Atos 27
Kitabu ka Kanu (BSP) vs NVT
1 Ntɛ antəŋnɛ oŋ a səbɛkɛ debil kəkɔ ka atɔf ŋa Itali mɔ, k'asɔŋ Pol kɔ afum alɔma akɔ ŋanayi dəbili mɔ wəsɔdar wəpɔŋ wəlɔma nwɛ ancwe Yuliyus mɔ. Wəbum ka wəbɛ wəka Rom ɛnayɔnɛ, k'asom kɔ kəkɛkəs ŋa.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Kɔ səmbɛkɛ dəbil kəyɛfɛ ka dare da Adaramit kəkɔ ka cəgbɛp ca Asi kɔ səŋkɔ səpɛ. Aristarko wəMasedon wəka dare da Tɛsaloni ɛnayi su dacɔ.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Dɔckɔsɔk kɔ səmbɛrɛ Sidɔŋ. Yuliyus nwɛ ɔncyɔ Pol mes mɔtɔt mɔ, owosɛ kɔ kəkɔ ndena anapa ɔn kəkɔtɛnər ŋa kəmar kəlɔma.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Ntɛ səyɛfɛ dəndo mɔ, kɔ səsumpər kəca ka Sipər bawo səncgbofnɛ afef.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Ntɛ səncali kəba nkɛ mɛnc moŋsut tɔf ya Silisi kɔ Paŋfili mɔ, kɔ səŋkɔ sətor dare da Mira, atɔf ŋa Lisi.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Dəndo kɔ wəbɛ wəsɔdar ɔsɔtɔ dəndo abil nŋɛ ŋanakɔyɛfɛ dare da Alɛksandər kəkɔ ka Itali mɔ, k'ɛmbɛk su ŋi disrɛ.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Mataka mɛlarəm disrɛ səckɔt mɛtɛn dəkəba. Pəcuca disrɛ pɔ sənadebəp Sinidi, mba ntɛ afef ŋɛnatɔwosɛ su kəkɔ pəbɔlɛ mɔ, kɔ səsumpər agbɛp ŋa atɔf ŋa Krɛt, kɔ səncepər Salmɔn.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Kɔ səŋgbofnɛ dobo dadɔkɔ pəcuca disrɛ, kɔ səŋkɔ səbəp kəfo kaŋkɔ aŋwe «Cətənta Cətɔt,» ta pəmbɔlɛnɛ di kɔ dare da Laseya-ɛ.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ntɛ tɛm tɛlarəm tenccepər, akɔ kəkɔtɛnɛ abil kəncyɔ kəyɔ dəm wɛywɛy mɔ, kɔ mata ma kəsuŋ mencepər-ɛ. Kɔ Pol eŋgbiŋər ŋa:
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 «Anapa, inəŋk a kəkɔt kosu kaŋkɛ kəyɔ wɛywɛy. Abil kɔ yɛcaməs yɔkɔ yeyi ŋi disrɛ mɔ yendelɛcɛ, səna aŋɛ səyi ŋi disrɛ mɔ yati sətɔrɔ.»
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Mba wəbɛ wəsɔdar pəlaŋ wəgbɛk abil kɔ wəka ŋi, ta ewe moloku ma Pol daka-ɛ.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ntɛ tendeŋərnɛ ti mɔ, kətənta kənatesɛ fɛ kəcəpərɛnɛ dɛrəŋ. Kɔ ayi a abil ŋaŋɔkɔ disrɛ alarəm ŋaloku kəyɛfɛ ka di ŋabɛlər Fenik, kətənta ka Krɛt nkɛ kəŋkəŋkənɛ afef ŋɛdɛrəŋ mɔ.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Kɔ afef ŋepic ŋɛyɛfɛ kəwur kəca kətɔt, kɔ ŋancɛm-cɛmnɛ a ŋantam kəyɔ tɛfaŋ taŋan. Kɔ ŋayekti abɛla ŋaŋan kɔ ŋasolnɛ dobo da Krɛt, ŋagbɛpɛnɛ di.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Pəwon fɛ kɔ afef ŋɔpɔŋ ŋɔkɔ ancwe «Ɛrakilɔŋ» mɔ ŋowur kəyɛfɛ ka mɔrɔ ma dare.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Kɔ afef ŋaŋɔkɔ ŋɛyɛfɛ kəcɛrnɛnɛ abil ta antam sɔ kəcəmɛ afef ŋaŋɔkɔ kiriŋ-ɛ, kɔ səsaknɛ kɔ ŋeŋkekərɛ su nde ŋɛnafaŋ mɔ.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Səyi kəcepər mokuru mɛfɛt mɔlɔma tantɔf, mmɛ ancwe Koda mɔ, kɔ səntam pəcuca disrɛ kəcəmbərəs abil.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ntɛ səliŋərnɛ ŋi mɔ, kɔ aŋɛ ŋayi kəbəc abil disrɛ mɔ ŋaŋkotɛ ŋi bənda yɔkɔ yɛnayɔnɛ yɛmɛŋkərnɛ mɔ, ŋacnesɛ kəkɔloŋɛ agbɛp ŋa atɔf ŋa Siriti, bawo kɛrɛrɛ ka asənc kənayi di. Kɔ ŋaŋgbal aŋka, mba afef ŋosolɛ ŋa.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ntɛ afef ŋɛnanaŋkanɛ kəyikəc su mɔ, dɔckɔsɔk kɔ ŋaŋgbaləs yɛcaməs yɔlɔma dəkəba.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Tataka ta maas, kɔ abəc a debil ŋasumpər gbalaŋi ba abil dəwaca kɔ ŋaŋgbal bi dəkəba.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Mataka mɛlarəm disrɛ dec kɔ cɔs yoncwur fɛ, afef ŋɛcbɛk oŋ kəbɛk dəm, tɛlpəs kɔ səwurɛ mera kəyi sɔ doru.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Ŋanadi fɛ yeri kəyɛfɛ ntɛ pənawon mɔ. Itɔ kɔ Pol ɛyɛfɛ k'ɛncəmɛ ŋa dacɔ, k'oloku: «Anapa, pəcyɔnɛ a nənacəŋkəl im ta nəyɛfɛ Krɛt nəyekti abɛla-ɛ, kɔ nəmbumnɛna pəcuy pampɛ pɔsɔtɔ su, kɔ ca nyɛ yɔsɔlər su mɔ.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Mba ndɛkəl oŋ, intola a ancəpəs nu bəkəc, bawo ali fum ɔfɔfi nu dacɔ, mɛnɛ abil ŋendelɛcɛ.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Itɔ nnɔ pibi mɛlɛkɛ mɔlɔma ma Kanu nkɛ iyɔnɛ wəkɔn kɔ nkɛ iŋkor-koru mɔ, mowurərn'em.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Kɔ molok'im: ‹Ta mənesɛ, Pol! Mɛnɛ məcəmɛ fɔr ya wəbɛ ka tɔf ya Rom fəp kiriŋ, tetam tɔ Kanu kəsakɛ akaŋɛ nəyi abil ŋaŋɛ disrɛ mɔ fəp kəyi doru.›
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Nəcəpəsnɛ bəkəc arkun, bawo ilaŋ tɔkɔ Kanu kəlokun'em mɔ tendeyi.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Mba mɛnɛ pakɔloŋɛ mokuru mɔlɔma.»
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Pibi pa wəco kɔ maŋkəlɛ p'anakɔ pafɛcərɛnɛ su kəba ka Adiriya. Pibi dacɔ kɔ akɔtɛnɛ abil ŋancərɛ a alɔtərnɛ antɔf ŋowosu.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Kɔ ŋantorɛ paka pelel pakotər pi kəbənda, kɔ ŋanəŋk a putukum pɛmbəp mɛtər wəco maas kɔ camət-tin. Kɔ ŋancɔŋnɛ kiriŋ kɔ ŋawak sɔ, kɔ ŋanəŋk a pətukum pɛmbəp mɛtər wəco mɛrəŋ kɔ camət-mɛrəŋ.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Ntɛ ŋanesɛnɛ abil kəcaŋərɛnɛ masar mɔ, itɔ ŋanagbalɛ aŋka maŋkəlɛ tadarəŋ, kɔ ŋandɛ ŋackar pəwaŋkəra, mba pəcwon ŋa.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Mba ntɛ abəc a debil ŋanafaŋ kəyɛksər abil mɔ, kɔ ŋantorɛ agbaŋkɛ, ŋacloku a ŋakɔ ŋagbal aŋka tekiriŋ ta abil.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Kɔ Pol oloku wəbɛ wəsɔdar kɔ asɔdar, «Kɔ afum akaŋɛ ŋantɔyi debil-ɛ, nəfɔtam kəyi doru.»
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Kɔ asɔdar ŋancopu bənda ya agbaŋkɛ, kɔ ŋasak ŋi kɔ ŋɛntɛmpɛnɛ.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Ŋayi kəkar dec kəsɔk, kɔ Pol ewenɛ fəp fosu kəkɔdi yeri, k'oloku: «Mɔkɔ tataka ta wəco kɔ maŋkəlɛ ntɛ nəyi kəkar, ta nəndi yeri mɔ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Intola nu oŋ kədi yeri, bawo pəmar nədi yi ntɛ tɔŋsɔŋɛ nəyacnɛ mɔ. Ali wəkin nu dacɔ, kəfon kɔn ka dəromp kəfɔsɔlər kɔ!»
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Ntɛ Pol elip kəloku tatɔkɔ mɔ, k'ɛlɛk kəcom k'eyif Kanu barka fɔr ya afum fəp kiriŋ, k'entepi ki, k'ɛyɛfɛ ki kəsɔm.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Kɔ fəp fəncəp bəkəc kɔ ŋayɛfɛ kəsɔm cəcom.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Sənayi afum masar mɛrəŋ wəco camət-mɛrəŋ kɔ camət-tin (276) akɔ ŋanayi abil ŋaŋɔkɔ disrɛ mɔ.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ntɛ fəp fənɛmbərɛ mɔ, kɔ ŋaŋgbal malɔ mɛlpəs dəkəba ntɛ tɔŋsɔŋɛ abil ŋɛbɛrɛnɛ kəfoy mɔ.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Ntɛ dec dɔsɔk mɔ, abəc a debil ŋananɛpəl fɛ antɔf, mba ŋananəŋk kɛrɛrɛ, kɔ ŋancɛm-cɛmnɛ kəcɔŋəs abil haŋ ŋabəp ki.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Kɔ ŋasikəli aŋka kɔ yontor dəkəba, kɔ ŋasikəlɛnɛ sɔ bənda ya yas nyɛ ancgbɛkɛ abil mɔ. Kɔ ŋayekti abɛla abil dəkəro, kɔ afef ŋɛlɛk ŋa, kɔ ŋɔncɔŋəs abil kəca ka dəkɛrɛrɛ.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Mba kɔ ŋaŋkɔ ŋapət kɛrɛrɛ acir mɛrəŋ dacɔ, kɔ kəro ka abil kəmətnɛ dɛsənc, ŋɛntam fɛ sɔ kəcɔŋnɛ kiriŋ. Kɔ yam yɔpɔŋ yender yosut abil ŋaŋan kɔ ŋɛləsər ŋi tadarəŋ.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Kɔ asɔdar ŋancɛm-cɛmnɛ kədif ka kelmani-e, ta wəlɔma pəŋɛrəŋ pəyɛksər ŋa.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Mba wəbɛ wəsɔdar nwɛ ɛnacɛm-cɛmnɛ kəmar Pol ta efi dəkəba mɔ, ɛyamsər asɔdar kəyɔ ka tɛfaŋ taŋan, k'oloku akɔ ŋanacərɛ kəŋɛrəŋ mɔ ŋanuŋkɛnɛ kətor dəkəba ŋaŋɛrəŋ ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋapɛ pəwosu mɔ.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Afum alpəs akɔ ŋandelɛk cəbam kɔ cəpom ca abil ŋaŋɛrəŋ ŋabəp ŋa dəndo dəpəwosu. Kɔ afum fəp ŋampɛ dəpəwosu, ali wəkin tes tɛnasɔtɔ fɛ.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.