Atos 27
Kitabu ka Kanu (BSP) vs ACF
1 Ntɛ antəŋnɛ oŋ a səbɛkɛ debil kəkɔ ka atɔf ŋa Itali mɔ, k'asɔŋ Pol kɔ afum alɔma akɔ ŋanayi dəbili mɔ wəsɔdar wəpɔŋ wəlɔma nwɛ ancwe Yuliyus mɔ. Wəbum ka wəbɛ wəka Rom ɛnayɔnɛ, k'asom kɔ kəkɛkəs ŋa.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Kɔ səmbɛkɛ dəbil kəyɛfɛ ka dare da Adaramit kəkɔ ka cəgbɛp ca Asi kɔ səŋkɔ səpɛ. Aristarko wəMasedon wəka dare da Tɛsaloni ɛnayi su dacɔ.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Dɔckɔsɔk kɔ səmbɛrɛ Sidɔŋ. Yuliyus nwɛ ɔncyɔ Pol mes mɔtɔt mɔ, owosɛ kɔ kəkɔ ndena anapa ɔn kəkɔtɛnər ŋa kəmar kəlɔma.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Ntɛ səyɛfɛ dəndo mɔ, kɔ səsumpər kəca ka Sipər bawo səncgbofnɛ afef.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ntɛ səncali kəba nkɛ mɛnc moŋsut tɔf ya Silisi kɔ Paŋfili mɔ, kɔ səŋkɔ sətor dare da Mira, atɔf ŋa Lisi.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Dəndo kɔ wəbɛ wəsɔdar ɔsɔtɔ dəndo abil nŋɛ ŋanakɔyɛfɛ dare da Alɛksandər kəkɔ ka Itali mɔ, k'ɛmbɛk su ŋi disrɛ.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Mataka mɛlarəm disrɛ səckɔt mɛtɛn dəkəba. Pəcuca disrɛ pɔ sənadebəp Sinidi, mba ntɛ afef ŋɛnatɔwosɛ su kəkɔ pəbɔlɛ mɔ, kɔ səsumpər agbɛp ŋa atɔf ŋa Krɛt, kɔ səncepər Salmɔn.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Kɔ səŋgbofnɛ dobo dadɔkɔ pəcuca disrɛ, kɔ səŋkɔ səbəp kəfo kaŋkɔ aŋwe «Cətənta Cətɔt,» ta pəmbɔlɛnɛ di kɔ dare da Laseya-ɛ.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Ntɛ tɛm tɛlarəm tenccepər, akɔ kəkɔtɛnɛ abil kəncyɔ kəyɔ dəm wɛywɛy mɔ, kɔ mata ma kəsuŋ mencepər-ɛ. Kɔ Pol eŋgbiŋər ŋa:
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 «Anapa, inəŋk a kəkɔt kosu kaŋkɛ kəyɔ wɛywɛy. Abil kɔ yɛcaməs yɔkɔ yeyi ŋi disrɛ mɔ yendelɛcɛ, səna aŋɛ səyi ŋi disrɛ mɔ yati sətɔrɔ.»
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Mba wəbɛ wəsɔdar pəlaŋ wəgbɛk abil kɔ wəka ŋi, ta ewe moloku ma Pol daka-ɛ.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Ntɛ tendeŋərnɛ ti mɔ, kətənta kənatesɛ fɛ kəcəpərɛnɛ dɛrəŋ. Kɔ ayi a abil ŋaŋɔkɔ disrɛ alarəm ŋaloku kəyɛfɛ ka di ŋabɛlər Fenik, kətənta ka Krɛt nkɛ kəŋkəŋkənɛ afef ŋɛdɛrəŋ mɔ.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Kɔ afef ŋepic ŋɛyɛfɛ kəwur kəca kətɔt, kɔ ŋancɛm-cɛmnɛ a ŋantam kəyɔ tɛfaŋ taŋan. Kɔ ŋayekti abɛla ŋaŋan kɔ ŋasolnɛ dobo da Krɛt, ŋagbɛpɛnɛ di.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Pəwon fɛ kɔ afef ŋɔpɔŋ ŋɔkɔ ancwe «Ɛrakilɔŋ» mɔ ŋowur kəyɛfɛ ka mɔrɔ ma dare.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Kɔ afef ŋaŋɔkɔ ŋɛyɛfɛ kəcɛrnɛnɛ abil ta antam sɔ kəcəmɛ afef ŋaŋɔkɔ kiriŋ-ɛ, kɔ səsaknɛ kɔ ŋeŋkekərɛ su nde ŋɛnafaŋ mɔ.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Səyi kəcepər mokuru mɛfɛt mɔlɔma tantɔf, mmɛ ancwe Koda mɔ, kɔ səntam pəcuca disrɛ kəcəmbərəs abil.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Ntɛ səliŋərnɛ ŋi mɔ, kɔ aŋɛ ŋayi kəbəc abil disrɛ mɔ ŋaŋkotɛ ŋi bənda yɔkɔ yɛnayɔnɛ yɛmɛŋkərnɛ mɔ, ŋacnesɛ kəkɔloŋɛ agbɛp ŋa atɔf ŋa Siriti, bawo kɛrɛrɛ ka asənc kənayi di. Kɔ ŋaŋgbal aŋka, mba afef ŋosolɛ ŋa.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Ntɛ afef ŋɛnanaŋkanɛ kəyikəc su mɔ, dɔckɔsɔk kɔ ŋaŋgbaləs yɛcaməs yɔlɔma dəkəba.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Tataka ta maas, kɔ abəc a debil ŋasumpər gbalaŋi ba abil dəwaca kɔ ŋaŋgbal bi dəkəba.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Mataka mɛlarəm disrɛ dec kɔ cɔs yoncwur fɛ, afef ŋɛcbɛk oŋ kəbɛk dəm, tɛlpəs kɔ səwurɛ mera kəyi sɔ doru.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ŋanadi fɛ yeri kəyɛfɛ ntɛ pənawon mɔ. Itɔ kɔ Pol ɛyɛfɛ k'ɛncəmɛ ŋa dacɔ, k'oloku: «Anapa, pəcyɔnɛ a nənacəŋkəl im ta nəyɛfɛ Krɛt nəyekti abɛla-ɛ, kɔ nəmbumnɛna pəcuy pampɛ pɔsɔtɔ su, kɔ ca nyɛ yɔsɔlər su mɔ.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Mba ndɛkəl oŋ, intola a ancəpəs nu bəkəc, bawo ali fum ɔfɔfi nu dacɔ, mɛnɛ abil ŋendelɛcɛ.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Itɔ nnɔ pibi mɛlɛkɛ mɔlɔma ma Kanu nkɛ iyɔnɛ wəkɔn kɔ nkɛ iŋkor-koru mɔ, mowurərn'em.
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Kɔ molok'im: ‹Ta mənesɛ, Pol! Mɛnɛ məcəmɛ fɔr ya wəbɛ ka tɔf ya Rom fəp kiriŋ, tetam tɔ Kanu kəsakɛ akaŋɛ nəyi abil ŋaŋɛ disrɛ mɔ fəp kəyi doru.›
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Nəcəpəsnɛ bəkəc arkun, bawo ilaŋ tɔkɔ Kanu kəlokun'em mɔ tendeyi.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Mba mɛnɛ pakɔloŋɛ mokuru mɔlɔma.»
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Pibi pa wəco kɔ maŋkəlɛ p'anakɔ pafɛcərɛnɛ su kəba ka Adiriya. Pibi dacɔ kɔ akɔtɛnɛ abil ŋancərɛ a alɔtərnɛ antɔf ŋowosu.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Kɔ ŋantorɛ paka pelel pakotər pi kəbənda, kɔ ŋanəŋk a putukum pɛmbəp mɛtər wəco maas kɔ camət-tin. Kɔ ŋancɔŋnɛ kiriŋ kɔ ŋawak sɔ, kɔ ŋanəŋk a pətukum pɛmbəp mɛtər wəco mɛrəŋ kɔ camət-mɛrəŋ.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Ntɛ ŋanesɛnɛ abil kəcaŋərɛnɛ masar mɔ, itɔ ŋanagbalɛ aŋka maŋkəlɛ tadarəŋ, kɔ ŋandɛ ŋackar pəwaŋkəra, mba pəcwon ŋa.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Mba ntɛ abəc a debil ŋanafaŋ kəyɛksər abil mɔ, kɔ ŋantorɛ agbaŋkɛ, ŋacloku a ŋakɔ ŋagbal aŋka tekiriŋ ta abil.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Kɔ Pol oloku wəbɛ wəsɔdar kɔ asɔdar, «Kɔ afum akaŋɛ ŋantɔyi debil-ɛ, nəfɔtam kəyi doru.»
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Kɔ asɔdar ŋancopu bənda ya agbaŋkɛ, kɔ ŋasak ŋi kɔ ŋɛntɛmpɛnɛ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Ŋayi kəkar dec kəsɔk, kɔ Pol ewenɛ fəp fosu kəkɔdi yeri, k'oloku: «Mɔkɔ tataka ta wəco kɔ maŋkəlɛ ntɛ nəyi kəkar, ta nəndi yeri mɔ.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Intola nu oŋ kədi yeri, bawo pəmar nədi yi ntɛ tɔŋsɔŋɛ nəyacnɛ mɔ. Ali wəkin nu dacɔ, kəfon kɔn ka dəromp kəfɔsɔlər kɔ!»
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Ntɛ Pol elip kəloku tatɔkɔ mɔ, k'ɛlɛk kəcom k'eyif Kanu barka fɔr ya afum fəp kiriŋ, k'entepi ki, k'ɛyɛfɛ ki kəsɔm.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Kɔ fəp fəncəp bəkəc kɔ ŋayɛfɛ kəsɔm cəcom.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Sənayi afum masar mɛrəŋ wəco camət-mɛrəŋ kɔ camət-tin (276) akɔ ŋanayi abil ŋaŋɔkɔ disrɛ mɔ.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Ntɛ fəp fənɛmbərɛ mɔ, kɔ ŋaŋgbal malɔ mɛlpəs dəkəba ntɛ tɔŋsɔŋɛ abil ŋɛbɛrɛnɛ kəfoy mɔ.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Ntɛ dec dɔsɔk mɔ, abəc a debil ŋananɛpəl fɛ antɔf, mba ŋananəŋk kɛrɛrɛ, kɔ ŋancɛm-cɛmnɛ kəcɔŋəs abil haŋ ŋabəp ki.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Kɔ ŋasikəli aŋka kɔ yontor dəkəba, kɔ ŋasikəlɛnɛ sɔ bənda ya yas nyɛ ancgbɛkɛ abil mɔ. Kɔ ŋayekti abɛla abil dəkəro, kɔ afef ŋɛlɛk ŋa, kɔ ŋɔncɔŋəs abil kəca ka dəkɛrɛrɛ.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mba kɔ ŋaŋkɔ ŋapət kɛrɛrɛ acir mɛrəŋ dacɔ, kɔ kəro ka abil kəmətnɛ dɛsənc, ŋɛntam fɛ sɔ kəcɔŋnɛ kiriŋ. Kɔ yam yɔpɔŋ yender yosut abil ŋaŋan kɔ ŋɛləsər ŋi tadarəŋ.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Kɔ asɔdar ŋancɛm-cɛmnɛ kədif ka kelmani-e, ta wəlɔma pəŋɛrəŋ pəyɛksər ŋa.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Mba wəbɛ wəsɔdar nwɛ ɛnacɛm-cɛmnɛ kəmar Pol ta efi dəkəba mɔ, ɛyamsər asɔdar kəyɔ ka tɛfaŋ taŋan, k'oloku akɔ ŋanacərɛ kəŋɛrəŋ mɔ ŋanuŋkɛnɛ kətor dəkəba ŋaŋɛrəŋ ntɛ tɔŋsɔŋɛ ŋapɛ pəwosu mɔ.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Afum alpəs akɔ ŋandelɛk cəbam kɔ cəpom ca abil ŋaŋɛrəŋ ŋabəp ŋa dəndo dəpəwosu. Kɔ afum fəp ŋampɛ dəpəwosu, ali wəkin tes tɛnasɔtɔ fɛ.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.