1 Samuel 20
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH
1 Moâm ki Davĩt dễq tễ ntốq Nayôt tâng vil Rama; chơ án pỡq ramóh Yô-nathan cớp blớh neq: “Cứq táq lôih ntrớu? Cứq táq ntrớu tỡ o chóq mpoaq mới, nŏ́q án yoc lứq cachĩt cứq?”
1 Então Davi fugiu da casa dos profetas , em Ramá, foi até o lugar onde Jônatas estava e disse: — O que foi que eu fiz? Qual foi o meu crime? Que mal fiz eu ao seu pai, para ele querer me matar?
2 Yô-nathan ta‑ỡi: “Mới tỡ bữn cuchĩt mŏ! Mpoaq cứq dốq atỡng cứq dáng dũ ranáq án ễ táq. Tam ranáq toâr tỡ la cớt, án tỡ nai cutooq ranáq ntrớu tỡ yỗn cứq dáng. Ranáq ki lứq tỡ bữn cỡt mŏ!”
2 Jônatas respondeu: — Que Deus não permita que você morra! O meu pai me conta tudo o que faz, seja importante ou não. Ele não esconderia isso de mim. Isso não é bem assim!
3 Ma Davĩt ta‑ỡi loah: “Mpoaq mới dáng mới ayooq cứq sa‑ữi lứq. Án tỡ khớn atỡng yỗn mới dáng máh ranáq án ễ táq chóq cứq, yuaq án ngcŏh mới ngua cớp tỡ bữn bũi cớp án. Cứq sễq thễ dũan nhơ ramứh Yiang Sursĩ cớp choâng moat mới, cứq ỡt yơng tễ ŏ́c cuchĩt ống muoi caryau sâng!”
3 Mas Davi respondeu: — O seu pai sabe muito bem o quanto você gosta de mim. Por isso, resolveu não deixar que você fique sabendo dos planos dele, para você não sofrer muito. Eu juro pela sua vida e pela vida de Deus, o
4 Yô-nathan pai: “Ntrớu mới yoc, cứq táq aki.”
4 — O que você quer que eu faça? — perguntou Jônatas.
5 Chơ Davĩt ta‑ỡi Yô-nathan neq: “Tangái parnỡ la tangái táq rit cha bũi Casâi Loŏh Tamái, cớp puo ễq cứq cha parnơi cớp án. Khân mới hữm o, ki cứq pỡq tooq tâng ruang toau toâq tabữ tangái pra.
5 Davi respondeu: — Amanhã é a
6 Khân mpoaq mới nhêng mŏ tỡ bữn hữm cứq tâng ntốq ki, sễq mới atỡng neq: ‘Davĩt sễq tễ cứq chu pỡ dống án tâng vil Bet-lahem, yuaq khoiq toâq tangái dống sũ án chiau sang crơng tâng plỡ cumo.’
6 Se o seu pai notar que eu não estou à mesa, diga que eu pedi a você para me deixar ir com urgência a Belém, pois está na época de toda a minha família oferecer lá o sacrifício anual.
7 Khân án tỡ bữn pai ntrớu, cứq bữn ien khễ. Ma khân án nhôp, mới têq dáng raloaih án noâng chanchớm ễ táq cứq.
7 Se ele disser: “Está bem”, eu estarei salvo. Mas, se ele ficar com raiva, então você ficará sabendo que ele está com más intenções.
8 Ngkíq, sễq mới táq ariang cứq sễq sanua. Cớp yống pacái máh parnai mới khoiq parkhán cớp cứq. Ma khân cứq táq lôih ntrớu, cứq sễq mới toâp cachĩt cứq. Chỗi yỗn mpoaq mới cachĩt cứq.”
8 Peço que você me faça este favor e cumpra assim a promessa sagrada que me fez. Porém, se eu sou culpado, mate-me você mesmo! Por que deixar o seu pai fazer isso?
9 Yô-nathan ta‑ỡi án: “Cứq sễq mới chỗi chanchớm ngkíq! Khân cứq dáng raloaih mpoaq cứq ễ cachĩt mới, lứq samoât cứq atỡng yỗn mới dáng.”
9 — Nem pense numa coisa dessas! — respondeu Jônatas. — Se eu soubesse que o meu pai estava mesmo resolvido a acabar com você, acha que eu não o avisaria?
10 Chơ Davĩt blớh neq: “Khân mpoaq mới ta‑ỡi na mứt pahỡm nsóq, noau ễn toâq atỡng yỗn cứq dáng?”
10 Então Davi perguntou: — E, se o seu pai responder com raiva, quem vai me avisar?
11 Yô-nathan ta‑ỡi: “Chơ! Sanua hái loŏh chu ruang voai.”
11 Jônatas respondeu: — Venha comigo, vamos até o campo. Eles foram,
12 Chơ Yô-nathan atỡng Davĩt neq: “Sễq Yiang Sursĩ, la Ncháu tỗp I-sarel, hữm cớp dáng tê tễ ranáq hái bar náq. Tâng tangái parnỡ tỡ la tangái pra, sám máh sanua nâi sĩa, cứq ễ tơm pahỡm mpoaq cứq. Khân án tỡ bữn nhôp mới, cứq ễ toâq atỡng loah mới.
12 e Jônatas disse a Davi: — Que o
13 Ma khân án noâng ễ táq mới, sễq Yiang Sursĩ yỗn cứq roap tôt toau cuchĩt khân cứq tỡ bữn toâq atỡng yỗn mới dáng. Chơ mới cóq dễq yỗn vớt. Cứq sễq Yiang Sursĩ ỡt cớp mới machớng án khoiq ỡt cớp mpoaq cứq.
13 Mas, se ele tiver a intenção de fazer alguma coisa contra você, que o Senhor Deus me mate se eu não enviar uma mensagem a você e não deixá-lo ir embora são e salvo! Que o Senhor esteja com você, assim como esteve com o meu pai!
14 Khân cứq noâng bữn tamoong, sễq mới yống níc máh ŏ́c hái khoiq parkhán dŏq yỗn tanoang tapứng lứq. Ma khân cứq cuchĩt,
14 E agora, se eu continuar vivo, cumpra a sua promessa sagrada e seja fiel a mim. Mas, se eu morrer,
15 sễq mới tanoang tapứng níc machớng ki tê chóq dống sũ cứq. Toâq tangái léq Yiang Sursĩ pupứt táh nheq cũai par‑ũal mới,
15 trate sempre a minha família com bondade. E, quando o Senhor destruir completamente todos os nossos inimigos,
16 sễq yỗn máh santoiq hái parkhán nâi noâng ỡt níc. Khân mới táq lôih tễ ŏ́c hái parkhán, sễq Yiang Sursĩ toâp yỗn mới roap tôt.”
16 que nós não quebremos a promessa que fizemos um ao outro. Se você a quebrar, Deus o castigará.
17 Muoi trỗ ễn, Yô-nathan sễq Davĩt parkhán nhơ ŏ́c án ayooq, yuaq án ayooq Davĩt máh án ayooq tỗ án bữm.
17 Novamente Jônatas fez um juramento de amizade a Davi, pois ele amava Davi como a si mesmo.
18 Chơ Yô-nathan atỡng Davĩt neq: “Tangái parnỡ la tangái táq rit cha bũi Casâi Loŏh Tamái. Khân mới payứh tễ ntốq ki, cỡt clống-clễng.
18 E disse a Davi: — Amanhã é a Festa da Lua Nova, e, se você não estiver lá, a sua falta será notada.
19 Khân tangái pra la tỡ bữn hữm sĩa mới, ki cỡt clống-clễng lứq ễn. Ngkíq cóq mới pỡq tooq loah pỡ ntốq tiaq, ỡt yáng clĩ bốq tamáu ki.
19 Depois de amanhã a sua falta será notada ainda mais. Assim vá para o lugar onde você se escondeu da outra vez e fique atrás do monte de pedras que há ali.
20 Chơ cứq ễ pán saráh chu ntốq mới ỡt pái tong.
20 Então eu atirarei três flechas, como se o monte de pedras fosse um alvo.
21 Moâm ki cứq ễ ớn samiang póng táq ranáq cứq pỡq tỗiq saráh. Khân cứq pai chóq án neq: ‘Nhêng ki! Saráh ỡt coah nâi; mới pỡq tỗiq ĩt!’, cóq mới loŏh tễ ntốq mới ỡt tooq. Cứq sễq thễ dũan samoât samơi lứq nhơ ramứh Yiang Sursĩ ca tamoong mantái níc, mới lứq bữn ien khễ.
21 Aí direi ao meu empregado para ir buscá-las. Se eu disser a ele: “Olhe, as flechas estão para cá de você, pegue-as” — isso quer dizer que tudo está bem, e você pode sair. Eu juro por Deus, o Senhor , que nesse caso você não estará em perigo.
22 Ma khân cứq pai neq: ‘Saráh satooh coah tíh,’ cóq mới dễq toâp, yuaq Yiang Sursĩ ễq mới dễq yơng.
22 Mas, se disser a ele: “As flechas estão mais para lá de você” — então fuja, pois o Senhor estará mandando que você vá.
23 Máh ŏ́c hái khoiq parkhán parnơi, lứq Yiang Sursĩ hữm cớp dáng tê.”
23 Quanto à promessa que fizemos um ao outro, o Senhor Deus nos ajudará a cumpri-la para sempre.
24 Ngkíq Davĩt pỡq tooq tâng ruang. Tâng tangái táq rit cha bũi Casâi Loŏh Tamái bữn puo Salơ toâq cha pêl bũi.
24 Então Davi se escondeu no campo. O rei Saul chegou para a Festa da Lua Nova
25 Án tacu bân ntốq án dốq tacu tớt cớp ratâng. Ap-nơ tacu coah Salơ, cớp Yô-nathan tacu yáng moat alới. Ma ntốq Davĩt tỡ bữn noau tacu.
25 e sentou-se para comer no lugar de costume, perto da parede. Abner sentou-se ao lado de Saul, e Jônatas, na sua frente. Mas o lugar de Davi ficou vazio.
26 Tâng tangái ki Salơ tỡ bữn pai ntrớu, yuaq án chanchớm neq: “Cŏh lơ Davĩt táq ranáq ntrớu yỗn cỡt tỡ bữn bráh puai rit; ngkíq án cóq táq rit sambráh voai.”
26 Naquele dia Saul não disse nada porque pensou: “Deve ter acontecido alguma coisa com ele, e de certo ele não passou pela cerimônia de purificação .”
27 Toâq poang tarưp vớt tangái cha bũi, cỡt tangái bar, ma tỡ bữn hữm sĩa Davĩt ỡt ntốq ki. Ngkíq puo Salơ blớh Yô-nathan con samiang án neq: “Nŏ́q con samiang Yê-sai tỡ bữn toâq rôm cha bũi tangái nâi, dếh tangái mahái hỡ?”
27 No dia seguinte, o segundo dia da Festa da Lua Nova, o lugar de Davi continuava desocupado. Aí Saul perguntou a Jônatas: — Por que Davi não veio comer nem ontem nem hoje?
28 Yô-nathan ta‑ỡi: “Án sễq tễ cứq ễ chu pỡ vil Bet-lahem.
28 Jônatas respondeu: — Ele me pediu licença para ir a Belém.
29 Án pai neq: ‘Cứq sễq chu, yuaq tâng dống sũ cứq dững crơng ễ chiau sang yỗn Yiang Sursĩ, cớp máh ai cứq patâp cứq chu. Khân mới ayooq táq cứq, sễq mới yỗn cứq chu sa‑óh tỗp ai cứq.’ Cỗ ngkíq Davĩt tỡ bữn toâq rôm cha bũi parnơi cớp mpoaq.”
29 Ele me disse: “Deixe-me ir a Belém porque a minha família está lá fazendo a festa do sacrifício, e o meu irmão mandou que eu também fosse. Se você é meu amigo, deixe que eu vá ver os meus parentes.” E Jônatas continuou: — É por isso que ele não está no seu lugar, à mesa.
30 Salơ nhôp Yô-nathan; mieiq án ngưr tháng, cớp án pai neq: “Mới la con saríh! Mbỡiq nâi cứq dáng mới pruam cớp con samiang Yê-sai. Ŏ́c nâi casiet lứq mới táq, dếh táq yỗn mpiq mới cỡt casiet tê.
30 Então Saul ficou muito zangado com Jônatas e disse: — Seu filho de uma mulher à toa! Agora eu sei que você passou para o lado de Davi, trazendo desonra para você e para a sua mãe!
31 Khân con samiang Yê-sai noâng bữn tamoong, mới tỡ têq chỗn cỡt puo cruang nâi. Pỡq! Mới pỡq chuaq án, cớp dững án pỡ nâi. Yuaq án cóq cuchĩt!”
31 Enquanto Davi for vivo, você não será rei deste país. Vá agora e traga-o aqui porque é preciso que ele morra!
32 Yô-nathan blớh mpoaq án: “Cỗ tian ntrớu án cóq cuchĩt? Án táq lôih ntrớu?”
32 — Por que é que ele deve morrer? — perguntou Jônatas. — O que foi que ele fez?
33 Ma bo ki toâp puo Salơ toal coih chóq Yô-nathan. Ngkíq, Yô-nathan dáng raloaih lứq mpoaq án ễ cachĩt Davĩt.
33 Então Saul atirou a sua lança contra Jônatas para matá-lo. E assim Jônatas compreendeu que o seu pai estava mesmo resolvido a matar Davi.
34 Yóiq toâp Yô-nathan yuor, cớp mứt án sâng cutâu lứq. Chơ án loŏh tễ cachơng sana, tỡ bữn cha ntrớu loâng tâng tangái bar cha bũi casâi tamái. Án roâi sarnớm, cớp sâng túh ngua lứq tễ ranáq mpoaq án ễ táq chóq Davĩt.
34 Jônatas levantou-se furioso da mesa e não comeu nada naquele dia, o segundo dia da Festa da Lua Nova. Ele estava muito sentido porque Saul tinha insultado Davi.
35 Toâq poang tarưp Yô-nathan loŏh ramóh Davĩt pỡ ruang, ariang alới khoiq partâp dŏq chơ. Án dững muoi noaq samiang póng pỡq nứng án.
35 Na manhã seguinte ele foi ao campo a fim de encontrar Davi, como tinham combinado. Levou consigo um rapazinho
36 Án atỡng samiang ki neq: “Mới pỡq tỗiq saráh cứq pán nơ!”
36 e disse: — Corra e vá buscar as flechas que eu atirar. O rapaz correu, e Jônatas atirou uma flecha que passou além dele.
37 Tữ samiang ki toâq pỡ ntốq saráh satooh, Yô-nathan atỡng án casang lứq neq: “Saráh ỡt yáng tíh!
37 Quando o rapaz chegou ao lugar onde a flecha tinha caído, Jônatas gritou: — A flecha caiu mais para lá de você!
38 Chỗi tayứng bân ntốq ki; pỡq chái!”
38 Não fique aí parado! Ande logo! O rapaz pegou as flechas e voltou para perto do seu patrão,
39 Ma án tỡ bữn dáng ntrớu loâng; ống Yô-nathan cớp Davĩt sâng dáng tễ ranáq ki.
39 não sabendo o que queria dizer tudo aquilo — somente Jônatas e Davi sabiam.
40 Chơ Yô-nathan yỗn saráh cớp tamĩang pỡ samiang ki, cớp ớn dững achu pỡ vil.
40 Aí Jônatas entregou as suas armas ao rapaz e mandou que as levasse de volta para a cidade.
41 Toâq vớt samiang ki pỡq, Davĩt loŏh tễ ntốq án ỡt tooq bân bốq tamáu. Án sacốh racớl cớp pũp crap cucốh Yô-nathan pái taláp. Davĩt cớp Yô-nathan rakĩau hũn hĩt cớp nhiam. Davĩt sâng ngua hỡn tễ Yô-nathan.
41 Depois que o rapaz foi embora, Davi saiu de trás do monte de pedras, jogou-se no chão e encostou o rosto na terra três vezes. Então eles se beijaram chorando. E a tristeza de Davi era maior do que a de Jônatas.
42 Yô-nathan pai neq: “Cứq sễq Yiang Sursĩ ỡt cớp mới. Yiang Sursĩ lứq chuai mới cớp cứq, dếh tŏ́ng toiq mới cớp tŏ́ng toiq cứq hỡ, cóq yống níc máh ŏ́c hái khoiq parkhán.”
42 Aí Jônatas disse a Davi: — Deus esteja com você! O Então Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.