Lucas 15
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ACF
1 Uyaba-búalen ni bugagu bugo ujail uhajen me, nihi gulof Yésu bi euttenol.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ñer Eᵽárisie yay ni úᵽajula gúboñ Aláemit bugagu n’gúmeñ Yésu guoh : « Aíne ahume nah’aalen utilaaw wári iki nah’atiñor ni bugo. »
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ñer Yésu naŋar búnogor baube naagil :
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 « An ni buru abaj me ubbarum wono ekeme min ganur ni wo gullim, leti ᵽan ahat to n’ulah waw wawu ᵽoowo, min ak’aliᵽul ganur gagu gallim me ak’ajugul go ? Akoña ajuge gabbarumol gallimen me|src="bk00005c.tif" size="span" copy="Louise Bass & Horace Knowles" ref="Lík 15.4"
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Ban no najae go me ejuh, ᵽan súmol nateb go akan n’ubandol.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ñer no najae me eĉigul súndool, ᵽan ávogul gupalol ni uĉindorol min aagil : “Júsumaet mimanur n’ínje, mata nijuge gabbarumom gallimen me.”
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Mo may, ínje ilobul yo, ésumay yay yaa n’émit ᵽan efaŋ gájalo atila anur o bábahener bakanerol, faŋ yala bugan gono úvi gubbagir ni gaat ni gubbagir (99) gaĉole garorenut ébahen bakaneril. »
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 « Ti may anaare o babajer sifaraku sono guñen, mbiban yanur nellim, leti ᵽan asaen ejaŋa navu yaŋ yay, min abajenbaj naliᵽ efaraku yay iki ajuh yo ?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Ban no najae yo me ejuh, ᵽan ávogul gupalol ni uĉindorol min aagil : “Júsumaet mimanur n’ínje, mata nijuge efarakuom yallimen me.”
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Mo may, ínje ilobul yo, emalaka Aláemit ᵽan gúsumaet mala atila anur o bábahener bakanerol. »
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yésu natajen aagil : « Baje ánaine abaje úᵽur gúuba.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Apuma naah ᵽayol : “Ᵽaᵽa, usenom butumom ni faĉaw ni fubaj fafu fo nujaóli me ehat.” Min ᵽayma agaboril fo.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Ᵽúrto gunah guman, áᵽur ahu apuma nannomen fubajol ᵽe min akay mbal ésuh ece ráli. No naĉih bo me, nanamo búᵽoĉet min atiñ fubajol ᵽe.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 No natiñ fo me aban, bieb bámah m’búloul dó n’ésuh yay, ban ñer abbañut abaj wo najae me fitiñ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Najow ak’ahamago yaŋ ace áine ala ró n’ésuh yay min áine ahu nah’aboñol gakoñ suhumbaol.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Añil ahumu biinumol m’bíni ni mitiñ suhumba sasu, bare mati baj an abembol.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Ñer naᵽinor aah : “Uroka ᵽayom ubugi bo maa ni’gutiñ gupoñ iki guŋañen ; ínje o níkail íni tale nihi bieb bumuh.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ᵽan iot mbaa yaŋ ᵽayom ; iĉih me, niogol : ‹ Ᵽaᵽa, nitile n’Aláemit ni ᵽoᵽ ni aw.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Iᵽilout min ubbañ ujogom ti añil úiya. Ujogom ti ñer níh’íni me arokai ace ! ›”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Min ñer ailo ake búot mbaa yaŋ ᵽayol. O baroŋer n’érali yaŋil, ᵽayol naŋandenol, ban enilol nerumol faŋ. Náteil iki guemor, nálloŋol aban nacolol.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Aᵽúr ahu naagol : “Ᵽaᵽa, nitile n’Aláemit ni aw. Ibbañut iᵽilo min ujogom ti añil úiya.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Bare ᵽayma naah urokaaw : “Jíŋarul ni majase gájuo gagu gafaŋ me jáari jikanol, jikanol ᵽoᵽ eĉela ni gañen ni udala ni guot.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Jújogul jíjin jaju jafaŋ me bali jumuh min ukanaol gaggan gámah,
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 mata áᵽurom ume naĉelenĉet, mbiban nábbañul áni m’buroŋ, nallimenlim bare nibbañe iraŋenol.” Min ñer gunamo ekan gaggan n’ésumay ró.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Ni tinah tautu, afamma o bároŋerul m’burok n’ulah waw. No naotulo me ák’áloful yaŋil, naun min fóñe mee ni boge mee.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Návogul ace n’urokaaw min arorenol wa ubaje ni yaŋ yay.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Aroka ahu naagol : “Atii nabbañulobbañ, ban naĉigul ni gásumay, yo eĉil me ᵽai namuh jíjin jaju jali me min akanol gaggan.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ñer afamma ahu fiiñol ni fitiñ nalat enogen ni yaŋ yay. Ᵽayol náᵽurul akelol esafor tima nanogen.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Bare afamma ahu naah ᵽayol : “Uutten, baje símit sammemmeŋ ínje n’eroki ti amigel, ímusut ilat ekan hani gúboñ ganur gúiya. Ban úmusut usenom mele jijamen jafulut me min ísil súm itiñ ni gupalom.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Bare no áᵽuri umua abbanno me, aŋar me fubaji ᵽe ak’abelen ni sujobu, nufaen umugol jíjin jaju jali me.”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ᵽayol naagol : “Añúm, aw umu tale nánonan n’ínje, ban waf waw úmbam ᵽe, úiya uom may.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Bare ᵽiloᵽilo min ukanal gaggan ban núsumaetal, mata atii umu naĉelenĉet, mbiban nábbañul áni m’buroŋ, nallimene bare najugi.” »
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.