Juízes 11

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bữn muoi noaq samiang tễ tỗp Ki-liat, ramứh Yêp-thê. Án la tahan clŏ́q lứq. Mpoaq án ramứh Ki-liat; mpiq án la mansễm chếq tỗ.
1 Jefté, da região de Gileade, era um soldado valente. O seu pai se chamava Gileade, e a sua mãe era uma prostituta.
2 Ki-liat bữn con samiang canŏ́h cớp lacuoi nỡm. Toâq con samiang ki toâr, tỗp alới tuih aloŏh Yêp-thê tễ dống cớp pai chóq án neq: “Mới ŏ́q pún tễ máh mun mpoaq hái, yuaq mới cỡt con samiang tễ mansễm chếq tỗ.”
2 A esposa de Gileade também teve filhos. Quando cresceram, eles expulsaram Jefté, dizendo: — Você não vai herdar nada do nosso pai porque é filho de outra mulher.
3 Cỗ ngkíq Yêp-thê dễq tễ tỗp sễm ai án; chơ ỡt tâng vil Top ễn. Ỡt tâng vil ki án táq yớu ratoi cớp máh cũai hũat; chơ máh cũai ki puai tantun án.
3 Jefté fugiu dos seus irmãos e foi morar na terra de Tobe. Lá alguns homens ordinários se juntaram a ele, e andavam juntos.
4 Toâq ntun ễn, tỗp Amôn aloŏh ngê ễ pỡq chíl cũai I-sarel.
4 Algum tempo depois os amonitas foram guerrear contra o povo de Israel.
5 Bo mbỡiq rachíl, máh cũai sốt tỗp Ki-liat pỡq coâiq Yêp-thê tễ vil Top,
5 Quando isso aconteceu, os chefes de Gileade foram buscar Jefté na terra de Tobe
6 cớp pai neq: “Sễq mới cỡt sốt tahan hếq! Dŏq yỗn tỗp hái chíl riap tỗp Amôn.”
6 e disseram: — Venha com a gente e seja o nosso chefe na guerra contra os amonitas.
7 Yêp-thê ta‑ỡi neq: “Tỗp anhia kêt lứq cứq, cớp khoiq tuih cứq yỗn dễq tễ dống mpoaq cứq, lứq tỡ? Ma sanua, tữ anhia ramóh ŏ́c croŏq criat, nŏ́q anhia toâq ravoât cứq?”
7 Jefté respondeu: — Eu sei que vocês me odeiam; e odeiam tanto, que me fizeram sair da casa do meu pai. Como é que vocês vêm me pedir ajuda, agora que estão em dificuldade?
8 Máh cũai sốt ki ta‑ỡi neq: “Tỗp hếq toâq trỗ nâi la cỗ ễq mới pỡq chíl tỗp Amôn parnơi cớp hếq, cớp ễq mới cỡt cũai radững dũ náq tỗp Ki-liat.”
8 — Nós viemos falar com você porque queremos que comande todo o povo de Gileade na luta contra os amonitas! — responderam eles.
9 Yêp-thê ta‑ỡi neq: “Khân anhia yỗn cứq chu loah pỡ dống cứq dŏq rachíl cớp tỗp Amôn, cớp Yiang Sursĩ táq yỗn cứq chíl riap, ngkíq cứq têq cỡt sốt tỗp anhia tỡ?”
9 Jefté disse: — Se me levarem de volta para casa a fim de lutar contra os amonitas, e se o
10 Tỗp alới ta‑ỡi neq: “Lứq ngkíq! Sễq Yiang Sursĩ toâp dáng cớp hữm tễ ranáq nâi.”
10 Eles responderam: — Sim. Nós faremos como você diz. O
11 Yuaq ngkíq, Yêp-thê ma píh chu cớp cũai sốt tỗp Ki-liat; chơ máh cũai proai chóh án yỗn cỡt sốt dŏq ayông tahan tỗp alới. Ma Yêp-thê ruaih loah nheq santoiq án khoiq pai choâng moat Yiang Sursĩ pỡ vil Mit-ba.
11 Aí Jefté foi com os chefes de Gileade, e o povo o colocou como governador e chefe. E em Mispa, na presença do Senhor , Jefté fez o povo jurar que faria tudo o que havia sido dito.
12 Chơ Yêp-thê ớn ranễng án pỡq atỡng puo cũai Amôn neq: “Ŏ́c ntrớu mới tỡ bữn bũi chóq tỗp hếq? Cỗ nŏ́q mới toâq chíl talốh cruang cutễq hếq?”
12 Então Jefté enviou mensageiros ao rei dos amonitas. Os mensageiros disseram: — O que é que vocês têm contra mim? Por que invadiram o meu país?
13 Puo cũai Amôn ta‑ỡi ranễng Yêp-thê neq: “Bo cũai I-sarel loŏh tễ cruang Ê-yip-tô, tỗp alới cheng ndỡm cutễq tỗp hếq, noap tễ crỗng Ar-nôn toau toâq crỗng Yaboc, ĩt dếh crỗng Yôr-dan hỡ. Sanua, sễq tỗp anhia culáh loah máh cutễq ki dŏq tỗp hái têq ỡt ratoi loah.”
13 O rei dos amonitas respondeu: — Quando os israelitas saíram do Egito, tomaram a minha terra, desde o rio Arnom até os rios Jaboque e Jordão. Agora, sem luta, vocês devem devolver a minha terra.
14 Yêp-thê ớn cũai ranễng ki pỡq loah ramóh puo tỗp Amôn
14 Jefté mandou outros mensageiros ao rei dos amonitas
15 cớp ta‑ỡi neq: “Cũai I-sarel tỡ bữn cheng cutễq tỗp Mô-ap cớp tỗp Amôn.
15 com a seguinte resposta: — O povo de Israel não tomou a terra de Moabe nem a terra de Amom.
16 Bo cũai I-sarel loŏh tễ cruang Ê-yip-tô, tỗp alới pỡq pha ntốq aiq bân dỡq mưt Cusâu, chơ toâq pỡ cruang Cadet.
16 Quando os israelitas saíram do Egito, foram pelo deserto até o golfo de Ácaba e daí até Cades.
17 Tỗp alới ớn ranễng pỡq ramóh puo Ê-dôm sễq pha cutễq án. Ma puo ki tỡ yỗn. Chơ tỗp alới sễq pỡq pha cutễq puo cũai Mô-ap ễn, ma puo ki tỡ yỗn tê. Ngkíq yuaq cũai I-sarel ỡt dỡ pỡ Cadet.
17 Eles mandaram mensageiros ao rei dos edomitas, pedindo licença para passar pelas suas terras, mas ele não deixou. Então os israelitas pediram a mesma coisa ao rei de Moabe, porém ele também não deixou. Por isso os israelitas ficaram em Cades.
18 Vớt ki, tỗp alới pỡq chu ntốq aiq, viel cruang cutễq Ê-dôm cớp cruang Mô-ap coah crỗng Ar-nôn. Tỗp alới táq ntốq ỡt dỡ tâng ki, ma tỡ bữn clong crỗng Ar-nôn, cỗ ntốq ki la raloan cutễq tỗp Mô-ap.
18 — Eles foram pelo deserto. Rodearam a terra dos edomitas e dos moabitas e chegaram até a parte leste de Moabe, no outro lado do rio Arnom. Acamparam ali, mas não atravessaram o rio porque estava na fronteira de Moabe.
19 Chơ cũai I-sarel ớn ranễng alới pỡq ramóh Si-hôn, puo cũai Amô-rit, la cỡt sốt tâng vil Hê-sabôn, cớp sễq pỡq pha cutễq án, yuaq ễ pỡq chu cutễq tỗp alới bữm.
19 Aí os israelitas mandaram mensageiros a Seom, o rei amorreu de Hesbom, e pediram licença para atravessar aquele país a fim de poderem chegar à sua terra.
20 Ma puo Si-hôn tỡ yỗn, dếh án dững máh tahan pỡq ỡt crŏ́q pỡ vil Yahat, chơ rachíl cớp tỗp I-sarel.
20 Mas Seom não deixou. Levou todo o seu exército, acampou em Jasa e atacou o povo de Israel.
21 Ma Yiang Sursĩ, Ncháu tỗp I-sarel, táq yỗn tỗp I-sarel chíl riap puo Si-hôn cớp máh tahan án. Yuaq ngkíq, ma tỗp I-sarel bữn ndỡm nheq cutễq tỗp Amô-rit ỡt tâng cruang ki.
21 Mas o Senhor , o Deus de Israel, fez com que os israelitas derrotassem Seom e todos os seus homens. E assim os israelitas conquistaram toda a terra que era dos amorreus.
22 Tỗp alới bữn ndỡm nheq cutễq, noap tễ crỗng Ar-nôn coah angia pưn toau toâq crỗng Yaboc coah angia pỡng; cớp tễ ntốq aiq coah angia mandang loŏh toau toâq crỗng Yôr-dan angia mandang pât.
22 Tomaram toda a terra dos amorreus: desde o rio Arnom, ao Sul, até o rio Jaboque, ao Norte; e, desde o deserto, a Leste, até o rio Jordão, a Oeste.
23 Ranáq nâi Yiang Sursĩ, Ncháu cũai I-sarel, toâp tuih tỗp Amô-rit yỗn dễq, dŏq cũai proai I-sarel ễn ndỡm cruang cutễq ki.
23 Assim, foi o Senhor , o Deus de Israel, quem expulsou os amorreus para o seu povo, os israelitas.
24 Ma nŏ́q mới yoc ễ cheng ĩt loah? Mới têq cỡt sốt máh cutễq yiang Khê-môt chiau yỗn mới. Machớng ki tê, tỗp hếq ễ cỡt sốt máh cutễq Yiang Sursĩ khoiq chiau yỗn tỗp hếq ndỡm.
24 E agora vocês querem tentar tomar a terra de volta? Podem ficar com tudo o que Quemos, o deus de vocês, lhes deu. — Mas nós vamos ficar com tudo o que o
25 Mới chanchớm mới la pla hỡn tễ Balac con samiang Si-pôr, puo cũai Mô-ap, tỡ? Án tỡ nai ralỗih cớp cũai I-sarel, cớp án tỡ nai rachíl ratáq cớp tỗp hếq.
25 Você pensa que é melhor do que Balaque, filho de Zipor, que era rei de Moabe? Será que alguma vez ele desafiou Israel? Quando foi que ele guerreou contra nós?
26 Khoiq pái culám cumo chơ tỗp I-sarel cỡt sốt vil Hê-sabôn cớp vil Arô-er, dếh vil cớt ỡt mpễr ki hỡ, cớp máh vil ỡt mpễr pứh crỗng Ar-nôn. Khoiq dũn cumo chơ, mới tỡ bữn cheng ĩt loah.
26 Durante trezentos anos o povo de Israel morou em Hesbom e Aroer. Morou também nas cidades vizinhas e em todas as outras cidades das margens do rio Arnom. Por que foi que vocês não tomaram essas cidades de volta durante todo esse tempo?
27 Cứq tỡ nai táq lôih ntrớu chóq mới, ma mới toâp táq lôih chóq cứq; atĩ mới toâp ễ chíl cứq. Ngkíq, sễq Yiang Sursĩ rasữq tễ ranáq nâi; yỗn án rasữq cũai I-sarel cớp cũai Amôn.”
27 Não! Eu não fiz nada de errado contra vocês. Vocês é que fazem mal, querendo lutar contra mim. O Senhor é o juiz. Ele decidirá hoje entre os israelitas e os amonitas.
28 Ma puo cũai Amôn tỡ bữn tamứng santoiq Yêp-thê pai.
28 Mas o rei dos amonitas não quis ouvir a mensagem que Jefté havia mandado.
29 Chơ Raviei Yiang Sursĩ cỡt sốt tâng mứt pahỡm Yêp-thê; án pỡq pha cruang Ki-liat cớp cruang Ma-nasê. Moâm ki án píh chu loah pỡ vil Mit-ba, cruang Ki-liat. Tễ ki án pỡq chíl chu cruang cutễq tỗp Amôn.
29 Então o Espírito do Senhor dominou Jefté, e ele atravessou Gileade e Manassés e voltou para Mispa, em Gileade. Dali foi para Amom
30 Yêp-thê parkhán chóq Yiang Sursĩ neq: “Khân anhia yỗn cứq chíl riap tỗp Amôn,
30 e prometeu ao Senhor o seguinte: — Se fizeres com que eu vença os amonitas,
31 cứq ễ chiau sang acán ntrớu ca loŏh nhũang tễ dống cứq ễ ramóh cứq, cỡt crơng bốh chiau sang yỗn anhia.”
31 eu queimarei em sacrifício aquele que sair primeiro da minha casa para me encontrar quando eu voltar da guerra. Eu o oferecerei em sacrifício a ti.
32 Chơ Yêp-thê clong dỡq pỡq chu tỗp Amôn, cớp Yiang Sursĩ chuai án chíl riap tỗp alới.
32 Então Jefté atravessou o rio para lutar contra os amonitas, e o Senhor lhe deu a vitória.
33 Án chíl tỗp alới tễ vil Arô-er toau toâq pỡ raloan cutễq vil Mi-nit; án cheng bữn bar chít vil; chơ luat pỡ raloan cutễq tỗp Aben Kê-ramim. Ranáq rachíl toâr lứq, ma tỗp I-sarel chíl riap tỗp Amôn.
33 Ele derrotou os amonitas desde Aroer até perto de Minite — vinte cidades ao todo — e continuou até Abel-Queramim. Houve uma grande matança, e os israelitas derrotaram os amonitas.
34 Toâq Yêp-thê píh chu dống án tâng vil Mit-ba, con cumũr án loŏh roap ỡn mpoaq án chu, cớp puan sarai puai sưong sacơr cớt. Yêp-thê bữn con ống muoi lám nâi toâp.
34 Quando Jefté voltou para a sua casa, em Mispa, a sua filha saiu ao seu encontro, dançando e tocando pandeiro. Era filha única; ele não tinha mais nenhuma filha ou filho.
35 Bo án hữm con án, án háq au bữm cỗ sâng ngua lứq tâng mứt, cớp án pai neq: “Ơiq con ơi! Mứt cứq mpoaq sâng yarĩaq lứq! Nŏ́q con táq yỗn cứq mpoaq ramóh ŏ́c túh arức lứq? Cứq mpoaq khoiq parkhán cớp Yiang Sursĩ chơ; ngkíq cứq tỡ têq ĩt loah parnai parkhán ki.”
35 Quando Jefté a viu, ficou desesperado, rasgou as suas roupas e disse: — Ah! Minha filha! Você está partindo o meu coração! Por que tem de ser você quem me vai fazer sofrer? Eu fiz uma promessa a Deus, o
36 Niang ki pai cớp mpoaq án neq: “Khân mpoaq khoiq parkhán cớp Yiang Sursĩ chơ, cóq mpoaq táq ariang mpoaq khoiq parkhán; yuaq Yiang Sursĩ khoiq chuai yỗn mpoaq carláh dỡq chóq tỗp Amôn ca par‑ũal tỗp hái.”
36 Ela respondeu: — Se o senhor fez uma promessa ao
37 Ma niang sễq tễ mpoaq án neq: “Cứq con sễq muoi ramứh tễ mpoaq, sễq mpoaq yỗn cứq con ỡt bar casâi ễn dŏq pỡq chu cóh king dŏq nhiam tanúh parnơi cớp yớu cứq, yuaq cứq la mansễm plot ma cóq cuchĩt.”
37 E continuou: — Só peço uma coisa: deixe que eu vá com as minhas amigas pelos montes e chore durante dois meses porque nunca chegarei a ser mãe.
38 Yêp-thê yỗn án pỡq bar casâi. Niang cớp yớu án pỡq nhiam tanúh tâng máh cóh, yuaq niang noâng la mansễm plot ma cóq cuchĩt.
38 E o pai deixou que ela fosse por dois meses. Então ela e as suas amigas saíram pelas montanhas, chorando porque ela nunca chegaria a ser mãe.
39 Toâq dũ bar casâi, án píh chu loah pỡ mpoaq án. Mpoaq án táq ariang án khoiq parkhán cớp Yiang Sursĩ chơ. Yuaq ngkíq, án cuchĩt bo noâng cumũr plot o.
39 Depois dos dois meses, ela voltou para o pai. E ele fez o que havia prometido a Deus. Assim ela morreu virgem. Daí veio o costume de as mulheres israelitas
40 Dũ cumo tỗp cumũr cóq loŏh nhiam tanúh pỗn tangái yỗn con cumũr Yêp-thê tễ cruang Ki-liat.
40 saírem durante quatro dias, todos os anos, para chorar pela filha de Jefté, o gileadita.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.