Atos 22
Kitabu ka Kanu (BSP) vs ARA
1 «Awɛnc im aŋa, Abek'em aŋa!» Pol oncloku, «Nəcəŋkəl oŋ moloku mmɛ iyɔ mɛyacnɛnɛ mɔ.»
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Ntɛ ŋane pəccɔpər ŋa kusu kəŋan cəEbre mɔ, kɔ pənaŋkanɛ kəyɔ yeŋ.
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 «WəSuyif iyɔnɛ, pakom im dare da Tarəs, atɔf ŋa Silisi. Mba nnɔ dare dandɛ d'andusum im nnɔna Kamaliyel nwɛ afum fəp ŋancərɛ mɔ. Nwɛ ɛntəks'em belbel sariyɛ sa atem asu mɔ, k'inasumpər sɔ teta Kanu belbel kɔ abəkəc fəp, pəmɔ tantɛ pəyi nəna sɔ mɔkɔ mɔ.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 K'inatɔrəs afum alɔma aŋɛ ŋanacəmɛ dɔpɔ da Yesu dandɛ darəŋ mɔ haŋ kɔ ŋafi. K'iŋkot aran kɔ arkun, k'imbɛr ŋa dəbili.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Wəloŋnɛ wəpɔŋ kɔ abeki a dɔtɔf fəp ŋayɔnɛ atəŋnɛ aka ti. Inasɔtər ŋa reka kəkenɛ afum em aka Damas, nde inckɔ kəkɔsumpər alaŋ akɔ ŋanayi di mɔ, ikɛrɛ ŋa fɔr ya abɛ kiriŋ nde Yerusalɛm pakɔsut.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Dɔpɔ inayi iclɔtərnɛ Damas, daŋ peŋ, gbəncana babɔkɔ, kɔ pəmot pɔpɔŋ pɛyɛfɛ darenc kɔ pɛŋkɛl im pəwaŋkəra.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 K'intɛmpɛnɛ dəntɔf, k'ine dim ndɛ donclok'im: ‹Sol, Sol, ta ake tɔ məntɔrs'em-ɛ?›
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 K'iyif: ‹ Mariki, məna an'ɔfɔ-ɛ?›
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Afum aŋɛ sənasol mɔ ŋananəŋk pəwaŋkəra papɔkɔ belbel, mba ŋanane fɛ dim da nwɛ onclok-lokər im mɔ.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 K'iyif kɔ: ‹Cəke cɔ pəmar iyɔ-ɛ, Mariki?›
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Mba ntɛ pəwaŋkəra pa pəmot papɔkɔ pɛnasɔŋ'em kətɔnəŋk mɔ, afum akɔ sənasol mɔ ŋasumpər im kəca kɔ ŋaŋkekər'em haŋ kɔ imbɛrɛ Damas.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Mba fum wəlɔma ɛnayi di pacwe kɔ Ananiyas, pəcəmɛ tɛfaŋ ta Kanu darəŋ pəmɔ tɔkɔ sariyɛ səloku ti mɔ. Nwɛ aSuyif aŋɛ ŋanandɛ di ŋanacərɛ dɔtɔt amera mɔ.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Kɔ Ananiyas ender nnɔ iyi mɔ, k'ɛncəm'em kəsək, k'olok'im: ‹Sol, wɛnc im, məluksərnɛ sɔ kənəŋk.› Gbəncana babɔkɔ k'inəŋk nkɔn Ananiyas.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Kɔ Ananiyas olok'im: ‹Kanu ka atem asu kəsɔŋ əm kəcərɛ ka tɛfaŋ tɔn, mənəŋk Wəlompu, məne sɔ dim dɔn,
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 bawo məndekɔyɔnɛ kɔ sede fɔr ya afum fəp kiriŋ ta ntɛ mənəŋk kɔ ntɛ məne sɔ mɔ.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Ndɛkəl oŋ ta ake tɔ məyi kəwonɛ-ɛ? Məyɛfɛ məyɔ pagbət əm dəromum teta Kanu, payak kiciya kam kəwe ka Mariki disrɛ.›
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 Ntɛ ilukus Yerusalɛm mɔ, ictola nde kəlɔ kəpɔŋ ka Kanu, kɔ kənəŋk kənder im kəyɛfɛ darenc.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Ti disrɛ, k'inəŋk Mariki Yesu, nwɛ ɛnalok'im: ‹Məkufɛ məwur Yerusalɛm, bawo ŋafɔdewosɛ kəne sede səkɔ məsumpər tetem mɔ.›
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 K'iloku kɔ: ‹Mariki, ŋancərɛ a inckɔ dəkətola Kanu da aSuyif, icsut, icbɛr afum dəbili aŋɛ ŋanalaŋ tetam mɔ.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Ntɛ analoŋ mecir ma sede sam Etiyɛn mɔ, ina wəkawɛ yati inayi di, kɔ mes maŋan mɔmbɔt im. In'ɛnamɛŋkɛ akakɔ ŋanadif kɔ mɔ yati yamos.›
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Mba kɔ Mariki olok'im: ‹Məkɔ! Pəbɔlɛ pɔ ina indesom əm, nde atɔyɔnɛ aSuyif ŋayi mɔ.›»
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Afum ŋanacəŋkəl kɔ haŋ tɛm ntɛ ɛnaloku toloku tatɔkɔ mɔ, mba ndɛkəl oŋ kɔ ŋampɛnɛ sim ŋacloku: «Pamələk kɔ! Ta pasak fum pəmɔ wəkawɛ pəyi doru.»
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Kɔ ŋaŋkulɛ-kulɛ, kɔ ŋaŋgbal suma səŋan kɔ ŋaləm kəbof darenc.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Kɔ wəbɛ wəsɔdar wəRom osom asɔdar ɔn a pabɛrsɛnɛ kɔ dəkədirɛ daŋan. K'oloku a pasut Pol ntɛ tɔŋsɔŋɛ pəloku-loku, pacərɛ te tɔkɔ ɔyɔ ntɛ tɔsɔŋɛ afum kəkulɛ-kulɛ tetɔn mɔ.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Ntɛ anakot Pol kəkɔsut kɔ mɔ, kɔ Pol eyif wəbɛ wəsɔdar wəkɔ ɛnayi di mɔ: «Awos'am kəsut wəkom wəRom nwɛ antɔkiti mɔ ba?»
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Ntɛ wəbɛ wəsɔdar nwɛ ene toloku tatɔkɔ mɔ, k'ɔŋkɔ pəyif wəbɛ wəsɔdar wəpɔŋ, pəcloku: «Cəke məndeyɔ-ɛ? Wəkom wəRom ɔfɔ.»
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Kɔ wəbɛ wəpɔŋ wəsɔdar wəRom ender k'eyif kɔ: «Məlok'im kance, wəkom wəRom məyɔnɛ ba?»
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Kɔ wəbɛ wəpɔŋ wəsɔdar wəRom nwɛ oloku sɔ: «Ina, pəsam pɛlarəm p'isɔtɔnɛ kəyɔnɛ ka wəRom!»
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Gbəncana babɔkɔ, akɔ pənamar ŋasɔŋɛ Pol kəlok-loku mɔ ŋambɔlɛ, kɔ wəbɛ wəsɔdar enesɛ, k'ɛncərɛ a wəkom wəRom yati nkɔn wəbɛ wəsɔdar ɔsɔŋɛ k'aŋkot.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Dɔckɔsɔk wəbɛ wəka asɔdar nwɛ pəfaŋ kəcərɛ tes tɔkɔ aSuyif akakɔ ŋamboncɛ Pol mɔ, k'oloku a pasikəli kɔ, k'oloku sɔ aloŋnɛ apɔŋ kɔ aboc kiti aSuyif fəp kəloŋkanɛ. Kɔ wəbɛ ɛŋkɛrɛ Pol k'ɛncəmbər kɔ fɔr yaŋan kiriŋ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.