aka dəkəwan fəp ŋalip kəfis-fis su dacɔ, pəmɔ tɔkɔ MARIKI ɛnadɛrmɛ ŋa ti mɔ.
14 Isso foi trinta e oito anos depois de termos saído de Cades-Barneia. Durante esses anos aconteceu aquilo que o Senhor nos tinha dito: morreram todos os homens daquela geração que tinham idade para ir à guerra.
15 Kəca ka MARIKI kənayi ŋa sɔ kəroŋ teta kəmələk kəŋan ŋa su dacɔ haŋ ŋalip kəfis-fis.
15 O Senhor ficou contra eles e os foi matando, até que não sobrou mais nenhum deles no acampamento dos israelitas.
16 Ntɛ arkun a dəkəwan fəp ŋafis-fis afum dacɔ mɔ,
16 — Depois da morte de todos aqueles homens,
17 kɔ MARIKI olok'im:
17 o Senhor Deus me disse:
18 «Mɔkɔ məndekɔcali kələncər k'aMohab məbɛrɛ dare da Ar.
18 “Passe hoje pela cidade de Ar, na fronteira com Moabe.
19 Tɛm tatɔkɔ, mətɛfərnɛ oŋ aka Amɔŋ. Ta mədekɔyektər ŋa kəwan, ta mədekɔwɛkərnɛ ŋa de, bawo ifɔsɔŋ əm ali kəfo kin dəndo atɔf ŋ'Amoŋ. Inalip kəsɔŋ ŋi awut a Lɔt, ŋɔyɔnɛ ŋaŋan.»
19 Quando chegar à terra dos amonitas, que são descendentes de Ló, não os ataque, nem entre em luta com eles. Eu entreguei a eles a terra de Amom e não darei a você nenhuma parte do país deles.”
20 Atɔf ŋaŋɔkɔ sɔ analɔm ŋi pəmɔ atɔf ŋa aka Refay, ŋa ŋanandɛ ŋi cɔkɔ-cɔkɔ. Aka Amɔŋ ŋacwe afum akakɔ «aSamsumi.»
20 (Essa região é conhecida também como a terra dos refains, uma raça de gigantes que antigamente moravam ali; os amonitas os chamavam de zanzumins.
21 Afum akakɔ apɔŋ ŋanayi, ŋala, ŋaŋɛc sɔ tɛcəmɛ, pəmɔ yuruya ya Anak. Kɔ MARIKI ɛmələk aRefay fɔr ya aka Amɔŋ kiriŋ, kɔ ŋambaŋər ŋa atɔf ŋaŋɔkɔ kɔ ŋandɛ.
21 Havia muitos deles, e eram altos e fortes, como os anaquins. Deus destruiu os zanzumins, e os amonitas ocuparam a região e ficaram morando ali.
22 Tatɔkɔ tɔ MARIKI ɛnayɔnɛ awut a Esayu aŋɛ ŋandɛ nde mɔrɔ ma Sehir mɔ, ntɛ ɛnamələk aHor fɔr yaŋan kiriŋ mɔ, kɔ ŋambaŋ atɔf ŋaŋan, kɔ ŋandɛ di haŋ mɔkɔ.
22 Deus havia feito a mesma coisa em favor dos edomitas, que são descendentes de Esaú: ele acabou com os horeus, e os edomitas ocuparam a terra deles e ali moram até hoje .
23 Aka Awy aŋɛ ŋanandɛs-ndɛs sədare haŋ Kasa mɔ, aKaftɔr aŋɛ ŋanayɛfɛ Kaftɔr mɔ, ŋanader ŋadifət ŋa, kɔ ŋandɛ atɔf ŋaŋan.
23 Os cretenses fizeram a mesma coisa: eles saíram da ilha de Creta, invadiram a terra dos avins, no litoral do mar Mediterrâneo, e foram na direção do sul até a cidade de Gaza. Os cretenses acabaram com os avins e ficaram morando nas cidades deles.)
24 «Awa, nəyɛfɛ nəsumpər sɔ dɔpɔ nəcali kəŋgbɔkɔ ka Arnɔŋ. Məmɔmən ilɛk Sihɔŋ, wəbɛ ka Hesbon wəka aka Amɔr kɔ atɔf ŋɔn, ibɛr əm dəwaca. Tɛm tɛmbəp, məbaŋər ŋa atɔf ŋaŋan, məyektər ŋa kəwan.
24 — Depois que atravessamos o país de Moabe, Deus nos disse: “Continuem avançando e atravessem o rio Arnom, pois eu deixarei que vocês derrotem Seom, o rei dos amorreus, que mora na cidade de Hesbom. Lutem contra Seom e tomem posse da terra dele.”
25 Kəyɛfɛ mɔkɔ, kəbɛr k'inder oŋ afum akaŋɛ ŋayi kɔm tantɔf mɔ fəp anciyan kɔ kənes'am. Kɔ ŋane pacloku tetam-ɛ, ŋaŋyikcɛ, dis dɛdɛncɛ ŋa fɔr yam kiriŋ.»
25 E Deus me disse: “De hoje em diante eu vou fazer com que todos os povos do mundo tenham medo de você. Você será famoso, e, quando ouvirem falar a seu respeito, todos ficarão tão assustados, que tremerão de medo.”
26 Inasak asom kəyɛfɛ ka nde tɛgbərɛ ta Kedemot, kəkɔ ka nda Sihɔŋ wəbɛ ka Hesbon, kəkɔloku kɔ moloku ma kətəŋnɛ:
26 E Moisés continuou, dizendo: — Depois, quando estávamos no deserto de Quedemote, mandei que alguns mensageiros levassem ao rei Seom, que morava na cidade de Hesbom, um tratado de paz, com as seguintes condições:
27 «Atɔf ŋam ŋ'ifaŋ kəcali, mba dɔpɔ dem d'indesolnɛ gbəcərəm, ifɔgbaymɛ kəca kətɔt, ifɔgbaymɛ kəca kəmeriya.
27 “Pedimos licença para passar pelo seu país. Prometemos andar somente pela estrada, sem sair dela;
28 Pəsam pɔ indekɔ icwayər'am yeri yonu nyɛ indekɔ icdi mɔ, icwayər'am sɔ pəsam domun ndɛ indekɔ icmun mɔ, kəcepər gbəcərəm k'ifaŋ ta incəmbərəs-ɛ.
28 e também pagaremos pela comida e pela bebida que precisarmos. A única coisa que queremos é licença para passarmos pelo seu país
29 Itɔ sənatəŋnɛ kɔ awut a Esayu aŋɛ ŋandɛ nde mɔrɔ ma Sehir, k'aMohab aŋɛ ŋandɛ dare d'Ar mɔ. Məna sɔ məwos'em kəcepər atɔf ŋam haŋ kəŋgbɔkɔ ka Yurdɛn, icali ikɔ nde atɔf ŋɔkɔ MARIKI Kanu kosu kəsɔŋ su kəkɔndɛ mɔ.»
29 até chegarmos ao rio Jordão. Então atravessaremos o rio para entrar na terra que o Senhor , nosso Deus, nos está dando. Os descendentes de Esaú, que moram em Edom, e os moabitas, que moram em Ar, já nos deram licença para passarmos pelos países deles.”
30 Mba Sihɔŋ, wəbɛ ka Hesbon, ɛnawosɛ fɛ kəce su səcepər nde ndɔrɔn, bawo MARIKI Kanu kam kənayeŋkəs kɔ abəkəc kɔ domp, ntɛ tɔŋsɔŋɛ pəlɛk kɔ pəbɛr əm dəwaca mɔ, itɔ teyinɛ mɔkɔ tantɛ.
30 Mas o rei Seom não deixou, pois o Senhor , nosso Deus, fez com que Seom ficasse teimoso e rebelde. Deus fez isso para que nós pudéssemos derrotar o rei Seom e conquistar a terra dele, que é nossa até hoje.
31 Kɔ MARIKI olok'im: «Məmɔmən ilɛk oŋ ndɛkəl Sihɔŋ kɔ atɔf ŋɔn k'imbɛr əm ŋa dəwaca. Məbaŋ oŋ ndɛkəl atɔf ŋɔn, ŋɔyɔnɛ ŋam.»
31 — Então o Senhor Deus me disse: “Veja! Eu vou deixar que você derrote Seom; ataque-o imediatamente e tome posse da terra dele.”
32 Kɔ Sihɔŋ owur kɔ afum ɔn fəp, kəkɔcaŋ su kəsutɛnɛ nde Yahas.
32 Seom saiu com o seu exército para lutar contra nós na cidade de Jasa.
33 Kɔ MARIKI Kanu kosu kəmbɛr kɔ su dəwaca, kɔ səsut kɔ, nkɔn kɔ awut ɔn, kɔ afum ɔn fəp.
33 O Senhor , nosso Deus, nos deu a vitória, e nós derrotamos Seom, os seus filhos e todo o seu exército.
34 Tɛm tatɔkɔ tɔ sənasumpər sədare sasɔkɔ fəp kɔ səsut afum aŋan haŋ ŋaməlkɛ, kəyɛfɛ arkun kəbəp ka aran haŋ awut fəp, ali wəkin ɛnamulpər fɛ su.
34 Além disso conquistamos e destruímos todas as suas cidades e matamos todos os homens, mulheres e crianças. Não escapou ninguém.
35 Mba yɔcɔl kɔ daka gbəcərəm da sədare sasɔkɔ sənasumpər mɔ, dɔ sənafoŋət.
35 Mas ficamos com o gado e com os objetos de valor que encontramos nas cidades.
36 Kəyɛfɛ ka Arower nde agbɛp ŋa kəŋgbɔkɔ ka Arnɔŋ, kɔ dare dɔkɔ deyi nde kəŋgbɔkɔ kaŋkɔ kəsək mɔ, haŋ kəbɛrɛ Kalad, ali dare dɛnayi fɛ ndɛ sənatarpɛnɛ mɔ. Kɔ MARIKI Kanu kosu kəlɛk ŋa fəp kɔ kəmbɛr ŋa su dəwaca.
36 O Senhor , nosso Deus, deixou que conquistássemos todas as cidades, desde Aroer, que fica perto do vale do rio Arnom, e desde a cidade que está no vale, até a região de Gileade. Nós conquistamos todas as cidades, mesmo as que tinham muralhas altas e fortes.
37 Mba sənagbuŋɛnɛ fɛ atɔf ŋ'Amoŋ. Sənakenɛ afum aŋɛ ŋanandɛ kəŋgbɔkɔ ka Yabɔk kəsək mɔ fəp pəlel, kɔ afum akɔ ŋanayi sədare sa dəmɔrɔ mɔ fəp, kəlɛkɛnɛ ka sədare səkɔ MARIKI Kanu kosu kənamɔnɛ su kəgbuŋɛnɛ mɔ.
37 Não invadimos a terra dos amonitas, nem as cidades que ficam nas margens do rio Jaboque, nem as que ficam na região montanhosa, nem os outros lugares que o Senhor , nosso Deus, havia proibido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Deuteronômio 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.