Daniel 6

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Puo Dari-ut chóh muoi culám bar chít náq yỗn táq sốt tâng cruang án.
1 Dario decidiu constituir cento e vinte sátrapas, para que administrassem todo o seu reino.
2 Cớp án rưoh Daniel cớp bar náq canŏ́h ễn yỗn nhêng salĩq máh cũai sốt ki, dŏq chuai dũ ranáq puo yỗn cỡt moâm.
2 Sobre eles colocou três presidentes, dos quais Daniel era um, aos quais esses sátrapas deveriam prestar contas, para que o rei não tivesse nenhum prejuízo.
3 Vớt tễ ki tỡ bữn dũn, Daniel apáh yỗn noau dáng án táq ranáq o hỡn tễ máh tỗp ayững atĩ puo cớp máh cũai sốt tâng cruang ki. Cỗ Daniel loŏh plỡ táq ranáq o lứq, ngkíq puo chanchớm ễ chóh án yỗn nhêng salĩq nheq máh cũai sốt tâng cruang ki.
3 Então o mesmo Daniel se destacou entre os demais presidentes e sátrapas, porque nele havia um espírito excelente. O rei até pensava em colocá-lo sobre todo o reino.
4 Chơ, máh cũai canŏ́h ca nhêng salĩq cớp cũai sốt canŏ́h, nheq tữh alới chuaq ralíh tễ ranáq Daniel nhêng salĩq tâng cruang puo. Ma tỗp alới tỡ bữn tamóh muoi ŏ́c lôih ntrớu tễ Daniel, yuaq Daniel la cũai tanoang tapứng lứq, án tỡ bữn ĩt práq noau chỡng mứt pahỡm tỡ la cutiang táh chíq máh ranáq án.
4 Então os presidentes e os sátrapas começaram a procurar um pretexto relacionado com a administração do reino, para poderem acusar Daniel. Mas não conseguiram encontrar esse pretexto, nem culpa alguma, porque ele era fiel, e não se achava nele nenhum erro nem culpa.
5 Alới manoaq pai chóq manoaq neq: “Tỗp hái ntôm chuaq ralíh ễ cauq Daniel, ma tỡ bữn ramóh ntrớu. Cŏh lơ khân hái chuaq tâng phễp rit Yiang án sang, hái têq tamóh ŏ́c ễ cauq án.”
5 Então esses homens disseram: — Nunca acharemos um pretexto para acusar esse Daniel, a menos que procuremos algo relacionado com a lei do Deus que ele adora.
6 Yuaq ngkíq, alới pỡq ramóh puo cớp pai neq: “Cucốh puo Dari-ut ơi! Sễq yỗn anhia ỡt cóng tamoong dũn!
6 Então esses presidentes e sátrapas foram juntos falar com o rei e disseram: — Que o rei Dario viva eternamente!
7 Nheq tữh tỗp hếq ca nhêng salĩq cruang anhia, la sốt ỡt pưn anhia, cũai ayững atĩ hếq, cớp máh cũai sốt dũ vil, hếq khoiq pruam neq: Pĩeiq lứq yỗn anhia aloŏh muoi phễp rit ễn yỗn dũ náq cũai cóq puai samoât lứq. O yỗn anhia aloŏh phễp rit neq: Tâng clống pái chít tangái, dũ náq cũai tỡ têq câu sễq tễ yiang aléq tỡ la sễq tễ cũai aléq, ma cóq alới sễq ống tễ puo sâng. Khân cũai aléq ma paluan phễp rit nâi, cóq noau takễl án ki chu ntốq noau dŏq máh cula samín.
7 Todos os presidentes do reino, os prefeitos e sátrapas, conselheiros e governadores concordaram em que o rei baixe um decreto e sancione um interdito, ordenando que todo aquele que, nos próximos trinta dias, fizer um pedido a qualquer deus ou a qualquer homem e não ao senhor, ó rei, seja jogado na cova dos leões.
8 Yuaq ngkíq, sễq puo aloŏh phễp rit nâi cớp chĩc ramứh anhia loâng tâng choâiq ki. Cóq yỗn dũ náq cũai trĩh phễp rit ki samoât alới cóq trĩh nheq máh phễp rit tỗp Mê-dia cớp tỗp Pơ-sia tê; phễp rit tâng bar cruang nâi, cũai aléq la tỡ têq ralêq.”
8 Portanto, ó rei, sancione o interdito e assine o documento, para que não seja mudado, segundo a lei dos medos e dos persas, que não pode ser revogada.
9 Cỗ tễ ŏ́c nâi, puo Dari-ut chĩc ramứh án tâng choâiq phễp rit ki.
9 E assim o rei Dario assinou o documento e o interdito.
10 Toâq Daniel dáng puo Dari-ut khoiq chĩc ramứh án tâng choâiq phễp rit ki chơ, Daniel píh chu loah pỡ dống án bữm. Án chỗn tâng tran pỡng bân ntốq bữn toong piang têq tapoang chu angia vil Yaru-salem. Tâng ntốq ki Daniel pớh ngoah toong piang, chơ án sacốh racớl câu sễq tễ Yiang Sursĩ. Án dốq táq níc ngkíq, muoi tangái pái trỗ.
10 Quando Daniel soube que o documento tinha sido assinado, voltou para casa. Em seu quarto, no andar de cima, as janelas abriam para o lado de Jerusalém. Três vezes por dia, ele se punha de joelhos, orava, e dava graças diante do seu Deus, como era o seu costume.
11 Máh cũai ca chuaq ralíh tễ Daniel, alới mpruam pỡq chu dống Daniel, chơ hữm án câu sễq tễ Yiang Sursĩ.
11 Então aqueles homens foram juntos até a casa de Daniel e o encontraram orando e fazendo súplicas diante do seu Deus.
12 Ngkíq alới pỡq cauq pỡ puo neq: “Cucốh puo ơi! Anhia khoiq chĩc ramứh anhia tâng choâiq phễp rit pai neq: ‘Tâng clống pái chít tangái, khân cũai aléq ma câu sễq muoi ramứh ntrớu tễ yiang aléq tỡ la tễ cũai aléq ma tỡ bữn sễq tễ anhia, cũai ki cóq noau apŏ́ng chu ntốq noau dŏq máh cula samín.’”
12 Depois, se apresentaram ao rei, para falar a respeito do interdito real. Perguntaram ao rei: — Não é verdade que o senhor assinou um interdito ordenando, no espaço de trinta dias, que todo homem que fizesse um pedido a qualquer deus ou a qualquer homem e não ao senhor, ó rei, fosse jogado na cova dos leões? O rei respondeu: — Sim, o interdito está em vigor, segundo a lei dos medos e dos persas, que não pode ser revogada.
13 Chơ alới pai cớp puo neq: “Daniel, samiang ca noau cỗp tễ cruang Yuda, án tỡ bữn yám noap anhia, tỡ la trĩh máh phễp rit anhia patâp. Án câu sễq níc tễ Yiang Sursĩ cu rangái, muoi tangái pái trỗ.”
13 Então eles disseram ao rei: — Esse Daniel, que é dos exilados de Judá, faz pouco caso do senhor, ó rei, e do interdito que o senhor assinou. Três vezes por dia, ele faz a sua oração.
14 Toâq puo sâng santoiq ki, án sâng ngua lứq cớp chanchớm níc dŏq chuaq rana ễ chuai Daniel. Án ỡt chanchớm níc toau moat mandang pât.
14 Ao ouvir isso, o rei ficou muito triste e decidiu livrar Daniel. Até o pôr do sol, se empenhou por salvá-lo.
15 Chơ máh cũai ca cauq Daniel toâq ramóh loah puo, cớp pai neq: “Anhia dáng chơ tễ máh phễp rit tỗp Mê-dia cớp tỗp Pơ-sia, máh phễp rit nâi anhia toâp aloŏh, cớp aléq la tỡ têq ralêq.”
15 Então aqueles homens foram juntos até o rei e lhe disseram: — Lembre-se, ó rei, que é uma lei dos medos e dos persas que nenhum interdito ou decreto que o rei sancionou pode ser mudado.
16 Yuaq ngkíq, puo ớn noau apŏ́ng Daniel tâng ntốq noau dŏq máh cula samín, cớp án pai chóq Daniel neq: “Sễq Yiang Sursĩ mới sang, án ca tanoang tapứng lứq chuai amoong mới!”
16 Então o rei ordenou que trouxessem Daniel e o jogassem na cova dos leões. O rei disse a Daniel: — O seu Deus, a quem você serve continuamente, que ele o livre.
17 Noau vih côl tamáu catáng chíq ngoah ki; chơ puo catếh ta án cớp ta cũai sốt canŏ́h tâng tamáu ki, dŏq tỡ yỗn cũai aléq chuai Daniel loŏh.
17 Foi trazida uma pedra e ela foi colocada sobre a boca da cova. O rei selou a pedra com o seu próprio anel e com o anel dos homens importantes do reino, para que nada se mudasse a respeito de Daniel.
18 Chơ, puo píh chu pỡ dống án cớp bếq tỡ langêt toau pông brang, dếh tỡ bữn cha sana tỡ la bũi óh ntrớu.
18 Então o rei se dirigiu para o seu palácio, passou a noite em jejum e não deixou trazer à sua presença instrumentos de música; e o sono fugiu dele.
19 Puo tamỡ tễ cláih, cớp tál tháng pỡq chu ntốq noau dŏq máh cula samín.
19 Pela manhã, ao romper o dia, o rei se levantou e foi depressa à cova dos leões.
20 Tữ án toâq pỡ ntốq ki, án arô Daniel casang yuaq án sâng clơng la‑ỡq; án pai neq: “Ơ Daniel, cũai táq ranáq Yiang Sursĩ ca tamoong mantái níc ơi! Yiang mới sang toam tanoang tapứng níc, án têq chuai yỗn mới vớt tễ bỗq máh cula samín tỡ?”
20 Ao se aproximar da cova, chamou Daniel com voz triste. O rei disse a Daniel: — Daniel, servo do Deus vivo! Será que o seu Deus, a quem você serve continuamente, conseguiu livrá-lo dos leões?
21 Daniel ta‑ỡi án neq: “Sễq yỗn puo bữn ỡt cóng tamoong dũn!
21 Daniel respondeu: — Que o rei viva eternamente!
22 Yiang Sursĩ ớn ranễng án sễng cusũm chíq bỗq máh cula samín, tỡ yỗn cáp hếq. Cucốh puo ơi! Yiang Sursĩ táq nneq, la cỗ án dáng hếq tỡ bữn táq lôih ntrớu chóq án, cớp hếq tỡ bữn táq lôih ntrớu tê chóq puo.”
22 O meu Deus enviou o seu anjo e fechou a boca dos leões, para que não me fizessem mal algum. Porque fui considerado inocente diante dele. E também não cometi nenhum delito contra o senhor, ó rei.
23 Chơ puo sâng bũi ỡn lứq. Án ớn noau âc achỗn loah Daniel tễ ntốq noau dŏq máh cula samín, cớp án hữm Daniel tỡ bữn pân ntrớu, yuaq Daniel sa‑âm Yiang Sursĩ nheq rangứh rahỡ.
23 Então o rei, com muita alegria, mandou que tirassem Daniel da cova. Assim, Daniel foi tirado da cova, e não se achou nele ferimento algum, porque havia confiado em seu Deus.
24 Chơ puo ớn noau cỗp nheq máh cũai samiang ca cauq Daniel, cớp apŏ́ng alới dếh con lacuoi alới tâng ntốq noau kháng máh cula samín. Nhũang tỗp alới satooh ễ toâq pỡ pưn, máh cula samín sabóh cáp alới, cớp nghang alới dũ náq cỡt tacoaih nheq.
24 O rei deu uma ordem, e foram trazidos aqueles homens que tinham acusado Daniel. Foram jogados na cova dos leões, eles, os seus filhos e as suas mulheres. Ainda não tinham chegado ao fundo da cova, e já os leões se apoderaram deles, e lhes esmigalharam todos os ossos.
25 Chơ puo Dari-ut chĩc thỡ cơiq yỗn dũ tỗp cũai, dũ cruang, cớp dũ parnai tâng cốc cutễq nâi dáng neq:
25 Então o rei Dario escreveu às pessoas de todos os povos, nações e línguas que habitam em toda a terra: “Que a paz lhes seja multiplicada!
26 “Cứq patâp anhia dũ náq chũop cruang cutễq nâi, cóq anhia yám noap Yiang Sursĩ ca Daniel sang. Án la Yiang ca tamoong mantái níc, cớp án cỡt sốt mantái níc. Ntốq Yiang Sursĩ sốt tỡ bữn noau têq talốh cớp chớc án tỡ bữn noau têq pupứt.
26 Faço um decreto pelo qual, em todo o domínio do meu reino, todos tremam e temam diante do Deus de Daniel.” “Porque ele é o Deus vivo e que permanece para sempre. O seu reino não será destruído, e o seu domínio não terá fim.
27 Án chuai amoong cớp kĩaq pasếq dỡi tamoong hái; án táq ranáq salễh lứq tâng paloŏng cớp tâng cốc cutễq nâi. Án khoiq chuai amoong Daniel yỗn vớt tễ máh bỗq cula samín.”
27 Ele livra, salva, e faz sinais e maravilhas no céu e na terra. Foi ele quem livrou Daniel do poder dos leões.”
28 Vớt tễ ki, Daniel bữn roap chớc sốt lứq tâng dỡi puo Dari-ut, cớp tâng dỡi Sai-rut puo cũai Pơ-sia.
28 Daniel prosperou no reinado de Dario e no reinado de Ciro, o persa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.