Gênesis 47

Oniyan (BSC) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Yosef ƴe ko kwël eŋo tëfëtandërax Farawoŋ. Ga h̃at ko, re ko: «Faba do gë ɓëmaỹe ɓëndam ɓëŋ anëka h̃atëgu këni ga xaniw këni gër ebar ed Kanahaŋ. Aw̃ëlali w̃ëlaliw kënëɓi opeỹ ok, gë oɓeci ol, gë oxeƴ ol, do gë ɗek ɓeɓër xwën këni ɓën. Gër ebar ed Goŝen h̃atëgu këni.»
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 Ɓëmaỹe ɓënjo ɓëndexëm fel baɓi eno ɗaŋëta, eɓi watëgu Farawoŋ.
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Ata Farawoŋ w̃ëka këɓi ɓoɓinëm ɓor Yosef: «Ine ex wa andiyen andewën aŋ?» Yaka këno: «Ɓiyi okaɗëp odeƴ ok, ɓëxwël ɓër oɓeci do gë opeỹ hi këmi, ang ebani ɓëxarëk ɓëreɓi ak.»
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Fel këno ɓëte Farawoŋ: «Oliyer ƴow këmi ro gër ebar edewën. Ondës ax bo ex na ond këni ƴamb oɓeci ol do gë opeỹ odeɓi ok, gayikwa enjo eŋ mbaŋ ƴëkak gër ebar ed Kanahaŋ. Gërëgako, axara xara këmi, teɓëlëɓo mi ñëpa gër ebar ed Goŝen.»
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Farawoŋ fel këŋo Yosef: «Sorix gë ɓoɓinëx, gër ndeƴ ro h̃atëgu këni.
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Misëra in ɗek, gër otaxan odeƴ ex. Kwëtëlëɓi sorix gë ɓoɓinëx gër ed xurik ex ye. Ɗëgëlexëni gër ebar ed Goŝen. Angëmëne gër enga endeɓën na fo exëni ɓër gapak, dilëɓi ɓëlëngw ɓër ɓëxaɗac ɓër oyel oram.»
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Yosef w̃ëla këŋo ɓëte sëm Yakob gër Farawoŋ eni nangër. Ga këni ŝëmar, Yakob, ŝalen këŋo Farawoŋ.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Ata Farawoŋ w̃ëka këŋo Yakob: «Ɓëniy ɓënjëgwe wa ŝot këƴ?»
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Yakob yaka këŋo Farawoŋ: «Ang nëkak aniyan and wëno ar kë ỹëparand ang aliyer fo gand ed këme ƴe yo, asëk sëk ke ɗe ɓëniy këme gë ofëxw osas. Ɓëniy ɓënd aniyan andam ɓëŋo ax ñëmb ex na do ax ye ex na ang ɓënd ɓëxarëk ɓëram ak ado ga bani ƴexërand ɓën ɓëte ang ɓëliyer fo.»
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Yakob ŝalen këŋo gaŝëxe Farawoŋ, do kwël ŝapër këni gë Farawoŋ.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Yosef xwët këɓi sëm gë ɓoɓinëm gër ed xurik ex ye, gër ebar ed Misëra, gër ebar ed Ramëses, ang fel baŋo Farawoŋ ak.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Yosef baɓi yëlënd eƴamb ƴamb in sëm, gë ɓoɓinëm, do gë ɗek oxun oreɓën oŋ, ang ỹëmb bani ak.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Eƴamb ƴamb dëŋ ax ɓayi bana gër ed ex yo gër ebar ed Misëra, gayik enjo eŋ mokuri xuri bax. Hik gër Misëra, hik gër ebar ed Kanahaŋ, ɓela ɓën afiŝëra fiŝëra bani enjo eŋ.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Ata Yosef xana ko ɗek koɗi ir gër ebar ed Misëra in, do ir gër ebar ed Kanahaŋ in, ir bani yëcaxënënd eƴamb ƴamb in. W̃ëxëta ko gër eyang ed Farawoŋ.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 And faỹ këni koɗi Ɓëmisëra do gë Ɓëkanahaŋ aŋ, Ɓëmisëra ɓën ƴe këni gër Yosef, do re këni: «Yëlëlëɓo eƴamb ƴamb in! Ba mi cës ogës odeƴ nde ỹandi ki, gayikako koɗi aɓo bo ex na?»
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Yaka këɓi Yosef: «Mëlawënëɓi oyel orewën ol enëɓi nëmb gë eƴamb ƴamb, gayikako koɗi ax gi ex na.»
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Ata w̃ëlaraw kënëɓi oyel oreɓën ol gër Yosef, do mëŋ yël këɓi eƴamb ƴamb in. Oyel olo nëmb banëɓi: opanac, gë oɓeci, gë opeỹ, gë oxeƴ do gë opali. Yosef yëlëra këɓi eƴamb ƴamb in aniy aŋo gayik anëmb banëɓi nëmbënd oyel oreɓën ol xali faỹ kënëɓi ɗek.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 And xucak aniy aŋo aŋ, ɓakaw këni gër ndexëm. Re këni: «Axwën, ɓiyi ami con na mëne anëka faỹ këmi koɗi in. Ɓëte oyel oreɓi ol, wëj xwën këɓi. Er ɓayi këɓo wayët mi yëlaya ɓiyi dëŋ, do gë owar oreɓi oŋ.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Ogës odeƴ nde këmi ŝësëra do mi teɓëta owar oreɓi oŋ? Yëcëlëɓo gë owar oreɓi ak, mi cotaxën er këmi ƴamb in. Kwënëleɓo Farawoŋ ɓiyi gë owar oreɓi ak. Yëlëlëɓo ɓeneɗa ɓend këmi ỹandëraxën, mi ɓayixën ɓëɓëngw, ata fo ɓayik ami cësëra na, do owar oreɓi oŋ ax cenëkëra na.»
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Ata Yosef mondako yëcën baŋo Farawoŋ ɗek owar or gër Misëra oŋ. Ɓëmisëra ɓën fan baŋo ocënga odeɓën ok, gayik enjo eŋ mokuri xuri bax. Farawoŋ, elod amëd aŋo xwën ko ebar ed Misëra el.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Ata rëfalira këɓi ɓulunda in gër ɓangol, ga ỹana ko beɓët iɓat h̃ata ko beɓët ijo ɗek ebar ed Misëra el.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Ɓarikan Yosef axo yëc bana owar or ɓëŝaɗaxan oŋ gayik apela ỹëgw baxo na Farawoŋ mëne kërexo yëc na. Gë er re baxo enëɓi yëlënd in fo bani liyand, mëŋ ɓayik ani panaxën bana owar oreɓën oŋ.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Yosef fel këɓi ɓulunda in: «Anëka yëc këmun gë owar orewën ak, doro doro Farawoŋ xwën këŋun. Kanayin eneɗa eŋ en neɗëx gër ocënga.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 And kën xanara eƴamb aŋ, tëƴiyindën, do acariya anjoxën kala, Farawoŋ xwënëk. Mëxwëtayindën mar er xana kën in en di ɓeneɗa, do mar enëɓi ɗëɓaxënënd ɓër gër ɓëciw̃ ɓëndewën, do gë oxun orewën ɓën.»
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Yaka këni Ɓëmisëra ɓën: «Axwën, anëka fexën këƴëɓo. Gayikako oyekax oreƴ ol w̃asin këƴëɓo, aw̃a w̃a këɓi mi gi okaɗëp od Farawoŋ.»
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Ata acariya and ri baxo Yosef aŋo ɓayik xali doro gër ebar ed Misëra: ecoxën ed er ex yo, Farawoŋ xwënëk. Owar or ɓëŝaɗaxan oŋ fo ɓayik axo kwën bana Farawoŋ.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Isërayel do gë ɓërandëw̃ëra andexëm ɓën ỹëpa këni na gër ebar ed Misëra, gër Goŝen. Yëcëra këni owar, rëw̃ kënëɓi oɓaŝ oranjëm, do kwël dëŋ këni ŝënarënd xali ỹëmb këni mbaŋ.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Yakob liya ko ɓëniy epëxw gë ɓënjongëɓëki gër ebar ed Misëra. Mondako sëk baŋo ɓëniy këme gë ofëxw onax gë ɓënjongëɓëki.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Ga nang ko mëne anëka kë saxëgund ecës edexëm el, Isërayel w̃ac këŋo asëñiw̃ Yosef, do re ko: «Angëmëne ah̃an h̃an këƴe, ɗilaliw ataxan andeƴ aŋ gër emef endam. Axara xara këmi, ɗëkayayiɗ ŝenene end këmi felënd eŋo: këreƴe mëxwëtaɗ na ro gër ebar ed Misëra!
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 And këmi ɓar gër ecës gë ɓëxarëk ɓëram aŋ, nëcëtiɗëne ebar ed Misëra el, do mëlayiɗëne eƴe mëxwëtax gër ỹeg ireɓën.» Ata yaka ko Yosef: «Ari këme ri end fel këƴe eŋo.»
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Re ko ɓëte Yakob: «Awa yaŝarël.» Yosef yaŝar ko. Ata Isërayel foxi ko gand ogaf od angaw̃ andexëm.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.