Atos 22
Kitabu ka Kanu (BSP) vs NAA
1 «Awɛnc im aŋa, Abek'em aŋa!» Pol oncloku, «Nəcəŋkəl oŋ moloku mmɛ iyɔ mɛyacnɛnɛ mɔ.»
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Ntɛ ŋane pəccɔpər ŋa kusu kəŋan cəEbre mɔ, kɔ pənaŋkanɛ kəyɔ yeŋ.
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 «WəSuyif iyɔnɛ, pakom im dare da Tarəs, atɔf ŋa Silisi. Mba nnɔ dare dandɛ d'andusum im nnɔna Kamaliyel nwɛ afum fəp ŋancərɛ mɔ. Nwɛ ɛntəks'em belbel sariyɛ sa atem asu mɔ, k'inasumpər sɔ teta Kanu belbel kɔ abəkəc fəp, pəmɔ tantɛ pəyi nəna sɔ mɔkɔ mɔ.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 K'inatɔrəs afum alɔma aŋɛ ŋanacəmɛ dɔpɔ da Yesu dandɛ darəŋ mɔ haŋ kɔ ŋafi. K'iŋkot aran kɔ arkun, k'imbɛr ŋa dəbili.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Wəloŋnɛ wəpɔŋ kɔ abeki a dɔtɔf fəp ŋayɔnɛ atəŋnɛ aka ti. Inasɔtər ŋa reka kəkenɛ afum em aka Damas, nde inckɔ kəkɔsumpər alaŋ akɔ ŋanayi di mɔ, ikɛrɛ ŋa fɔr ya abɛ kiriŋ nde Yerusalɛm pakɔsut.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Dɔpɔ inayi iclɔtərnɛ Damas, daŋ peŋ, gbəncana babɔkɔ, kɔ pəmot pɔpɔŋ pɛyɛfɛ darenc kɔ pɛŋkɛl im pəwaŋkəra.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 K'intɛmpɛnɛ dəntɔf, k'ine dim ndɛ donclok'im: ‹Sol, Sol, ta ake tɔ məntɔrs'em-ɛ?›
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 K'iyif: ‹ Mariki, məna an'ɔfɔ-ɛ?›
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Afum aŋɛ sənasol mɔ ŋananəŋk pəwaŋkəra papɔkɔ belbel, mba ŋanane fɛ dim da nwɛ onclok-lokər im mɔ.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 K'iyif kɔ: ‹Cəke cɔ pəmar iyɔ-ɛ, Mariki?›
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Mba ntɛ pəwaŋkəra pa pəmot papɔkɔ pɛnasɔŋ'em kətɔnəŋk mɔ, afum akɔ sənasol mɔ ŋasumpər im kəca kɔ ŋaŋkekər'em haŋ kɔ imbɛrɛ Damas.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Mba fum wəlɔma ɛnayi di pacwe kɔ Ananiyas, pəcəmɛ tɛfaŋ ta Kanu darəŋ pəmɔ tɔkɔ sariyɛ səloku ti mɔ. Nwɛ aSuyif aŋɛ ŋanandɛ di ŋanacərɛ dɔtɔt amera mɔ.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Kɔ Ananiyas ender nnɔ iyi mɔ, k'ɛncəm'em kəsək, k'olok'im: ‹Sol, wɛnc im, məluksərnɛ sɔ kənəŋk.› Gbəncana babɔkɔ k'inəŋk nkɔn Ananiyas.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Kɔ Ananiyas olok'im: ‹Kanu ka atem asu kəsɔŋ əm kəcərɛ ka tɛfaŋ tɔn, mənəŋk Wəlompu, məne sɔ dim dɔn,
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 bawo məndekɔyɔnɛ kɔ sede fɔr ya afum fəp kiriŋ ta ntɛ mənəŋk kɔ ntɛ məne sɔ mɔ.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Ndɛkəl oŋ ta ake tɔ məyi kəwonɛ-ɛ? Məyɛfɛ məyɔ pagbət əm dəromum teta Kanu, payak kiciya kam kəwe ka Mariki disrɛ.›
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 Ntɛ ilukus Yerusalɛm mɔ, ictola nde kəlɔ kəpɔŋ ka Kanu, kɔ kənəŋk kənder im kəyɛfɛ darenc.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Ti disrɛ, k'inəŋk Mariki Yesu, nwɛ ɛnalok'im: ‹Məkufɛ məwur Yerusalɛm, bawo ŋafɔdewosɛ kəne sede səkɔ məsumpər tetem mɔ.›
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 K'iloku kɔ: ‹Mariki, ŋancərɛ a inckɔ dəkətola Kanu da aSuyif, icsut, icbɛr afum dəbili aŋɛ ŋanalaŋ tetam mɔ.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Ntɛ analoŋ mecir ma sede sam Etiyɛn mɔ, ina wəkawɛ yati inayi di, kɔ mes maŋan mɔmbɔt im. In'ɛnamɛŋkɛ akakɔ ŋanadif kɔ mɔ yati yamos.›
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Mba kɔ Mariki olok'im: ‹Məkɔ! Pəbɔlɛ pɔ ina indesom əm, nde atɔyɔnɛ aSuyif ŋayi mɔ.›»
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Afum ŋanacəŋkəl kɔ haŋ tɛm ntɛ ɛnaloku toloku tatɔkɔ mɔ, mba ndɛkəl oŋ kɔ ŋampɛnɛ sim ŋacloku: «Pamələk kɔ! Ta pasak fum pəmɔ wəkawɛ pəyi doru.»
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Kɔ ŋaŋkulɛ-kulɛ, kɔ ŋaŋgbal suma səŋan kɔ ŋaləm kəbof darenc.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Kɔ wəbɛ wəsɔdar wəRom osom asɔdar ɔn a pabɛrsɛnɛ kɔ dəkədirɛ daŋan. K'oloku a pasut Pol ntɛ tɔŋsɔŋɛ pəloku-loku, pacərɛ te tɔkɔ ɔyɔ ntɛ tɔsɔŋɛ afum kəkulɛ-kulɛ tetɔn mɔ.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Ntɛ anakot Pol kəkɔsut kɔ mɔ, kɔ Pol eyif wəbɛ wəsɔdar wəkɔ ɛnayi di mɔ: «Awos'am kəsut wəkom wəRom nwɛ antɔkiti mɔ ba?»
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Ntɛ wəbɛ wəsɔdar nwɛ ene toloku tatɔkɔ mɔ, k'ɔŋkɔ pəyif wəbɛ wəsɔdar wəpɔŋ, pəcloku: «Cəke məndeyɔ-ɛ? Wəkom wəRom ɔfɔ.»
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Kɔ wəbɛ wəpɔŋ wəsɔdar wəRom ender k'eyif kɔ: «Məlok'im kance, wəkom wəRom məyɔnɛ ba?»
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Kɔ wəbɛ wəpɔŋ wəsɔdar wəRom nwɛ oloku sɔ: «Ina, pəsam pɛlarəm p'isɔtɔnɛ kəyɔnɛ ka wəRom!»
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Gbəncana babɔkɔ, akɔ pənamar ŋasɔŋɛ Pol kəlok-loku mɔ ŋambɔlɛ, kɔ wəbɛ wəsɔdar enesɛ, k'ɛncərɛ a wəkom wəRom yati nkɔn wəbɛ wəsɔdar ɔsɔŋɛ k'aŋkot.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Dɔckɔsɔk wəbɛ wəka asɔdar nwɛ pəfaŋ kəcərɛ tes tɔkɔ aSuyif akakɔ ŋamboncɛ Pol mɔ, k'oloku a pasikəli kɔ, k'oloku sɔ aloŋnɛ apɔŋ kɔ aboc kiti aSuyif fəp kəloŋkanɛ. Kɔ wəbɛ ɛŋkɛrɛ Pol k'ɛncəmbər kɔ fɔr yaŋan kiriŋ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.