Isaías 17

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yiang Sursĩ atỡng santoiq nâi tễ vil Damac:
1 Sentença contra Damasco. Eis que Damasco deixará de ser cidade e será um montão de ruínas.
2 Máh vil tâng cruang Si-ri cỡt rangual, bữn ống tỗp cữu sâng ỡt tâng ntốq ki, dếh tỡ bữn noau atũih án loâng.
2 As cidades de Aroer serão abandonadas; hão de ser para os rebanhos, que aí se deitarão sem haver quem os espante.
3 Cruang I-sarel ŏ́q loâng vil bữn viang khâm, cớp vil Damac cỡt pứt chớc. Máh cũai Si-ri ca noâng tamoong cỡt casiet táq samoât cũai I-sarel tê. Cứq Yiang Sursĩ Sốt Toâr Lứq toâp pai máh ŏ́c nâi.”
3 A fortaleza de Efraim desaparecerá, como também o reino de Damasco e o restante da Síria; serão como a glória dos filhos de Israel, diz o Senhor dos Exércitos.
4 Yiang Sursĩ pai neq: “Tữ tangái ki toâq, ŏ́c sốt toâr tỗp I-sarel cỡt pứt nheq, cớp máh sanốc ntữn alới pĩen cỡt ŏ́c túh cadĩt ễn.
4 Naquele dia, a glória de Jacó será apoucada, e a gordura da sua carne desaparecerá.
5 Cruang I-sarel lứq cỡt samoât sarái khoiq noau roaiq saro moâm chơ; samoât sarái tâng avúng Rê-phêm bo cũai cuvia racong saro chơ roaiq saro yỗn bráh tháng.
5 Será, quando o segador ajunta a cana do trigo e com o braço sega as espigas, como quem colhe espigas, como quem colhe espigas no vale dos Refains.
6 Bữn bĩq náq sâng noâng bữn tamoong, cớp cũai I-sarel ễ cỡt samoât nỡm o‑li‑vê ca noâng ống palâi ramuat; khoiq noau kéh chơ, ma noâng bĩq bar pái ŏ́c sâng noâng khlâiq tâng abễng. Cứq la Yiang Sursĩ, Ncháu cũai I-sarel, pai santoiq nâi.”
6 Mas ainda ficarão alguns rabiscos, como no sacudir da oliveira; duas ou três azeitonas na ponta do ramo mais alto, e quatro ou cinco nos ramos mais exteriores de uma árvore frutífera, diz o Senhor , Deus de Israel.
7 Tữ tangái ki toâq, máh cũai proai píh loah chu Yiang Sursĩ, án ca tễng alới, cớp sễq án rachuai; án la Yiang bráh o lứq ca cũai I-sarel sang.
7 Naquele dia, olhará o homem para o seu Criador, e os seus olhos atentarão para o Santo de Israel.
8 Tỗp alới tỡ ễq poâng canưm noâng máh prông atĩ alới táq bữm, tỡ la sa‑âm crơng atĩ alới táq, tỡ la máh tanũl dŏq sang yiang Asê-ra cớp máh prông dốq chŏ́ng crơng phuom sang yỗn yiang canŏ́h.
8 E não olhará para os altares, obra das suas mãos, nem atentará para o que fizeram seus dedos, nem para os postes-ídolos, nem para os altares do incenso.
9 Tữ tangái ki toâq, máh vil bữn viang khâm cỡt chíq vil rangual, cớp cỡt ralốh samoât máh vil tỗp Amô-rit cớp tỗp Hê-vit tê, bo alới lúh cũai I-sarel.
9 Naquele dia, serão as suas cidades fortes como os lugares abandonados no bosque ou sobre o cimo das montanhas, os quais outrora foram abandonados ante os filhos de Israel, e haverá assolação;
10 Máh cũai I-sarel ơi! Tỗp anhia khoiq khlĩr Yiang Sursĩ, án ca rachuai cớp bán curiaq anhia, cớp án ca cỡt samoât tamáu côl yỗn anhia têq poâng. Ma anhia khoiq chóh nỡm sangcứn dŏq cucốh sang yiang canŏ́h.
10 porquanto te esqueceste do Deus da tua salvação e não te lembraste da Rocha da tua fortaleza. Ainda que faças plantações formosas e plantes mudas de fora,
11 Tam nỡm ki dáh tâng tangái anhia chóh, ma tỗp anhia tỡ dáng bữn kéh ĩt palâi án, yuaq anhia ramóh níc ŏ́c túh coat cớp ŏ́c a‑ĩ tacóh ca tỡ têq tahâu.
11 e, no dia em que as plantares, as fizeres crescer, e na manhã seguinte as fizeres florescer, ainda assim a colheita voará no dia da tribulação e das dores incuráveis.
12 Máh cruang cũai hỗ hát casang lứq; sưong alới hỗ samoât dỡq mưt canoâq rêng lứq.
12 Ai do bramido dos grandes povos que bramam como bramam os mares, e do rugido das nações que rugem como rugem as impetuosas águas!
13 Sưong alới hỗ hát samoât dỡq lampóh rêng lứq; ma toâq Yiang Sursĩ sưoq, alới lúh sarlỡt nheq. Yiang Sursĩ tuih alới samoât cuyal phát phốn cutễq tâng máh cuar cóh, tỡ la samoât cuyal avêng dững sóc nễc.
13 Rugirão as nações, como rugem as muitas águas, mas Deus as repreenderá, e fugirão para longe; serão afugentadas como a palha dos montes diante do vento e como pó levado pelo tufão.
14 Tâng pên tabữ, bữn moang ŏ́c croŏq criat; ma toâq poang tarưp máh cũai ki cỡt pứt nheq. Nâi la cóng yỗn dũ náq cũai ca cheng cutễq tỗp hái.
14 Ao anoitecer, eis que há pavor, e, antes que amanheça o dia, já não existem. Este é o quinhão daqueles que nos despojam e a sorte daqueles que nos saqueiam.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.