1 Samuel 25
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARIB
1 Tữ Samu-ễl khoiq cuchĩt, nheq tữh cũai I-sarel tanúh án; chơ tỗp alới tứp án pỡ vil Rama, la vil án bữm.
1 Ora, faleceu Samuel; e todo o Israel se ajuntou e o pranteou; e o sepultaram na sua casa, em Ramá. E Davi se levantou e desceu ao deserto de Parã.
2 Bữn muoi noaq samiang tễ vil Ma-ôn táq ranáq tâng vil Car-mel; án la cũai sốc lứq; án bữn cữu pái ngin lám cớp mbễq muoi ngin lám. Án pỡq cứt sóc cữu pỡ vil Car-mel.
2 Havia um homem em Maom que tinha as suas possessões no Carmelo. Este homem era muito rico, pois tinha três mil ovelhas e mil Cabras e estava tosquiando as suas ovelhas no Carmelo.
3 Cũai samiang ki la ramứh Nabal, tỗp Calep. Lacuoi án ramứh Abi-kêl. Mansễm nâi, roâp riang o cớp roan rangoaiq hỡ. Ma Nabal cỡt cũai rahĩt cớp tachoât lứq.
3 Chamava-se o homem Nabal, e sua mulher chamava-se Abigail; era a mulher sensata e formosa; o homem porém, era duro, e maligno nas suas ações; e era da casa de Calebe.
4 Bo Davĩt ỡt tâng ntốq aiq, án sâng noau pai Nabal ntôm cứt sóc cữu.
4 Ouviu Davi no deserto que Nabal tosquiava as suas ovelhas,
5 Ngkíq án ớn muoi chít náq tatoam cơiq parnai sa‑óh Nabal pỡ vil Car-mel.
5 e enviou-lhe dez mancebos, dizendo-lhes: Subi ao Carmelo, ide a Nabal e perguntai-lhe, em meu nome, como está.
6 Davĩt ớn alới atỡng Nabal neq: “Ncháu hếq, Davĩt, cơiq parnai sa‑óh anhia neq: ‘Yớu ơi! Sễq ŏ́c bốn puan toâq pỡ mới cớp nheq tữh cũai tâng dống sũ mới, dếh dũ ramứh mới bữn hỡ.
6 Assim lhe direis: Paz seja contigo, e com a tua casa, e com tudo o que tens.
7 Cứq bữn sâng noau pai mới toâq cứt sóc cữu sanua. Bo cũai mantán cữu mới ỡt cớp hếq; hếq táq o yỗn alới. Bo alới ỡt pỡ vil Car-mel, alới tỡ bữn pứt muoi ramứh ntrớu.
7 Agora, pois, tenho ouvido que tens tosquiadores. Ora, os pastores que tens acabam de estar conosco; agravo nenhum lhes fizemos, nem lhes desapareceu coisa alguma por todo o tempo que estiveram no Carmelo.
8 Khân tỡ bữn lứq, mới blớh salĩq máh samiang póng mới. Chơ alới têq atỡng yỗn mới dáng raloaih. Cứq sễq mới roap chỗm tỗp cứq tâng tangái cha bũi nâi, machớng hếq la muoi dống sũ cớp mới. Sễq anhia yỗn hếq cớp yớu anhia, Davĩt, máh léq anhia têq yỗn.’”
8 Pergunta-o aos teus mancebos, e eles to dirão. Que achem, portanto, os teus servos graça aos teus olhos, porque viemos em boa ocasião. Dá, pois, a teus servos e a Davi, teu filho, o que achares à mão.
9 Ranễng Davĩt atỡng Nabal máh santoiq nâi nhơ ramứh Davĩt. Chơ tỗp alới ỡt acoan tâng ntốq ki.
9 Chegando, pois, os mancebos de Davi, falaram a Nabal todas aquelas palavras em nome de Davi, e se calaram.
10 Toâq parsốt lứq, Nabal ta‑ỡi neq: “Davĩt la noau? Con samiang Yê-sai la noau? Dỡi sanua bữn sa‑ữi náq cũai sũl lúh tễ sốt alới.
10 Ao que Nabal respondeu aos servos de Davi, e disse: Quem é Davi, e quem o filho de Jessé? Muitos servos há que hoje fogem ao seu senhor.
11 Cứq tỡ bữn yỗn anhia chống bễng mi cứq, tỡ la dỡq, cớp sâiq charán cứq khoiq kiac yỗn cũai cứt sóc cữu cha, yuaq cứq tỡ dáng tễ léq anhia toâq.”
11 Tomaria eu, pois, o meu pão, e a minha água, e a carne das minhas reses que degolei para os meus tosquiadores, e os daria a homens que não sei donde vêm?
12 Ngkíq, tỗp Davĩt píh chu, cớp atỡng dũ ŏ́c Nabal khoiq pai yỗn án tamứng.
12 Então os mancebos de Davi se puseram a caminho e, voltando, vieram anunciar-lhe todas estas palavras.
13 Davĩt ớn alới neq: “Anhia thrũan dau!”
13 Pelo que disse Davi aos seus homens: Cada um cinja a sua espada. E cada um cingiu a sua espada, e Davi também cingiu a sua, e subiram após Davi cerca de quatrocentos homens, e duzentos ficaram com a bagagem.
14 Ma bữn muoi noaq cũai táq ranáq Nabal toâq atỡng Abi-kêl lacuoi Nabal neq: “Davĩt khoiq ớn ranễng án pỡ ntốq aiq dững santoiq cubán cusũan sốt hái, ma sốt hái tếq ayê tỗp alới.
14 um dentre os mancebos, porém, o anunciou a Abigail, mulher de Nabal, dizendo: Eis que Davi enviou mensageiros desde o deserto a saudar o nosso amo; e ele os destratou.
15 Bo hếq ỡt tâng ruang cớp tỗp alới tễ nhũang, alới táq o lứq chóq tỗp hếq. Alới tỡ nai tatũih hếq loâng, cớp crơng hếq la tỡ bữn pứt muoi ramứh ntrớu.
15 Todavia, aqueles homens têm-nos sido muito bons, e nunca fomos agravados deles, e nada nos desapareceu por todo o tempo em que convivemos com eles quando estávamos no campo.
16 Bo hếq ỡt kĩaq cữu cheq tỗp alới, alới nhêng salĩq hếq dũ sadâu tangái.
16 De muro em redor nos serviram, assim de dia como de noite, todos os dias que andamos com eles apascentando as ovelhas.
17 Yuaq ngkíq, sễq avia chanchớm yỗn samoât tễ ranáq nâi. Cŏh lơ ranáq nâi dững atoâq ŏ́c túh cadĩt pỡ sốt hái, cớp dũ náq cũai tâng dống sũ án cống bữn. Yuaq án cỡt cũai rahĩt lứq, cớp tỡ ễq tamứng cũai aléq!”
17 Considera, pois, agora e vê o que hás de fazer, porque o mal já está de todo determinado contra o nosso amo e contra toda a sua casa; e ele é tal filho de Belial, que não há quem lhe possa falar.
18 Chơ niang Abi-kêl tál tháng thrũan sana, bữn bễng mi bar culám lám, blŏ́ng nho bar aluoi ngcâr, cữu khoiq bốh sỡng lám, dỗi ễh sỡng achoiq, palâi nho khỗ muoi culám cốc, cớp palâi tarúng khỗ bar culám cốc. Án patiang máh crơng ki tâng cloong aséh dễn.
18 Então Abigail se apressou, e tomou duzentos pães, dois odres de vinho, cinco ovelhas assadas, cinco medidas de trigo tostado, cem cachos de passas, e duzentas pastas de figos secos, e os pôs sobre jumentos.
19 Chơ án atỡng cũai táq ranáq án neq: “Anhia loŏh pỡq nhũang! Cứq pỡq tapun anhia ntun.”
19 E disse aos seus mancebos: Ide adiante de mim; eis que vos seguirei de perto. Porém não o declarou a Nabal, seu marido.
20 Bo án ỡt aséh dễn tâng cuar cóh, án ramóh Davĩt cớp tỗp tahan Davĩt ntôm ễ toâq pỡ án.
20 E quando ela, montada num jumento, ia descendo pelo encoberto do monte, eis que Davi e os seus homens lhe vinham ao encontro; e ela se encontrou com eles.
21 Davĩt khoiq chanchớm neq: “Lô lứq cứq rabán sanốc ntữn samiang nâi tâng ntốq aiq. Máh crơng án tỡ bữn pứt muoi ramứh ntrớu. Nŏ́q án culáh cóng yỗn cứq ngkíq?
21 Ora, Davi tinha dito: Na verdade que em vão tenho guardado tudo quanto este tem no deserto, de sorte que nada lhe faltou de tudo quanto lhe pertencia; e ele me pagou mal por bem.
22 Sễq Yiang Sursĩ yỗn cứq roap tôt khân cứq tỡ bữn cachĩt nheq máh cũai samiang tâng dống sũ Nabal nhũang poang tarưp tangái parnỡ.”
22 Assim faça Deus a Davi, e outro tanto, se eu deixar até o amanhecer, de tudo o que pertence a Nabal, um só varão.
23 Tữ niang Abi-kêl hữm Davĩt, án tál tháng sễng tễ aséh dễn, cớp án pũp crap
23 Vendo, pois, Abigail a Davi, apressou-se, desceu do jumento e prostrou-se sobre o seu rosto diante de Davi, inclinando-se à terra,
24 cheq ayững Davĩt, chơ pai neq: “Achuaih ơi! Sễq achuaih sarũiq táq, tamứng cứq pai voai! Cứq sễq roap nheq máh ŏ́c lôih ki.
24 e, prostrada a seus pés, lhe disse: Ah, senhor meu, minha seja a iniqüidade! Deixa a tua serva falar aos teus ouvidos, e ouve as palavras da tua serva.
25 Sễq achuaih chỗi noap Nabal; án la cũai tỡ bữn o. Pĩeiq lứq ramứh án Nabal, yuaq án la cũai sacũl! Achuaih ơi! Bo achuaih ớn cũai ranễng achuaih toâq, cứq tỡ bữn ỡt ngki.
25 Rogo-te, meu senhor, que não faças caso deste homem de Belial, a saber, Nabal; porque tal é ele qual é o seu nome. Nabal é o seu nome, e a loucura está com ele; mas eu, tua serva, não vi os mancebos de meu senhor, que enviaste.
26 Ống Yiang Sursĩ toâp tỡ yỗn achuaih carláh dỡq chóq cũai ũan achuaih. Ma sanua, cứq sễq thễ dũan nhơ ramứh Yiang Sursĩ ca tamoong mantái neq: Sễq yỗn dũ náq cũai sâuq ca ễ táq achuaih, bữn roap tôt machớng Nabal tê.
26 Agora, pois, meu senhor, vive o Senhor, e vive a tua alma, porquanto o Senhor te impediu de derramares sangue, e de te vingares com a tua própria mão, sejam agora como Nabal os teus inimigos e os que procuram fazer o mal contra o meu senhor.
27 Sễq achuaih bũi pahỡm roap máh crơng cứq dững yỗn achuaih cớp tỗp achuaih.
27 Aceita agora este presente que a tua serva trouxe a meu senhor; seja ele dado aos mancebos que seguem ao meu senhor.
28 Sễq achuaih táh lôih máh ranáq cứq khoiq táq. Yiang Sursĩ ễ yỗn achuaih cỡt puo, dếh tŏ́ng toiq achuaih hỡ; yuaq achuaih ntôm rachíl chuai Yiang Sursĩ. Lứq samoât, achuaih tỡ ễq táq ranáq lôih bo achuaih noâng tamoong.
28 Perdoa, pois, a transgressão da tua serva; porque certamente fará o Senhor casa firme a meu senhor, pois meu senhor guerreia as guerras do Senhor; e não se achará mal em ti por todos os teus dias.
29 Yiang Sursĩ lứq curiaq achuaih tễ máh cũai ca táq túh coat cớp ễ cachĩt achuaih ariang noau ỡt kĩaq sanốc bữn kia ntâng lứq tê. Ma máh cũai par‑ũal achuaih, Yiang Sursĩ takễl táh alới ariang noau pán tamáu na tamĩang cartúng ngcâr.
29 Se alguém se levantar para te perseguir, e para buscar a tua vida, então a vida de meu senhor será atada no feixe dos que vivem com o Senhor teu Deus; porém a vida de teus inimigos ele arrojará ao longe, como do côncavo de uma funda.
30 Toâq Yiang Sursĩ ễ táq dũ ranáq o yỗn achuaih, ĩn án khoiq par‑ữq dŏq, cớp chóh achuaih yỗn cỡt puo cũai I-sarel,
30 Quando o Senhor tiver feito para com o meu senhor conforme todo o bem que já tem dito de ti, e te houver estabelecido por príncipe sobre Israel,
31 chơ achuaih tỡ bữn sâng ngua cỗ tian khoiq cachĩt cũai ŏ́q lôih, tỡ la carláh dỡq bữm. Achuaih ơi! Tangái léq Yiang Sursĩ satốh ŏ́c bốn yỗn achuaih, sễq achuaih chỗi khlĩr cứq.”
31 então, meu senhor, não terás no coração esta tristeza nem este remorso de teres derramado sangue sem causa, ou de haver-se vingado o meu senhor a si mesmo. E quando o Senhor fizer bem a meu senhor, lembra-te então da tua serva.
32 Davĩt pai chóq án neq: “Lứq khễn Yiang Sursĩ, la Yiang máh cũai I-sarel sang! Án toâp asuoi mới toâq ramóh cứq tâng tangái nâi.
32 Ao que Davi disse a Abigail: Bendito seja o Senhor Deus de Israel, que hoje te enviou ao meu encontro!
33 Sa‑ỡn Yiang Sursĩ sa‑ữi lứq án yỗn mới bữn ŏ́c rangoaiq, yuaq máh ranáq mới táq tâng tangái nâi, la samoât catáng tỡ yỗn cứq táq lôih na cachĩt cũai cớp carláh dỡq bữm.
33 E bendito seja o teu conselho, e bendita sejas tu, que hoje me impediste de derramar sangue, e de vingar-me pela minha própria mão!
34 Bữn Yiang Sursĩ toâp catáng tỡ yỗn cứq cachĩt mới. Cứq sễq thễ dũan nhơ ramứh Yiang Sursĩ, Ncháu cũai I-sarel, ca tamoong mantái níc neq: ‘Khân mới ma cro toâq ramóh cứq, ki máh cũai samiang dũ náq tâng dống sũ Nabal lứq cuchĩt nheq nhũang paloŏng poang tarưp parnỡ.’”
34 Pois, na verdade, vive o Senhor Deus de Israel que me impediu de te fazer mal, que se tu não te apressaras e não me vieras ao encontro, não teria ficado a Nabal até a luz da manhã nem mesmo um menino.
35 Chơ Davĩt roap ĩt máh crơng niang dững, cớp án pai neq chóq niang: “Mới chu! Chỗi clơng noâng tễ ranáq nâi. Cứq ễ táq ariang mới yoc.”
35 Então Davi aceitou da mão dela o que lhe tinha trazido, e lhe disse: Sobe em paz à tua casa; vê que dei ouvidos à tua voz, e aceitei a tua face.
36 Chơ niang Abi-kêl chu pỡ Nabal ca ntôm cha bũi pêl toâr tâng dống; án cha bũi sa‑ữi ramứh ariang puo dốq cha. Án bũl blŏ́ng cớp sâng bũi óh lứq. Ngkíq Abi-kêl tỡ bữn atỡng yỗn án dáng ntrớu toau poang tarưp parnỡ.
36 Ora, quando Abigail voltou para Nabal, eis que ele fazia em sua casa um banquete, como banquete de rei; e o coração de Nabal estava alegre, pois ele estava muito embriagado; pelo que ela não lhe deu a entender nada daquilo, nem pouco nem muito, até a luz da manhã.
37 Tữ Nabal parai bũl, niang Abi-kêl atỡng dũ ranáq án khoiq táq yỗn Nabal dáng. Tữ Nabal sâng ngkíq, coâl pahỡm án cỡt a‑ĩ ntâng lứq. Chơ án dớm cớp tỗ chác án cỡt coang nheq.
37 Sucedeu, pois, que, pela manhã, estando Nabal já livre do vinho, sua mulher lhe contou essas coisas; de modo que o seu coração desfaleceu, e ele ficou como uma pedra.
38 Mán bữn muoi chít tangái ễn, Yiang Sursĩ táq yỗn Nabal cuchĩt.
38 Passados uns dez dias, o Senhor feriu a Nabal, e ele morreu.
39 Tữ Davĩt sâng pai Nabal khoiq cuchĩt, án pai neq: “Lứq khễn Yiang Sursĩ! Án culáh cóng chóq Nabal, yuaq Nabal khoiq mumat cứq. Ncháu catáng cứq la cũai táq ranáq án, tỡ yỗn táq lôih. Yiang Sursĩ toâp yỗn Nabal roap tôt, cỗ tễ ranáq sâuq Nabal khoiq táq.”
39 Quando Davi ouviu que Nabal morrera, disse: Bendito seja o Senhor, que me vingou da afronta que recebi de Nabal, e deteve do mal a seu servo, fazendo cair a maldade de Nabal sobre a sua cabeça. Depois mandou Davi falar a Abigail, para tomá-la por mulher.
40 Máh cũai táq ranáq án pỡq ramóh niang Abi-kêl pỡ vil Car-mel, cớp pai neq: “Davĩt ớn hếq toâq chóq voan mới, yỗn cỡt lacuoi án.”
40 Vindo, pois, os servos de Davi a Abigail, no Carmelo, lhe falaram, dizendo: Davi nos mandou a ti, para te tomarmos por sua mulher.
41 Niang Abi-kêl pũp asễng cớp pai neq: “Cứq la cũai táq ranáq yỗn án, cứq ễ ariau ayững máh cũai táq ranáq yỗn ncháu cứq.”
41 Ao que ela se levantou, e se inclinou com o rosto em terra, e disse: Eis que a tua serva servirá de criada para lavar os pés dos servos de meu senhor.
42 Chơ niang tál tháng yuor tayứng, chỗn ỡt aséh dễn, chơ pỡq parnơi cớp sỡng náq mansễm táq ranáq án. Án pỡq cớp cũai táq ranáq Davĩt cớp án cỡt lacuoi Davĩt.
42 Então Abigail se apressou e, levantando-se, montou num jumento, e levando as cinco moças que lhe assistiam, seguiu os mensageiros de Davi, que a recebeu por mulher.
43 Davĩt khoiq racoâiq niang Ahi-nũam tễ vil Ye-triel cỡt lacuoi án. Ma sanua án ĩt niang Abi-kêl hỡ cỡt lacuoi.
43 Davi tomou também a Ainoã de Jizreel; e ambas foram suas mulheres.
44 Tễ nhũang, puo Salơ chiau niang Mi-cal, con cumũr án, cỡt lacuoi Davĩt, ma ntun ễn án chiau niang ki yỗn Pal-ti con samiang Laih tễ vil Calim.
44 Pois Saul tinha dado sua filha Mical, mulher de Davi, a Palti, filho de Laís, o qual era de Galim.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.