1 Samuel 20
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARC
1 Moâm ki Davĩt dễq tễ ntốq Nayôt tâng vil Rama; chơ án pỡq ramóh Yô-nathan cớp blớh neq: “Cứq táq lôih ntrớu? Cứq táq ntrớu tỡ o chóq mpoaq mới, nŏ́q án yoc lứq cachĩt cứq?”
1 Então, fugiu Davi de Naiote, em Ramá, e veio, e disse perante Jônatas: Que fiz eu? Qual é o meu crime? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Yô-nathan ta‑ỡi: “Mới tỡ bữn cuchĩt mŏ! Mpoaq cứq dốq atỡng cứq dáng dũ ranáq án ễ táq. Tam ranáq toâr tỡ la cớt, án tỡ nai cutooq ranáq ntrớu tỡ yỗn cứq dáng. Ranáq ki lứq tỡ bữn cỡt mŏ!”
2 E ele lhe disse: Tal não seja; não morrerás. Eis que meu pai não faz coisa nenhuma grande, nem pequena, sem primeiro me dar parte; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não é assim.
3 Ma Davĩt ta‑ỡi loah: “Mpoaq mới dáng mới ayooq cứq sa‑ữi lứq. Án tỡ khớn atỡng yỗn mới dáng máh ranáq án ễ táq chóq cứq, yuaq án ngcŏh mới ngua cớp tỡ bữn bũi cớp án. Cứq sễq thễ dũan nhơ ramứh Yiang Sursĩ cớp choâng moat mới, cứq ỡt yơng tễ ŏ́c cuchĩt ống muoi caryau sâng!”
3 Então, Davi tornou a jurar e disse: Mui bem sabe teu pai que achei graça a teus olhos; pelo que disse: Não saiba isso Jônatas, para que se não magoe; e, na verdade, vive o Senhor , e vive a tua alma, que apenas há um passo entre mim e a morte.
4 Yô-nathan pai: “Ntrớu mới yoc, cứq táq aki.”
4 E disse Jônatas a Davi: O que disser a tua alma eu te farei.
5 Chơ Davĩt ta‑ỡi Yô-nathan neq: “Tangái parnỡ la tangái táq rit cha bũi Casâi Loŏh Tamái, cớp puo ễq cứq cha parnơi cớp án. Khân mới hữm o, ki cứq pỡq tooq tâng ruang toau toâq tabữ tangái pra.
5 Disse Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, em que costumo assentar-me com o rei para comer; deixa-me tu ir, porém, e esconder-me-ei no campo, até à terceira tarde.
6 Khân mpoaq mới nhêng mŏ tỡ bữn hữm cứq tâng ntốq ki, sễq mới atỡng neq: ‘Davĩt sễq tễ cứq chu pỡ dống án tâng vil Bet-lahem, yuaq khoiq toâq tangái dống sũ án chiau sang crơng tâng plỡ cumo.’
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a linhagem.
7 Khân án tỡ bữn pai ntrớu, cứq bữn ien khễ. Ma khân án nhôp, mới têq dáng raloaih án noâng chanchớm ễ táq cứq.
7 Se disser assim: Está bem! Então, teu servo tem paz. Porém, se muito se indignar, sabe que já está inteiramente determinado no mal.
8 Ngkíq, sễq mới táq ariang cứq sễq sanua. Cớp yống pacái máh parnai mới khoiq parkhán cớp cứq. Ma khân cứq táq lôih ntrớu, cứq sễq mới toâp cachĩt cứq. Chỗi yỗn mpoaq mới cachĩt cứq.”
8 Usa, pois, de misericórdia com o teu servo, porque fizeste a teu servo entrar contigo em aliança do Senhor ; se, porém, há em mim crime, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Yô-nathan ta‑ỡi án: “Cứq sễq mới chỗi chanchớm ngkíq! Khân cứq dáng raloaih mpoaq cứq ễ cachĩt mới, lứq samoât cứq atỡng yỗn mới dáng.”
9 Então, disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém, se dalguma maneira soubesse que já este mal está inteiramente determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to descobriria eu?
10 Chơ Davĩt blớh neq: “Khân mpoaq mới ta‑ỡi na mứt pahỡm nsóq, noau ễn toâq atỡng yỗn cứq dáng?”
10 E disse Davi a Jônatas: Quem tal me fará saber, se, por acaso, teu pai te responder asperamente?
11 Yô-nathan ta‑ỡi: “Chơ! Sanua hái loŏh chu ruang voai.”
11 Então, disse Jônatas a Davi: Vem, e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Chơ Yô-nathan atỡng Davĩt neq: “Sễq Yiang Sursĩ, la Ncháu tỗp I-sarel, hữm cớp dáng tê tễ ranáq hái bar náq. Tâng tangái parnỡ tỡ la tangái pra, sám máh sanua nâi sĩa, cứq ễ tơm pahỡm mpoaq cứq. Khân án tỡ bữn nhôp mới, cứq ễ toâq atỡng loah mới.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor , Deus de Israel, seja testemunha. Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas ou depois de amanhã, e eis que houver coisa favorável para Davi, e eu, então, não enviar a ti e não to fizer saber,
13 Ma khân án noâng ễ táq mới, sễq Yiang Sursĩ yỗn cứq roap tôt toau cuchĩt khân cứq tỡ bữn toâq atỡng yỗn mới dáng. Chơ mới cóq dễq yỗn vớt. Cứq sễq Yiang Sursĩ ỡt cớp mới machớng án khoiq ỡt cớp mpoaq cứq.
13 o Senhor faça assim com Jônatas outro tanto; mas, se aprouver a meu pai fazer-te mal, também to farei saber e te deixarei partir, e irás em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 Khân cứq noâng bữn tamoong, sễq mới yống níc máh ŏ́c hái khoiq parkhán dŏq yỗn tanoang tapứng lứq. Ma khân cứq cuchĩt,
14 E, se eu, então, ainda viver, porventura, não usarás comigo da beneficência do Senhor , para que não morra?
15 sễq mới tanoang tapứng níc machớng ki tê chóq dống sũ cứq. Toâq tangái léq Yiang Sursĩ pupứt táh nheq cũai par‑ũal mới,
15 Nem tampouco cortarás da minha casa a tua beneficência eternamente; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 sễq yỗn máh santoiq hái parkhán nâi noâng ỡt níc. Khân mới táq lôih tễ ŏ́c hái parkhán, sễq Yiang Sursĩ toâp yỗn mới roap tôt.”
16 Assim, fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor o requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Muoi trỗ ễn, Yô-nathan sễq Davĩt parkhán nhơ ŏ́c án ayooq, yuaq án ayooq Davĩt máh án ayooq tỗ án bữm.
17 E Jônatas fez jurar a Davi de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Chơ Yô-nathan atỡng Davĩt neq: “Tangái parnỡ la tangái táq rit cha bũi Casâi Loŏh Tamái. Khân mới payứh tễ ntốq ki, cỡt clống-clễng.
18 E disse-lhe Jônatas: Amanhã é a lua nova, e não te acharão no teu lugar, pois o teu assento se achará vazio.
19 Khân tangái pra la tỡ bữn hữm sĩa mới, ki cỡt clống-clễng lứq ễn. Ngkíq cóq mới pỡq tooq loah pỡ ntốq tiaq, ỡt yáng clĩ bốq tamáu ki.
19 E, ausentando-te tu três dias, desce apressadamente e vai àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio; e fica-te junto à pedra de Ezel.
20 Chơ cứq ễ pán saráh chu ntốq mới ỡt pái tong.
20 E eu atirarei três flechas para aquela banda, como se atirara ao alvo.
21 Moâm ki cứq ễ ớn samiang póng táq ranáq cứq pỡq tỗiq saráh. Khân cứq pai chóq án neq: ‘Nhêng ki! Saráh ỡt coah nâi; mới pỡq tỗiq ĩt!’, cóq mới loŏh tễ ntốq mới ỡt tooq. Cứq sễq thễ dũan samoât samơi lứq nhơ ramứh Yiang Sursĩ ca tamoong mantái níc, mới lứq bữn ien khễ.
21 E eis que mandarei o moço, dizendo: Anda, busca as flechas; se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti, toma-o contigo; vem, porque há paz para ti, e não há nada, vive o Senhor .
22 Ma khân cứq pai neq: ‘Saráh satooh coah tíh,’ cóq mới dễq toâp, yuaq Yiang Sursĩ ễq mới dễq yơng.
22 Porém, se disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti. Vai-te embora, porque o Senhor te deixa ir.
23 Máh ŏ́c hái khoiq parkhán parnơi, lứq Yiang Sursĩ hữm cớp dáng tê.”
23 E, quanto ao negócio de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti, eternamente.
24 Ngkíq Davĩt pỡq tooq tâng ruang. Tâng tangái táq rit cha bũi Casâi Loŏh Tamái bữn puo Salơ toâq cha pêl bũi.
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, assentou-se o rei para comer pão.
25 Án tacu bân ntốq án dốq tacu tớt cớp ratâng. Ap-nơ tacu coah Salơ, cớp Yô-nathan tacu yáng moat alới. Ma ntốq Davĩt tỡ bữn noau tacu.
25 E, assentando-se o rei no seu assento, como as outras vezes, no lugar junto à parede, Jônatas se levantou, e assentou-se Abner ao lado de Saul; e o lugar de Davi apareceu vazio.
26 Tâng tangái ki Salơ tỡ bữn pai ntrớu, yuaq án chanchớm neq: “Cŏh lơ Davĩt táq ranáq ntrớu yỗn cỡt tỡ bữn bráh puai rit; ngkíq án cóq táq rit sambráh voai.”
26 Porém, naquele dia, não disse Saul nada, porque dizia: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; certamente, não está limpo.
27 Toâq poang tarưp vớt tangái cha bũi, cỡt tangái bar, ma tỡ bữn hữm sĩa Davĩt ỡt ntốq ki. Ngkíq puo Salơ blớh Yô-nathan con samiang án neq: “Nŏ́q con samiang Yê-sai tỡ bữn toâq rôm cha bũi tangái nâi, dếh tangái mahái hỡ?”
27 Sucedeu também ao outro dia, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi apareceu vazio; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé, nem ontem nem hoje, a comer pão?
28 Yô-nathan ta‑ỡi: “Án sễq tễ cứq ễ chu pỡ vil Bet-lahem.
28 E respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu encarecidamente que o deixasse ir a Belém,
29 Án pai neq: ‘Cứq sễq chu, yuaq tâng dống sũ cứq dững crơng ễ chiau sang yỗn Yiang Sursĩ, cớp máh ai cứq patâp cứq chu. Khân mới ayooq táq cứq, sễq mới yỗn cứq chu sa‑óh tỗp ai cứq.’ Cỗ ngkíq Davĩt tỡ bữn toâq rôm cha bũi parnơi cớp mpoaq.”
29 dizendo: Peço- te que me deixes ir, porquanto a nossa linhagem tem um sacrifício na cidade, e meu irmão mesmo me mandou ir. Se, pois, agora tenho achado graça a teus olhos, peço- te que me deixes partir, para que veja meus irmãos. Por isso, não veio à mesa do rei.
30 Salơ nhôp Yô-nathan; mieiq án ngưr tháng, cớp án pai neq: “Mới la con saríh! Mbỡiq nâi cứq dáng mới pruam cớp con samiang Yê-sai. Ŏ́c nâi casiet lứq mới táq, dếh táq yỗn mpiq mới cỡt casiet tê.
30 Então, se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho da perversa em rebeldia; não sei eu que tens elegido o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha da nudez de tua mãe?
31 Khân con samiang Yê-sai noâng bữn tamoong, mới tỡ têq chỗn cỡt puo cruang nâi. Pỡq! Mới pỡq chuaq án, cớp dững án pỡ nâi. Yuaq án cóq cuchĩt!”
31 Porque todos os dias que o filho de Jessé viver sobre a terra nem tu serás firme, nem o teu reino; pelo que envia e traze-mo nesta hora, porque é digno de morte.
32 Yô-nathan blớh mpoaq án: “Cỗ tian ntrớu án cóq cuchĩt? Án táq lôih ntrớu?”
32 Então, respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de ele morrer? Que tem feito?
33 Ma bo ki toâp puo Salơ toal coih chóq Yô-nathan. Ngkíq, Yô-nathan dáng raloaih lứq mpoaq án ễ cachĩt Davĩt.
33 Então, Saul atirou-lhe com a lança, para o ferir; assim, entendeu Jônatas que já seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Yóiq toâp Yô-nathan yuor, cớp mứt án sâng cutâu lứq. Chơ án loŏh tễ cachơng sana, tỡ bữn cha ntrớu loâng tâng tangái bar cha bũi casâi tamái. Án roâi sarnớm, cớp sâng túh ngua lứq tễ ranáq mpoaq án ễ táq chóq Davĩt.
34 Pelo que Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa e, no segundo dia da lua nova, não comeu pão; porque se magoava por causa de Davi, pois seu pai o tinha maltratado.
35 Toâq poang tarưp Yô-nathan loŏh ramóh Davĩt pỡ ruang, ariang alới khoiq partâp dŏq chơ. Án dững muoi noaq samiang póng pỡq nứng án.
35 E aconteceu, pela manhã, que Jônatas saiu ao campo, ao tempo que tinha ajustado com Davi, e um moço pequeno com ele.
36 Án atỡng samiang ki neq: “Mới pỡq tỗiq saráh cứq pán nơ!”
36 Então, disse ao seu moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço, e ele atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Tữ samiang ki toâq pỡ ntốq saráh satooh, Yô-nathan atỡng án casang lứq neq: “Saráh ỡt yáng tíh!
37 E, chegando o moço ao lugar da flecha que Jônatas tinha atirado, gritou Jônatas atrás do moço e disse: Não está, porventura, a flecha mais para lá de ti?
38 Chỗi tayứng bân ntốq ki; pỡq chái!”
38 E tornou Jônatas a gritar atrás do moço: Apressa-te, avia-te, não te demores. E o moço de Jônatas apanhou as flechas e veio a seu senhor.
39 Ma án tỡ bữn dáng ntrớu loâng; ống Yô-nathan cớp Davĩt sâng dáng tễ ranáq ki.
39 E o moço não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste negócio.
40 Chơ Yô-nathan yỗn saráh cớp tamĩang pỡ samiang ki, cớp ớn dững achu pỡ vil.
40 Então, Jônatas deu as suas armas ao moço que trazia e disse-lhe: Anda e leva-as à cidade.
41 Toâq vớt samiang ki pỡq, Davĩt loŏh tễ ntốq án ỡt tooq bân bốq tamáu. Án sacốh racớl cớp pũp crap cucốh Yô-nathan pái taláp. Davĩt cớp Yô-nathan rakĩau hũn hĩt cớp nhiam. Davĩt sâng ngua hỡn tễ Yô-nathan.
41 E, indo-se o moço, levantou-se Davi da banda do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro e choraram juntos, até que Davi chorou muito mais.
42 Yô-nathan pai neq: “Cứq sễq Yiang Sursĩ ỡt cớp mới. Yiang Sursĩ lứq chuai mới cớp cứq, dếh tŏ́ng toiq mới cớp tŏ́ng toiq cứq hỡ, cóq yống níc máh ŏ́c hái khoiq parkhán.”
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz, porque nós temos jurado ambos em nome do Senhor , dizendo: O Senhor seja perpetuamente entre mim e ti e entre minha semente e a tua semente.
43 — ausente —
43 Então, se levantou Davi e se foi; e Jônatas entrou na cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.