Atos 7

Kitabu ka Kanu (BSP) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Kɔ wəloŋnɛ wəpɔŋ wəka kəlɔ kəpɔŋ ka Kanu eyif Etiyɛn: «Itɔ teyi ba?»
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Kɔ Etiyɛn oloku: «Awɛnc im aŋa, Papa kem aŋa, Nəcəŋkəl im! Kanu nkɛ debeki dɔn doŋmot mɔ kənawurər Abraham, wətem kosu, ntɛ ɛnayi Mesopotami, ta ɛntadeder kəndɛ Haraŋ mɔ.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Kɔ Kanu kəloku Abraham: «Məwur atɔf ŋam, dəŋkom dam, məkɔ nde atɔf nŋɛ indekɔmentər əm mɔ.»
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Kɔ Abraham owur atɔf ŋa Kaldi, k'ɔŋkɔ pəndɛ dare da Haraŋ. Dəndo, ntɛ defi da kas dencepər mɔ, kɔ Kanu kəncepərɛnɛ kɔ atɔf ŋaŋɛ nəndɛ oŋ ndɛkəl mɔ.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Kanu kənasɔŋ fɛ Abraham kɛ atɔf ŋaŋɛ, ali dəkəcəmbər kəcək, mba kənalɛkɛ kɔ temer kədesɔŋ kɔ ŋi kəbəp kəbənda ka dokom dɔn kɔ nkɔn encepər-ɛ, mba tɛm tatɔkɔ ta ɛntayɔ wan-ɛ.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Kɔ Kanu kəloku Abraham ntɛ: «Kəbənda ka dokom dam kəndeyi decikəra atɔf ŋɔlɔma. Andekɔcəmbər ŋa di dacar, patɔrəs ŋa meren masar maŋkəlɛ (400).
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Mba afum aka atɔf ŋaŋɔkɔ ŋandekɔcəmbər ŋa dacar mɔ, in'endekɔbocər ŋa kiti. Kɔ tencepər-ɛ, ŋandewur ŋadekor-kor im nnɔ kəfo kaŋkɛ.»
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Ntɛ tatɔkɔ tencepər mɔ, kɔ Kanu kəncaŋəs kiyi kɔn tetin kɔ Abraham, ti tɔyɔnɛ kəmɛŋkərnɛ ka kəkənc arkun. Ti disrɛ kɔ Abraham oŋkom Siyaka, k'ɛŋkənc kɔ tataka tɔn ta camət-maas. Itɔ Siyaka ɛnayɔ sɔ Yakuba, kɔ Yakuba ɔyɔ sɔ ti awut ɔn arkun wəco kɔ mɛrəŋ, aŋɛ ŋayɔnɛ cas ca cusuŋka wəco kɔ mɛrəŋ ca Yisrayel mɔ.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 Ntɛ atem asu, awut a Siyaka, ŋanayɔnɛ wɛnc kəŋan Isifu kəraca mɔ, kɔ ŋancaməs kɔ ntɛ tɔŋsɔŋɛ pakekərɛ kɔ Misira mɔ. Mba Kanu kənayi kɔ Isifu,
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 kənayac kɔ pəcuca fəp. Kanu kəncmar Isifu, kəcsɔŋ kɔ kəcərɛ kəkɔt nde Firawona wəbɛ ka Misira fɔr kiriŋ. Firawona ɛnasɔŋ Isifu dekiriŋ da Misira kɔ da kəlɔ kɔn disrɛ fəp mɔ.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Kɔ dor dɔpɔŋ dende deyi Misira fəp kɔ atɔf ŋa Kanaŋ. Pəcuca pɛnabɛk, atem asu ŋancsɔtɔ fɛ yeri.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Kɔ Yakuba ende pəne a cəgbay cəyi Misira, k'osom tɔcɔkɔ-cɔkɔ awut ɔn aŋɛ ŋantəŋnɛ atem asu mɔ.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Tamɛrəŋ, kɔ Isifu owurərnɛ awɛnc ɔn, ntɛ tɔ kɔ Firawona ɔsɔtɔ kəcərɛ oŋ akomɛnɛ a Isifu.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Kɔ Isifu osom awɛnc ɔn a pakɛrɛ kɔ kas Yakuba, kəlɛkɛnɛ ka afum ɔn fəp, aŋɛ ŋancbəp afum wəco camət-mɛrəŋ kɔ kəcamət (75) mɔ.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Kɔ Yakuba ontor atɔf ŋa Misira. Difɔ ɛnafi, kɔ atem asu alɔma.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 K'aŋkekərɛ cəbel cəŋan Səkɛm, k'aŋkɔ pawup nde kufu nkɛ Abraham ɛnawayɛ pəsam nnɔ kusuŋka ka Hamɔr kəyi mɔ.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 Tɛm ntɛ pənamar a Kanu kəlas temer ntɛ kənalɛkɛ Abraham mɔ tɛnalɔtərnɛ. Kɔ dokombəra dɛmbɛk, kɔ afum ŋaŋla oŋ kəla dəm Misira,
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 haŋ kɔ wəbɛ wəlɔma ender pəndɛ dɛbɛ da atɔf ŋaŋɔkɔ nwɛ ɛnatɔcərɛ Isifu mɔ.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Wəbɛ wəkakɔ ender pəcnɛmpəs, pəctɔrəs atem asu. K'ende pəsɔŋɛ ŋa kəsak cənaka cəŋan, ntɛ tɔŋsɔŋɛ ta akakɔ ŋantam kəyi doru mɔ.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Tɛm tatɔkɔ t'anakom Musa, nwɛ ɛnabɔt Kanu kənəŋk mɔ. K'antɔmpər kɔ yof maas nde kəlɔ ka kas disrɛ,
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 mba ntɛ tɔyɔ tɛnatɔyi mɛnɛ kəgbal kɔn mɔ, kɔ wan ka wəbɛ ka Misira wəran efir kɔ, k'ɔŋkɔ pədusum pəyɔ kɔ wan.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Kəcərɛ kəkɔt fəp k'aMisira k'anadusumɛ Musa, k'ɔsɔtɔ fənɔntər dəmoloku kɔ dəmɔyɔ.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 Ntɛ Musa ɔsɔtɔ meren wəco maŋkəlɛ (40) mɔ, k'ende pəcɛm-cɛmnɛ kəkɔnəŋk awɛnc aŋa, afum a Yisrayel.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Kɔ Musa ɔŋkɔ pətəŋnɛ wɛnc wəkin wəka Misira paccakəra, k'ɛncəmɛnɛ wɛnc wəkakɔ anctɔrəs mɔ. K'oluksɛ ayɛk ŋa wɛnc, k'endif wəMisira.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Kɔ Musa ɛncɛm-cɛmnɛ a awɛnc aŋa ŋaŋtam kəcgbɛkərɛ a Kanu kəntam kəbaŋ ŋa kɔ ŋancəmɛ kɔ darəŋ-ɛ, mba ŋanacərɛ fɛ ti.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Dɔckɔsɔk, kɔ Musa ɔŋkɔ pəbəp aYisrayel mɛrəŋ ŋacsutɛnɛ, k'ɛyac ŋa, k'olompəs ŋa dacɔ. K'eyif ŋa: ‹Ta ake tɔ nəŋsutnɛnɛ tantɛ-ɛ? Dɛwɛnca dɔ nəyɔ!›
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Mba wəkɔ ɛnccakəra wɛnc mɔ, ɛwɛn Musa pəcyif: ‹An'ɔsɔŋ əm kəyɔnɛ wəbɛ kɔ wəboc kiti səna dacɔ-ɛ?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Kədif im kɔ məfaŋ ba, pəmɔ tɔkɔ məndifsa wəMisira mɔ?›
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Kɔ moloku mamɔkɔ mɔsɔŋɛ Musa kəyɛksɛ, k'ɔŋkɔ pəndɛ decikəra atɔf ŋa Madiyaŋ. Difɔ ɛnakom awut arkun mɛrəŋ.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 Ntɛ meren wəco maŋkəlɛ mencepər (40) mɔ, kɔ mɛlɛkɛ mowurər Musa nde tɛgbərɛ ta tɔrɔ ta Turisnina dəmemer ma nɛnc ndɛ dɛncmar dɛrəntəm mɔ.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Ntɛ Musa ɛnəŋk ti mɔ, kɔ pənciyanɛ kɔ kənəŋk ka tes tɛwɛy-wɛy tatɔkɔ, ntɛ ɔnccɔŋnɛ kəkɔgbɛkərɛ mɔ, kɔ dim da Wəbɛ Kanu dender kɔ:
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‹In'ɔfɔ, Kanu ka atem am: Kanu ka Abraham, ka Siyaka kɔ ka Yakuba!› Musa pəcyikcɛ, ta oŋwosɛ sɔ kəgbətnɛ di-ɛ.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Kɔ Wəbɛ oloku kɔ: ‹Məwurɛ cɔfta cam dəwɛcək, bawo kəfo kaŋkɔ məncəmɛ mɔ, kəfo kəcempi kɔ.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Inəŋk pəcuy pa afum em aŋɛ ŋayi Misira mɔ, ine kigbis kəŋan: Kətor k'inder ideyac ŋa. Ndɛkəl oŋ, məder isom əm Misira.›
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 Musa wəkakɔ ŋanace a ŋacloku: «An'ɔsɔŋ əm kəyɔnɛ wəbɛ kɔ wəboc kiti səna dacɔ-ɛ?» Nkɔn Kanu kənasom pəyɔnɛ wəbɛ kɔ wəyac, kəbɛrɛnɛ ka mɛlɛkɛ mmɛ mɛnawurər kɔ nde dɛrəntəm mɔ.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Nkɔn Musa ɛnawurɛnɛ aYisrayel Misira pəcyɔ mes mɛwɛy-wɛy kɔ mɛgbɛkərɛ ma Kanu, nde kəba Kəyim kɔ nde dətɛgbərɛ, meren mmɛ wəco maŋkəlɛ (40) disrɛ.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Nkɔn Musa wəkakɔ yati ɛnaloku aYisrayel: ‹Kanu kəndekɛrɛ nu sayibɛ pəmɔ ina, nwɛ kəndeyɛk-yɛk awɛnc anu dacɔ mɔ, pəsom kɔ nnɔ nəyi mɔ.›
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Nkɔn Musa, ntɛ afum ŋanaloŋkanɛ nde dətɛgbərɛ mɔ, nkɔn ɛnayɔnɛ sɔ wəcepərɛnɛ moloku atem asu dacɔ kɔ mɛlɛkɛ mmɛ monclok-lokər kɔ nde dətɔrɔ ta Turisnina mɔ. K'ɔsɔtɔ moloku meyi wəyeŋ, ntɛ tɔŋsɔŋɛ səcərɛ mi mɔ.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 Atem asu ŋanafaŋ fɛ kəcəŋkəl kɔ, kɔ ŋawɛnəs kɔ. Ŋanacɛm-cɛmnɛ dəbəkəc kəluksərnɛ Misira.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Kɔ atem asu ŋaloku Aruna, ‹Məlompəsɛ su mɛrəŋka, mmɛ mendesolɛ su mɔ, bawo Musa nwɛ owurɛnɛ su Misira mɔ, səncərɛ fɛ ntɛ tɔsɔtɔ kɔ mɔ.›
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Mata mamɔkɔ, kɔ ŋalompəs tɛrəŋka ta tura, kɔ ŋaloŋnɛ nnɔ tɛrəŋka kiriŋ, kɔ ŋambocɛ kəsata yɛbəc ya waca waŋan.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Mba kɔ Kanu kəmbɛr ŋa kumunt, kɔ kəsakɛ ŋa kəkor-koru ca ya darenc. It'ancic ti buk ba sayibɛ disrɛ:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Nənakekərɛ abal ŋa tɛrəŋka ta Mɔlɔk
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 Atem asu ŋanayɔ dəndo dətɛgbərɛ aŋgbancan ŋa sede nŋɛ anamɛŋk walakɛ wa masar nwɛ Kanu kənacicɛ Musa mɔ. Tatɔkɔ tɔ wəlok-lokər ka Musa ɛnaloku kɔ a pəyɔ, a ŋowurɛnɛ kɔ ŋɔkɔ ɛnanəŋk mɔ.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Ntɛ atem asu ŋasɔtɔ ŋi mɔ, kɔ ŋaŋkekərɛ nde atɔf nŋɛ Kanu kənabɛləs afum fɔr yaŋan kiriŋ mɔ. Yosuwe pəyɔnɛ ŋa wəkiriŋ. Aŋgbancan ŋaŋɔkɔ ŋɛnayi di haŋ tɛm ta Dawuda.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Kɔ Dawuda ɔsɔtɔ kəmar ka Kanu, k'ontola sɔ kəsɔŋ kɔ kəfo nkɛ ɔŋkɔcəmbərɛ Kanu ka Yakuba dəkəyi mɔ.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Mba Sulemani ɛnader pəlɔ kəlɔ kaŋkɔ.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Mɛnɛ ntɛ Wəbɛ wəka darenc ɔntɔwosɛ kəyi paka disrɛ mpɛ kəca ka fum kəlompəs mɔ, pəmɔ tɔkɔ sayibɛ səloku ti mɔ:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‹Wəbɛ oloku:
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Bafɔ kəca kem kəlompəs mamɛ fəp ba?»›
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Nəna afum ataŋi ləŋəs, ayɔ bəkəc pəmɔ bilakoro! Haŋ mɔkɔ nəna nəyi kəwɛnəs Amera Ŋecempi ŋa Kanu pəmɔ atem anu!
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Sayibɛ səre atem anu ŋanatɔtɔrəs-ɛ? Ŋanadif aŋɛ ŋananuŋkɛnɛ kədəŋk kəder ka Wəlompu nwɛ nəna nənasɔŋ oŋ a kɔ andif mɔ.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Nəna aŋɛ nənasɔtɔ sariyɛ sa Musa nsɛ mɛlɛkɛ ma Kanu mɛnaloku kɔ mɔ, mba nənakɔtɛnɛ fɛ si, nəmɛŋkərnɛ fɛ sɔ si.»
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Ntɛ Etiyɛn onclok-loku mɔ, afum akɔ ŋancne moloku mamɔkɔ mɔ, pənanaŋkanɛ kətɛlɛ ŋa haŋ ŋancŋaŋərɛnɛ sek nnɔ eyi mɔ.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Mba Amera Ŋecempi ŋa Kanu ŋɛncbəc Etiyɛn dəris. K'ɛŋgbətnɛ kɔm, k'ɛnəŋk nɔrɔ da debeki da Kanu, Yesu pəcəmɛ Kanu kəsək.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 K'oloku: «Inəŋk kɔm kəgbitɛ, Wan ka Wərkun pəcəmɛ Kanu kəsək!»
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Kɔ afum aŋɛ ŋaŋkulɛ-kulɛ pəpɔŋ, kɔ ŋasuncnɛ ləŋəs, kɔ ŋawɛtnɛ fəp faŋan kəkɔbəp Etiyɛn.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Kɔ ŋambɛləs kɔ haŋ kɔ ŋawurɛnɛ kɔ dare, kɔ ŋanca-cas kɔ masar. Atəŋnɛ aka ti ŋanaboc suma saŋan sa kəroŋ wətɛmp dəntɔf, nwɛ ancwe Sol mɔ.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Ntɛ ŋancca-cas kɔ mɔ, kɔ Etiyɛn ontola pəcloku: «Mariki Yesu, məbaŋ amera ŋem.»
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Ntɛ tɔ kɔ Etiyɛn ɛncəp suwu, k'oŋkulɛ-kulɛ: «Wəbɛ, ta məsarsər ŋa kiciya kaŋkɛ!» Ntɛ elip kəloku tatɔkɔ mɔ, k'eŋgbiŋ kifir.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.