Atos 27
Oniyan (BSC) vs NAA
1 And faỹ këni gër ow̃ëkw mëne mi ƴe gë kuluŋ in ond gër ebar ed Itali oŋ, gë alëngw ar ocoroɗa od emun etëm end gër Rom eŋ hi bami, do Yuliyus bano w̃acënd. Mëŋ law̃ën bano eɓi mëla Pol do gë ɓandepëra ɓacandaw̃.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Kuluŋ ir angol and Adëramit baɓo w̃ëland. Ata xasëk gër angwëngw ɓëŋa fo ɓëŋa fo, ebar ed Asi el. Ga xucak ebar elo, w̃ëla këɓo gand etiw̃ax. Arisëtarëk, ar gër ebar ed Masedëwan do hi baxo Atesalonik an, na baxo polo gër kuluŋ gë ɓiyi.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Në ecan ijo, h̃at këmi gër ɓëŋa ir angwëngw and gër Sidoŋ. Ata Yuliyus ga likina baxo paɓ gë Pol, seɓ këŋo exo ƴe gër oɗawo odexëm do eno yëlaraw ŝëlafana.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Ga fakët këmi na oñe oŋ, kuluŋ ireɓi in sëfak ɓëŋa ir gand oŝir or Ŝipër in gayik aped fed bax xocëgund ɓongoc ɓoŋ.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ata ga xas këmi cangët angwëngw and jeƴ gër owar or Silisi do gë Paŋëfili aŋ, h̃at këmi gër Mira, gër ebar ed Lisi.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Fën ŝotënëx baɓo alëngw ar enga end ocoroɗa an kuluŋ ir këɓo w̃ëla ir Alekësandëri in ond gër Itali oŋ. Ata nëmbëta këɓo gër kuluŋ ijo.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ɓakey ɓandanjëm xas bami endëmane fo. H̃at këmi gë ojaw̃ fo gër angol and Kënidos. Do ga bax xocënd mbaŋ ekoc el sëkwan këmi mi kwëŝa gër ɓëŋa. Ata xuca këmi gër angol and Këret gand beɓët ir Salëmone.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Kwël gë enëỹër el fo sëfa këmi ɓëŋa in, h̃ataxën këmi gër ed këni w̃acënd «Ɓakegëtaya Ɓanjekax», ler gër angol and Lase.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Ɓandanjëm xeyëra baɓo ƴerëxe mbaŋ do kwël bax h̃igënënd ekas ed gë kuluŋ el gayik anëka xuca bax etiw̃i ed gë amëd and gë aƴem el. Mëŋ felaxën baɓi Pol ɓër bax yerëtënd end oñe ɓën:
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 «Lawo ɓën, wëno er këme watënd mëne angëmëne kwël fakët këne oñe ond gë kuluŋ oŋ, oñe oŋo ax gi na ond gë enemi këm, do ond gë er kë nëxena këm gër oỹënga or këne w̃ëlande, do ɓëte ax gi na ond gë enemi ed aniyan andeɓi këm.»
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ɓarikan Yuliyus, alëngw ar ocoroɗa an, xwëta ko nëmëc er re bani aɓërëŝ an do gë axwën ar kuluŋ in, ƴepan këŋo er yeƴan baxo Pol in.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Nëmëc eŋo, eni ɓayi gër ɓëŋa ir angwëngw aŋo na gë amëd and gë aƴem aŋ, aɓi mëndan bana. Ata ỹëmbëta këni ɓela ɓër rek eni ɗëkwët anjëm and këni xaw̃ënd ƴaŋ gër kuluŋ aŋ ex kasaxën. Axacëra baɓi xacërand, angëmëne awënd wëndëk eni ŋat gër Fenikës, gër ɓëŋa ir angwëngw and gër Këret. Ga hi bax xegëtaya in amɓëtëɓ ir acëla-eñan do gë ambataŝ ir acëla-eñan, fën ỹandi baɓi eɓi kucax amëd and gë aƴem aŋ.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Ingoc ind xaniw bax ambëtëɓ bax xocënd ata yëla këni axor këni xor eni di er fëna bani in. Neỹ këni eni cëpët dun isiɓax ir kë xwëŝaxënënd kuluŋ in, do këni xasënd ɓëŋa fo ɓëŋa fo ler gër Këret.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ɓarikan gogo nde ga rëmëguk ekoc etëm ed tëɓ ed këni w̃acënd «Ekoc ed ambataŝ ir apën-eñan» ga xaniwëk gand oŝir.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Ata ekoc etëm ed tëɓ elo lëfërirak kuluŋ in xali sëkwanëk ex kas aped-fed do kwël seɓaya këmi këɓo w̃ëland sam-sam.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Ata ga këɓo ri eɓo kucali gand ambëtëɓ and oŝir osil or këni w̃acënd Kahuda aŋ, ɓëriyeni ɓër gër kuluŋ ɓën gë ojaw̃ xor këni ikuluŋ ind ecëpëtaxën iŋ.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Ga nëỹ këni ƴaŋ, w̃eɗ këni ogux ok ŝerixën këni jeƴ kuluŋ isëm in. Do ga bani yëdand eɓi capali gër Sirët, do kuluŋ in ex dëgwayax gër eɗini, fedali këni anjëm and bax xasaxënënd aŋ. Mondako bami xasënd sam-sam.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Ga xurik ang baɓo lëfërira ekoc etëm ed tëɓ ak, në ecan ijo, ɓëriyeni ɓër gër kuluŋ ɓën lap këni olëɓ orëmar polo gër angwëngw.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Do yatir akey atasën, ɓëriyeni ɓëjo dëŋ lap këni oỹënga or kë xasaxënënd kuluŋ oŋ.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ata mondako ri këmi ɓakey ɓandanjëm watërëxe and goyat aŋ eñan eŋ do and gëmëɗ aŋ, ow̃al oŋ. Ata ga këŋo ɓëndër ekoc etëm ed tëɓ el, seɓ këmi eyëlara ed afex këmi fex el.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Abami ƴambëra na elod anëka fo. Ata ga xani ko xwiriŝ Pol, re ko: «Kido aɓaxët ɓaxët bane and re bame ene ɓayiye gër Këret aŋ, oỹënga or nëxenarak oŋ ax nëxena dona do or lap kën oŋ an ɗap dona.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Ɓarikan gërëgako er këmun felënd in ene kapinaye, ala gaɓatak ax nemi na. Kuluŋ in fo këŋo noỹeli.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Yama meleka ir Kaxanu ir xwën ke do këmo ŝalend in ga ŝanayaxën ke gëmëɗ felëra ke.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Re ko: “Pol ah̃at këƴ h̃at gër kiti ind Sesar, këreƴ yëdara na. Do Kaxanu wa seɓan këŋun wëj do gë ɗek ɓër ɓar kën kuluŋ ɓën.”
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Mëŋ ex, ɓësoŝan kapinayin! Wëno axwëta xwëta këmo Kaxanu mëne ang fel ke ak kë hi.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Ɓiyi në ɓëŋa ir oŝir këɓo ŝilenix.»
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Yatir sëkëk ɓakey epëxw gë ɓanax gëmëɗ, ekoc etëm ed tëɓ el në emëla baɓo gër angwëngw and këni w̃acënd Mediterane. Emëɗ ekarëk el, ɓëriyeni ɓër gër kuluŋ ɓën hik këɓi nangëde ebar këmi sëkand na fo.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Lap këni atëƴixën and etiw̃ax aŋ sëk këni ometër ofëxw osas gë ocongoki. Ga w̃ëla këɓo imbaɗ, lap këni gaŝëxe atëƴexën aŋ, sëk këni etiw̃i el ometër alapem gë ocongotas.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Ata ga bani yëdand ba ekoc el ah̃ëƴën kë h̃ëƴën kuluŋ in gër ɓëŋa ir gë ɓongaỹ, lap këni odun onax okwëŝaxën ok gand epoƴ ed kuluŋ do këni yarënd ex weca.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ɓarikan ɓëriyeni ɓër gër kuluŋ ɓën aŝala bani ŝaland eni naw̃a na gër kuluŋ. Ata këni fedalind ikuluŋ itil iŋ polo gër angwëngw ga këni ri nangëde eni kas elod na gër ecën ed kuluŋ fo ỹandi këɓi eni ɗapaxën nacët odun okwëŝaxën ok.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Ata Pol fel këɓi ocoroɗa ok do gë alëngw areɓën an: «Angëmëne ɓela ɓëjo ani ɓayi ex na yo polo gër kuluŋ, wën an pex na ɗe.»
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Ata ocoroɗa ok saw̃ këni baɗ ogux od ikuluŋ ind ecëpëtaxën ok do seɓ këni latik polo gër angwëngw.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Ɗamana ex wecaxën, Pol ga w̃ac këɓi ɓela ɓën ɗek, fel këɓi eni kapina do eni ƴambëra. Ata re ko: «Doro sëkëk ɓakey epëxw gë ɓanax elod ga kën ŝënind gë enjo eŋ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Mëŋ këmun felaxënënd en kapina do en ƴambëra. Mondako fo kën fexaxën. Ala ax cës na, ado gë emban ematak an ɗapëta na.»
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Ga h̃ata ko eyeƴan elo, w̃eɗ ko amburu, ŝëkwa këŋo Kaxanu ogës od ɓela ɗek, ŝobëta ko do ko ƴambënd.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Ata ɓën ɗek ga xapina këni, ƴambëra këni.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Ɓiyi ɗek er hi bami polo gër kuluŋ ɓela okeme oki gë ofëxw ocongoxi gë ɓëcongaɓat.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 And ƴambëra këni ɓën ɗek aŋ, ỹëfënd këni eƴamb el gër men eni ɓaŝëtaxën asiɓëtiɓa ir kuluŋ in.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Ata ga wecak, nemëra këni ɓëriyeni ɓër gër kuluŋ ɓën xali ani kwita ex na ebar el. Wat këni moñang gër ed h̃ëfësëk angwëngw aŋ ebar el. Ata ỹandi këɓi eni mëla fën kuluŋ in angëmëne awënd wëndëk.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ata ŝëpët këni odun okwëŝaxën ok, eni kasaxën polo gër angwëngw. Fët këni ogux od xapaxën bani amërëŝaya ok do lëkwët këni ƴaŋ anjëm akasaxën atil and gër lëngw ir kuluŋ aŋ, eɓo kocelixën gand ɓëŋa.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ɓarikan kuluŋ in ŝëŝi këŋo në amun and eɗini mërëxand ir ɓengux ɓeki ɓend men. Aŋo rëgwayak ecën ed kuluŋ el. Do men oŋ ga bax xanind ɓomeŋ ɓomeŋ gë ojaw̃ od mbaŋ, ỹoƴëk epoƴ ed kuluŋ el xali hëbirak.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Ocoroɗa ok ỹandi këɓi enëɓi ɗaw̃ ɓandepëra ɓaŋ këdi ko naw̃a amat exo kas xali exo kegëta.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Ɓarikan alëngw ar ocoroɗa an ga faỹ baxo gër emëkw edexëm eŋo pexën Pol, ŝëɓan këɓi eni di er faỹ bani in. Fel këɓi ɓër xam bax men ɓën eni ɗëngwa gër men do eni kas xali eni kegëta gër ebar.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ɓër kë ɓayi ɓën eɓi kacëra eni kas ɓërëmar gë ɓangomb-gomb ɓaŋ, ɓëjo gë ɓaton ɓand ŝangëtarak gër kuluŋ ɓaŋ. Do mondako xegëta bani ɓën ɗek ɓëɓëngw gër ebar.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.