Isaías 17
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NAA
1 Yiang Sursĩ atỡng santoiq nâi tễ vil Damac:
1 Sentença contra Damasco. “Eis que Damasco deixará de ser cidade e será um montão de ruínas.
2 Máh vil tâng cruang Si-ri cỡt rangual, bữn ống tỗp cữu sâng ỡt tâng ntốq ki, dếh tỡ bữn noau atũih án loâng.
2 As cidades de Aroer serão abandonadas; hão de ser para os rebanhos, que aí se deitarão sem haver quem os espante.
3 Cruang I-sarel ŏ́q loâng vil bữn viang khâm, cớp vil Damac cỡt pứt chớc. Máh cũai Si-ri ca noâng tamoong cỡt casiet táq samoât cũai I-sarel tê. Cứq Yiang Sursĩ Sốt Toâr Lứq toâp pai máh ŏ́c nâi.”
3 A fortaleza de Efraim desaparecerá, bem como o reino de Damasco; e o restante da Síria será como a glória dos filhos de Israel”, diz o
4 Yiang Sursĩ pai neq: “Tữ tangái ki toâq, ŏ́c sốt toâr tỗp I-sarel cỡt pứt nheq, cớp máh sanốc ntữn alới pĩen cỡt ŏ́c túh cadĩt ễn.
4 “Naquele dia, a glória de Jacó será diminuída, e a gordura da sua carne desaparecerá.
5 Cruang I-sarel lứq cỡt samoât sarái khoiq noau roaiq saro moâm chơ; samoât sarái tâng avúng Rê-phêm bo cũai cuvia racong saro chơ roaiq saro yỗn bráh tháng.
5 Será como quando o ceifeiro ajunta o trigo e com o braço colhe as espigas; será como quem colhe espigas no vale dos Refains.
6 Bữn bĩq náq sâng noâng bữn tamoong, cớp cũai I-sarel ễ cỡt samoât nỡm o‑li‑vê ca noâng ống palâi ramuat; khoiq noau kéh chơ, ma noâng bĩq bar pái ŏ́c sâng noâng khlâiq tâng abễng. Cứq la Yiang Sursĩ, Ncháu cũai I-sarel, pai santoiq nâi.”
6 Mas ainda ficarão algumas espigas, como no sacudir da oliveira; duas ou três azeitonas na ponta do ramo mais alto, e quatro ou cinco nos ramos mais produtivos”, diz o
7 Tữ tangái ki toâq, máh cũai proai píh loah chu Yiang Sursĩ, án ca tễng alới, cớp sễq án rachuai; án la Yiang bráh o lứq ca cũai I-sarel sang.
7 Naquele dia, as pessoas olharão para o seu Criador, e os seus olhos estarão voltados para o Santo de Israel.
8 Tỗp alới tỡ ễq poâng canưm noâng máh prông atĩ alới táq bữm, tỡ la sa‑âm crơng atĩ alới táq, tỡ la máh tanũl dŏq sang yiang Asê-ra cớp máh prông dốq chŏ́ng crơng phuom sang yỗn yiang canŏ́h.
8 Eles não olharão para os altares, obra de suas mãos, nem voltarão os olhos para o que os seus dedos fizeram, nem para os postes da deusa Aserá, nem para os altares do incenso.
9 Tữ tangái ki toâq, máh vil bữn viang khâm cỡt chíq vil rangual, cớp cỡt ralốh samoât máh vil tỗp Amô-rit cớp tỗp Hê-vit tê, bo alới lúh cũai I-sarel.
9 Naquele dia, as cidades que eles fortificaram ficarão como os lugares abandonados no bosque ou no alto das montanhas, os quais no passado foram abandonados diante da chegada dos filhos de Israel, e haverá desolação.
10 Máh cũai I-sarel ơi! Tỗp anhia khoiq khlĩr Yiang Sursĩ, án ca rachuai cớp bán curiaq anhia, cớp án ca cỡt samoât tamáu côl yỗn anhia têq poâng. Ma anhia khoiq chóh nỡm sangcứn dŏq cucốh sang yiang canŏ́h.
10 Porque você se esqueceu do Deus da sua salvação e não se lembrou da Rocha da sua fortaleza. Ainda que você faça belas plantações e plante mudas de fora,
11 Tam nỡm ki dáh tâng tangái anhia chóh, ma tỗp anhia tỡ dáng bữn kéh ĩt palâi án, yuaq anhia ramóh níc ŏ́c túh coat cớp ŏ́c a‑ĩ tacóh ca tỡ têq tahâu.
11 e, no dia em que você as plantar, as fizer crescer, e na manhã seguinte as fizer florescer, ainda assim a colheita voará no dia da tribulação e das dores incuráveis.
12 Máh cruang cũai hỗ hát casang lứq; sưong alới hỗ samoât dỡq mưt canoâq rêng lứq.
12 Ai do bramido dos grandes povos que bramam como bramam os mares, e do rugido das nações que rugem como rugem as águas impetuosas!
13 Sưong alới hỗ hát samoât dỡq lampóh rêng lứq; ma toâq Yiang Sursĩ sưoq, alới lúh sarlỡt nheq. Yiang Sursĩ tuih alới samoât cuyal phát phốn cutễq tâng máh cuar cóh, tỡ la samoât cuyal avêng dững sóc nễc.
13 As nações rugem como as muitas águas, mas Deus as repreenderá, e fugirão para longe; serão afugentadas como a palha dos montes diante do vento e como pó levado pelo tufão.
14 Tâng pên tabữ, bữn moang ŏ́c croŏq criat; ma toâq poang tarưp máh cũai ki cỡt pứt nheq. Nâi la cóng yỗn dũ náq cũai ca cheng cutễq tỗp hái.
14 Ao anoitecer, eis que há pavor, e, antes que amanheça o dia, já não existem. Este é o destino daqueles que nos despojam e a sorte daqueles que nos saqueiam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.