Atos 27
Kitabu ka Kanu (BSP) vs NVI
1 Ntɛ antəŋnɛ oŋ a səbɛkɛ debil kəkɔ ka atɔf ŋa Itali mɔ, k'asɔŋ Pol kɔ afum alɔma akɔ ŋanayi dəbili mɔ wəsɔdar wəpɔŋ wəlɔma nwɛ ancwe Yuliyus mɔ. Wəbum ka wəbɛ wəka Rom ɛnayɔnɛ, k'asom kɔ kəkɛkəs ŋa.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Kɔ səmbɛkɛ dəbil kəyɛfɛ ka dare da Adaramit kəkɔ ka cəgbɛp ca Asi kɔ səŋkɔ səpɛ. Aristarko wəMasedon wəka dare da Tɛsaloni ɛnayi su dacɔ.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Dɔckɔsɔk kɔ səmbɛrɛ Sidɔŋ. Yuliyus nwɛ ɔncyɔ Pol mes mɔtɔt mɔ, owosɛ kɔ kəkɔ ndena anapa ɔn kəkɔtɛnər ŋa kəmar kəlɔma.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Ntɛ səyɛfɛ dəndo mɔ, kɔ səsumpər kəca ka Sipər bawo səncgbofnɛ afef.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Ntɛ səncali kəba nkɛ mɛnc moŋsut tɔf ya Silisi kɔ Paŋfili mɔ, kɔ səŋkɔ sətor dare da Mira, atɔf ŋa Lisi.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Dəndo kɔ wəbɛ wəsɔdar ɔsɔtɔ dəndo abil nŋɛ ŋanakɔyɛfɛ dare da Alɛksandər kəkɔ ka Itali mɔ, k'ɛmbɛk su ŋi disrɛ.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Mataka mɛlarəm disrɛ səckɔt mɛtɛn dəkəba. Pəcuca disrɛ pɔ sənadebəp Sinidi, mba ntɛ afef ŋɛnatɔwosɛ su kəkɔ pəbɔlɛ mɔ, kɔ səsumpər agbɛp ŋa atɔf ŋa Krɛt, kɔ səncepər Salmɔn.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Kɔ səŋgbofnɛ dobo dadɔkɔ pəcuca disrɛ, kɔ səŋkɔ səbəp kəfo kaŋkɔ aŋwe «Cətənta Cətɔt,» ta pəmbɔlɛnɛ di kɔ dare da Laseya-ɛ.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Ntɛ tɛm tɛlarəm tenccepər, akɔ kəkɔtɛnɛ abil kəncyɔ kəyɔ dəm wɛywɛy mɔ, kɔ mata ma kəsuŋ mencepər-ɛ. Kɔ Pol eŋgbiŋər ŋa:
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 «Anapa, inəŋk a kəkɔt kosu kaŋkɛ kəyɔ wɛywɛy. Abil kɔ yɛcaməs yɔkɔ yeyi ŋi disrɛ mɔ yendelɛcɛ, səna aŋɛ səyi ŋi disrɛ mɔ yati sətɔrɔ.»
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Mba wəbɛ wəsɔdar pəlaŋ wəgbɛk abil kɔ wəka ŋi, ta ewe moloku ma Pol daka-ɛ.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ntɛ tendeŋərnɛ ti mɔ, kətənta kənatesɛ fɛ kəcəpərɛnɛ dɛrəŋ. Kɔ ayi a abil ŋaŋɔkɔ disrɛ alarəm ŋaloku kəyɛfɛ ka di ŋabɛlər Fenik, kətənta ka Krɛt nkɛ kəŋkəŋkənɛ afef ŋɛdɛrəŋ mɔ.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Kɔ afef ŋepic ŋɛyɛfɛ kəwur kəca kətɔt, kɔ ŋancɛm-cɛmnɛ a ŋantam kəyɔ tɛfaŋ taŋan. Kɔ ŋayekti abɛla ŋaŋan kɔ ŋasolnɛ dobo da Krɛt, ŋagbɛpɛnɛ di.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Pəwon fɛ kɔ afef ŋɔpɔŋ ŋɔkɔ ancwe «Ɛrakilɔŋ» mɔ ŋowur kəyɛfɛ ka mɔrɔ ma dare.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Kɔ afef ŋaŋɔkɔ ŋɛyɛfɛ kəcɛrnɛnɛ abil ta antam sɔ kəcəmɛ afef ŋaŋɔkɔ kiriŋ-ɛ, kɔ səsaknɛ kɔ ŋeŋkekərɛ su nde ŋɛnafaŋ mɔ.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Səyi kəcepər mokuru mɛfɛt mɔlɔma tantɔf, mmɛ ancwe Koda mɔ, kɔ səntam pəcuca disrɛ kəcəmbərəs abil.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Ntɛ səliŋərnɛ ŋi mɔ, kɔ aŋɛ ŋayi kəbəc abil disrɛ mɔ ŋaŋkotɛ ŋi bənda yɔkɔ yɛnayɔnɛ yɛmɛŋkərnɛ mɔ, ŋacnesɛ kəkɔloŋɛ agbɛp ŋa atɔf ŋa Siriti, bawo kɛrɛrɛ ka asənc kənayi di. Kɔ ŋaŋgbal aŋka, mba afef ŋosolɛ ŋa.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Ntɛ afef ŋɛnanaŋkanɛ kəyikəc su mɔ, dɔckɔsɔk kɔ ŋaŋgbaləs yɛcaməs yɔlɔma dəkəba.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Tataka ta maas, kɔ abəc a debil ŋasumpər gbalaŋi ba abil dəwaca kɔ ŋaŋgbal bi dəkəba.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Mataka mɛlarəm disrɛ dec kɔ cɔs yoncwur fɛ, afef ŋɛcbɛk oŋ kəbɛk dəm, tɛlpəs kɔ səwurɛ mera kəyi sɔ doru.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Ŋanadi fɛ yeri kəyɛfɛ ntɛ pənawon mɔ. Itɔ kɔ Pol ɛyɛfɛ k'ɛncəmɛ ŋa dacɔ, k'oloku: «Anapa, pəcyɔnɛ a nənacəŋkəl im ta nəyɛfɛ Krɛt nəyekti abɛla-ɛ, kɔ nəmbumnɛna pəcuy pampɛ pɔsɔtɔ su, kɔ ca nyɛ yɔsɔlər su mɔ.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Mba ndɛkəl oŋ, intola a ancəpəs nu bəkəc, bawo ali fum ɔfɔfi nu dacɔ, mɛnɛ abil ŋendelɛcɛ.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Itɔ nnɔ pibi mɛlɛkɛ mɔlɔma ma Kanu nkɛ iyɔnɛ wəkɔn kɔ nkɛ iŋkor-koru mɔ, mowurərn'em.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Kɔ molok'im: ‹Ta mənesɛ, Pol! Mɛnɛ məcəmɛ fɔr ya wəbɛ ka tɔf ya Rom fəp kiriŋ, tetam tɔ Kanu kəsakɛ akaŋɛ nəyi abil ŋaŋɛ disrɛ mɔ fəp kəyi doru.›
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Nəcəpəsnɛ bəkəc arkun, bawo ilaŋ tɔkɔ Kanu kəlokun'em mɔ tendeyi.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Mba mɛnɛ pakɔloŋɛ mokuru mɔlɔma.»
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Pibi pa wəco kɔ maŋkəlɛ p'anakɔ pafɛcərɛnɛ su kəba ka Adiriya. Pibi dacɔ kɔ akɔtɛnɛ abil ŋancərɛ a alɔtərnɛ antɔf ŋowosu.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Kɔ ŋantorɛ paka pelel pakotər pi kəbənda, kɔ ŋanəŋk a putukum pɛmbəp mɛtər wəco maas kɔ camət-tin. Kɔ ŋancɔŋnɛ kiriŋ kɔ ŋawak sɔ, kɔ ŋanəŋk a pətukum pɛmbəp mɛtər wəco mɛrəŋ kɔ camət-mɛrəŋ.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Ntɛ ŋanesɛnɛ abil kəcaŋərɛnɛ masar mɔ, itɔ ŋanagbalɛ aŋka maŋkəlɛ tadarəŋ, kɔ ŋandɛ ŋackar pəwaŋkəra, mba pəcwon ŋa.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Mba ntɛ abəc a debil ŋanafaŋ kəyɛksər abil mɔ, kɔ ŋantorɛ agbaŋkɛ, ŋacloku a ŋakɔ ŋagbal aŋka tekiriŋ ta abil.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Kɔ Pol oloku wəbɛ wəsɔdar kɔ asɔdar, «Kɔ afum akaŋɛ ŋantɔyi debil-ɛ, nəfɔtam kəyi doru.»
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Kɔ asɔdar ŋancopu bənda ya agbaŋkɛ, kɔ ŋasak ŋi kɔ ŋɛntɛmpɛnɛ.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Ŋayi kəkar dec kəsɔk, kɔ Pol ewenɛ fəp fosu kəkɔdi yeri, k'oloku: «Mɔkɔ tataka ta wəco kɔ maŋkəlɛ ntɛ nəyi kəkar, ta nəndi yeri mɔ.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Intola nu oŋ kədi yeri, bawo pəmar nədi yi ntɛ tɔŋsɔŋɛ nəyacnɛ mɔ. Ali wəkin nu dacɔ, kəfon kɔn ka dəromp kəfɔsɔlər kɔ!»
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Ntɛ Pol elip kəloku tatɔkɔ mɔ, k'ɛlɛk kəcom k'eyif Kanu barka fɔr ya afum fəp kiriŋ, k'entepi ki, k'ɛyɛfɛ ki kəsɔm.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Kɔ fəp fəncəp bəkəc kɔ ŋayɛfɛ kəsɔm cəcom.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Sənayi afum masar mɛrəŋ wəco camət-mɛrəŋ kɔ camət-tin (276) akɔ ŋanayi abil ŋaŋɔkɔ disrɛ mɔ.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ntɛ fəp fənɛmbərɛ mɔ, kɔ ŋaŋgbal malɔ mɛlpəs dəkəba ntɛ tɔŋsɔŋɛ abil ŋɛbɛrɛnɛ kəfoy mɔ.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Ntɛ dec dɔsɔk mɔ, abəc a debil ŋananɛpəl fɛ antɔf, mba ŋananəŋk kɛrɛrɛ, kɔ ŋancɛm-cɛmnɛ kəcɔŋəs abil haŋ ŋabəp ki.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Kɔ ŋasikəli aŋka kɔ yontor dəkəba, kɔ ŋasikəlɛnɛ sɔ bənda ya yas nyɛ ancgbɛkɛ abil mɔ. Kɔ ŋayekti abɛla abil dəkəro, kɔ afef ŋɛlɛk ŋa, kɔ ŋɔncɔŋəs abil kəca ka dəkɛrɛrɛ.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mba kɔ ŋaŋkɔ ŋapət kɛrɛrɛ acir mɛrəŋ dacɔ, kɔ kəro ka abil kəmətnɛ dɛsənc, ŋɛntam fɛ sɔ kəcɔŋnɛ kiriŋ. Kɔ yam yɔpɔŋ yender yosut abil ŋaŋan kɔ ŋɛləsər ŋi tadarəŋ.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Kɔ asɔdar ŋancɛm-cɛmnɛ kədif ka kelmani-e, ta wəlɔma pəŋɛrəŋ pəyɛksər ŋa.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Mba wəbɛ wəsɔdar nwɛ ɛnacɛm-cɛmnɛ kəmar Pol ta efi dəkəba mɔ, ɛyamsər asɔdar kəyɔ ka tɛfaŋ taŋan, k'oloku akɔ ŋanacərɛ kəŋɛrəŋ mɔ ŋanuŋkɛnɛ kətor dəkəba ŋaŋɛrəŋ ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋapɛ pəwosu mɔ.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Afum alpəs akɔ ŋandelɛk cəbam kɔ cəpom ca abil ŋaŋɛrəŋ ŋabəp ŋa dəndo dəpəwosu. Kɔ afum fəp ŋampɛ dəpəwosu, ali wəkin tes tɛnasɔtɔ fɛ.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.