Eclesiastes 2

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Cứq chanchớm neq: Cứq ễ táq chim yỗn bũi óh. Âu! Tíng táq yỗn mứt pahỡm sâng bũi hỡr. Ma cứq tamóh ŏ́c bũi ki tỡ bữn cỡt kia ntrớu.
1 Eu disse comigo mesmo: Vamos, tentemos a alegria e gozemos o prazer. Mas isso é também vaidade.
2 Cứq khoiq chi-chuaq ŏ́c carcháng, ma ŏ́c ki la sacũl lứq, cớp ŏ́c bũi ỡn la tỡ bữn cỡt kia ntrớu.
2 Do riso eu disse: Loucura! e da alegria: Para que serve?
3 Cứq chanchớm ễ táq yỗn tỗ chác cứq cỡt práih prớl na nguaiq blŏ́ng nho, táq ĩn cũai sacũl, dếh ỡt bũi óh; ma cứq tỡ bữn táh sarnớm rangoaiq. Cứq ỡt chanchớm, ranáq ntrớu o yỗn nheq tữh cũai táq tâng dỡi tamoong cakéh lứq nâi.
3 Resolvi entregar minha carne ao vinho, enquanto meu espírito se aplicaria ainda à sabedoria; procurar a loucura até que eu visse o que é bom para os filhos dos homens fazerem durante toda a sua vida debaixo dos céus.
4 Cứq khoiq táq máh ranáq toâr; cứq khoiq táq dống sa‑ữi lám; dếh chóh voar nho sa‑ữi ntốq dŏq yỗn cứq bữm.
4 Empreendi grandes trabalhos, construí para mim casas e plantei vinhas;
5 Cứq táq rô cớp nưong sa‑ữi cớp chóh dũ ramứh palâi aluang, dếh táq sa‑ữi ntốq lơiq.
5 fiz jardins e pomares, onde plantei árvores frutíferas de toda espécie;
6 Cứq píq prúng dỡq sa‑ữi ntốq dŏq rooh máh nỡm aluang cứq khoiq chóh.
6 cavei reservatórios de água para regar o bosque. Comprei escravos e escravas; e possuí outros nascidos em casa.
7 Cứq chỡng sa‑ữi náq cũai sũl mansễm samiang, cớp bữn sa‑ữi náq cũai sũl canỡt tâng dống cứq hỡ; cứq bữn cantóh charán sa‑ữi hỡn tễ cũai ỡt nhũang tâng vil Yaru-salem.
7 Possuí muito gado, bois e ovelhas, mais que todos os que me precederam em Jerusalém.
8 Cứq parỗm pachứm máh práq yễng tễ ntốq puo dŏq, dếh tễ máh vil cứq ndỡm hỡ. Máh cũai mansễm samiang toâq ũat táq yỗn cứq sâng bũi; cớp cứq bữn lacuoi cỗiq sa‑ữi náq.
8 Amontoei prata e ouro, riquezas de reis e de províncias. Procurei cantores e cantoras, e que faz as delícias dos filhos dos homens: mulheres e mulheres.
9 Ngkíq, cứq cỡt sốt hỡn tễ máh cũai tâng vil Yaru-salem ca ỡt nhũang cứq, cớp ŏ́c roan rangoaiq ỡt níc cớp cứq.
9 Fui maior que todos os que me precederam em Jerusalém; e, ainda assim, minha sabedoria permaneceu comigo.
10 Ntrớu cứq yoc ễ bữn, lứq cứq bữn; cớp cứq tỡ nai ót tễ máh ŏ́c bũi ntrớu. Cứq sâng tanga pahỡm tễ dũ ranáq cứq khoiq táq; ki la cóng tễ dũ ranáq cứq táq.
10 Tudo que meus olhos desejaram, não lhes recusei; não privei meu coração de nenhuma alegria. Meu coração encontrava sua alegria no meu trabalho; este é o fruto que dele tirei.
11 Chơ cứq tutuaiq loah tễ dũ ranáq cứq khoiq tốh cóng rêng táq tâng cốc cutễq nâi. Ngkíq cứq dáng raloaih tễ máh ranáq ki la tỡ bữn cỡt kia ntrớu; samoât lúh puai cuyal sâng. Dũ ranáq ki la tỡ bữn cỡt kia ntrớu.
11 Mas, quando me pus a considerar todas as obras de minhas mãos e o trabalho ao qual me tinha dado para fazê-las, eis: tudo é vaidade e vento que passa; não há nada de proveitoso debaixo do sol.
12 Cứq chanchớm loah tễ ŏ́c rangoaiq, ŏ́c yúh-yúh, cớp ŏ́c sacũl, yuaq án ca cỡt puo tamái cóq táq puai machớng ranáq puo tễ nhũang tê.
12 Passei então à meditação da sabedoria, da loucura e da tolice. {Qual é o homem, designado desde muito tempo, que virá depois do rei?}
13 Cứq hữm samoât lứq neq: Ŏ́c rangoaiq o hỡn tễ ŏ́c sacũl, machớng ŏ́c poang o hỡn tễ ŏ́c canám.
13 Cheguei à conclusão de que a sabedoria leva vantagem sobre a loucura, como a luz leva vantagem sobre as trevas.
14 Cũai bữn sarnớm rangoaiq dáng ntốq án ễ pỡq, ma cũai sacũl tỡ bữn dáng ntrớu tháng. Ma cứq dáng samoât lứq anhúq dũ náq cũai la machớng nheq.
14 Os olhos do sábio estão na cabeça, mas o insensato anda nas trevas. Mas eu notei que um mesmo destino espera a ambos,
15 Cứq chanchớm neq: “Máh ranáq ca toâq pỡ cũai sacũl, nỡ‑ra lứq toâq pỡ cứq machớng ki tê. Ngkíq, ntrớu cứq bữn lơi tễ sarnớm rangoaiq?”
15 e disse comigo mesmo: A minha sorte será a mesma que a do insensato. Então para que me serve toda a minha sabedoria? Por isso disse eu comigo mesmo, que tudo isso é ainda vaidade.
16 Tỡ bữn noau sanhữ dũn máh cũai roan rangoaiq, cớp máh cũai sacũl la tỡ bữn noau sanhữ tê. Yuaq toâq tangái ntun noau khlĩr nheq alới. Dũ náq hái cóq cuchĩt, dếh cũai rangoaiq cớp cũai sacũl hỡ.
16 Porque a memória do sábio não é mais eterna que a do insensato, pois que, passados alguns dias, ambos serão esquecidos. Mas então? Tanto morre o sábio como morre o louco!
17 Ngkíq, cứq sâng ngua lứq, yuaq dỡi tamoong cứq tỡ bữn cỡt kia ntrớu, cớp dũ ramứh tâng cốc cutễq nâi atoâq pỡ cứq moang ranáq túh coat sâng. Dũ ranáq ki tỡ bữn cỡt kia ntrớu, ariang cứq lúh puai cuyal sâng.
17 E eu detestei a vida, porque, a meus olhos, tudo é mau no que se passa debaixo do sol, tudo é vaidade e vento que passa.
18 Máh ranáq cứq khoiq táq tâng cốc cutễq nâi, cớp máh crơng cứq bữn, la tỡ bữn cỡt kia ntrớu yỗn cứq. Yuaq cứq dáng samoât, cứq cóq táh nheq máh crơng ki yỗn cũai ca pláih cứq ễn ndỡm.
18 Também se tornou odioso para mim todo o trabalho que produzi debaixo do sol, porque devo deixá-lo àquele que virá depois de mim.
19 Ma cũai ễ pláih cứq, tỡ bữn noau têq dáng án la cũai roan rangoaiq, tỡ la cũai sacũl. Lứq cũai ki ễn ndỡm máh mun cứq, la máh crơng cứq parỗm pachứm tâng cốc cutễq nâi nhơ tễ sarnớm rangoaiq. Dũ ramứh ki la tỡ bữn kia ntrớu.
19 E quem sabe se ele será sábio ou insensato? Contudo, é ele que disporá de todo o fruto dos meus trabalhos que debaixo do sol em custaram trabalho e sabedoria. Também isso é vaidade.
20 Ngkíq, cứq sâng ngua tê tễ ranáq cứq khoiq táq ntâng lứq tâng cốc cutễq nâi.
20 E eu senti o coração cheio de desgosto por todo o labor que suportei debaixo do sol.
21 Cũai cutóng táq ranáq nheq rangứh puai sarnớm rangoaiq, ŏ́c khễuq cớp ưo dáng sa‑ữi. Chơ alới cóq táh nheq máh crơng alới bữn, yỗn cũai canŏ́h ễn ndỡm, la cũai ca tỡ bữn táq ntrớu loâng dŏq bữn crơng ki. Ranáq nâi tỡ bữn cỡt kia ntrớu, cớp tỡ bữn pĩeiq.
21 Que um homem trabalhe com sabedoria, ciência e bom êxito para deixar o fruto de seu labor a outro que em nada colaborou, note-se bem, é uma vaidade e uma grande desgraça.
22 Máh cũai dốq táq ranáq ntâng, cớp clơng níc nheq dỡi tamoong alới, ma alới bữn kia ntrớu tễ ranáq alới táq?
22 Com efeito, que resta ao homem de todo o seu labor, de todas as suas azáfamas a que se entregou debaixo do sol?
23 Bo alới noâng tamoong, dũ ranáq alới táq atoâq moang ŏ́c clơng cớp ŏ́c túh arức níc sâng. Dếh tâng sadâu hỡ, la alới tỡ nai tangứt chanchớm. Dũ ramứh ki tỡ bữn cỡt kia ntrớu.
23 Todos os seus dias são apenas dores, seu trabalhos apenas tristezas; mesmo durante a noite ele não goza de descanso. Isto é ainda vaidade.
24 Tỡ bữn ranáq ntrớu toâr hỡn tễ cha nguaiq cớp sâng bũi pahỡm tễ máh crơng alới bữn. Ma cứq dáng dũ ramứh ki lứq toâq tễ Yiang Sursĩ.
24 Não há nada melhor para o homem que comer, beber e gozar o bem-estar no seu trabalho. Mas eu notei que também isso vem da mão de Deus;
25 Khân Yiang Sursĩ tỡ bữn yỗn, ki tỡ bữn noau têq bữn cha nguaiq, tỡ la sâng bũi hỡr.
25 pois, quem come e bebe, senão graças a ele?
26 Máh cũai ca táq yỗn Yiang Sursĩ sâng bũi pahỡm, Yiang Sursĩ lứq yỗn alới ki bữn sarnớm rangoaiq, bữn dáng sa‑ữi, cớp cỡt bũi hỡr. Ma máh cũai lôih, Yiang Sursĩ yỗn alới ki táq ranáq ntâng cớp parỗm pachứm máh sanốc ntữn; ma ntun, alới cóq chiau máh crơng ki pỡ máh cũai ca táq yỗn Yiang Sursĩ sâng bũi pahỡm. Ranáq nâi tỡ bữn cỡt kia ntrớu, la samoât lúh puai cuyal.
26 Àquele que lhe é agradável Deus dá sabedoria, ciência e alegria; mas ao pecador ele dá a tarefa de recolher e acumular bens, que depois passará a quem lhe agradar. Isto é ainda vaidade e vento que passa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.