João 4
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs NTLH
1 Eᵽárisie yay guune búoh Yésu nabajebaj ulagora iki faŋ Saaŋ Batis, ban nábatiseeilbatise.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 (Ban ni maagen mamu, let Yésu faŋaol náh’ábatise, bare til ulagorol.)
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 No Yésu aun me dáuru, náᵽur mof mamu maa Yúde ajow mbaa Gálile.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Ban balama aĉih bo Gálile, naate amundum asat mof mamu mo guvoge me Samari.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Najow ak’aĉih ñer n’ésuh yay yo guvoge me Siĉar, dó Samari, lof galah gagu go Sakob asen me áᵽurol Susef.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Eháᵽa yay yaa Sakob dó yom. Yésu nemme bújaor babu bukanolkan nayoh, nak’anamo galam éhaᵽa yay. Maageima ñer tufunah.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 — ausente —
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Aare ahu naagol : « Bu aw aamme Asúif újue urorenom marem, ínje an ala Samari ? » (Nalob mee mata Esúif yay gubajut garobo gánogan ni bugaa Samari.)
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Yésu naagol : « Uffasen me gáji Aláemit, ni ᵽoᵽ an ahu aagei me újiol mal arem, aw ᵽan úcinenol bi marem, ban ᵽan aseneni mal maa buroŋ. »
10 Então Jesus disse:
11 Naagol : « Alínom, uogenut wáfowaf waa gáij, ban éhaᵽa yay ésikisiki. Ñer bay ᵽan úŋarul mal maumu maa buroŋ ?
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Nufafaŋ ᵽiaŋ ᵽayóli afan Sakob, asenóli me éhaᵽa yauye, ban aĉila faŋaol, guñolol ni sukoreol gurem dó ? »
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Yésu naagol : « Anóan areme mal maumu, marem ᵽan mubbañ mujogol ;
13 Então Jesus disse:
14 bare an ajae me erem mal mamu mo ínje ijae me esenol, mati marem múmus mubbañ mujogol : mal mamu mo nijaol me esen ᵽan múbaho n’aĉila ébula mal dó buroŋ bábaerit bujae éᵽurul. »
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Ñer aare ahu naagol : « Alínom, usenom mal maumu, tima marem jambi mubbañ mujogom, mamu mat’ibbañ íkail tale gáij. »
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Naagol : « Ujow, úk’úvogul áini, uban núbbañul bi tale. »
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Aare ahu naagol : « Ibajut ánaine. » Ñer Yésu naagol : « Nulobe jon min uoh me ubajut ánaine :
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 wáine gono futoh nubajene, ban áine ahu o jurobo me maer alet áini. Maagen nulobe. »
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Ñer aare ahu naagol : « Alínom, nijuge búoh aw aboñer nom.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Sipayóli gufan ni firijaŋ faufe gumigelete Aláemit ; bare buru Esúif yay juoge tiñ talu to Aláemit aat me amigeleti, utu Yérusalem. »
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Yésu naagol : « Uínen firimom : tinah talu utu n’éjoul, no mati níme ter ni firijaŋ faufe, ter Yérusalem jijae emigelet Ᵽaaya Aláemit.
21 Jesus disse:
22 Buru bugaa Samari jimigeletemigelet Aláemit m’baffasutol ; bare wóli Esúif yay jimigeleteolmigelet ban jiffasol, mata aᵽagena ahu ni Esúif yay náᵽullo.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Bare tinah talu utu n’éjoul, ban to tuomme ute to nuomal maa ni to, no umigeletaaw bugaa maagen gujae me emigelet Ᵽaaya ni garamben dó gaa Biinumol ni ᵽoᵽ ni maagen : umigeleta ti bugaubugi Ᵽaaya aliᵽe mee.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Aláemit Biinum nam, ban gamigeleteol me guote gumigeletol ni garamben dó gaa Biinumol ni ᵽoᵽ ni maagen. »
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Aare ahu naagol : « Niffase búoh An ahu o Aláemit aĉob me, o guvoge me Kirista, ᵽan ájoul. No najae me éjoul, ᵽan áᵽajuloli dáuru ᵽe. »
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Yésu naagol : « Injé iomme aĉila, ínje alobe maa n’aw. »
26 Então Jesus afirmou:
27 No ñer ulagora Yésu n’guĉigul, ban n’gujahali min aamme n’galolobor n’anaare. Bare ánoan ni bugo akañenut arorenol wa naŋese n’aare ahu, ter wa uĉile náni n’elob ni o.
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Aare ahu ñer nahato jifinol min ajow bi n’ésuh yay ak’aah bugala yo :
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 « Jújoul ᵽaa jujugom áine ahume alobom maa wo nikan me ᵽe ! Let ᵽiaŋ aĉila aamme Kirista ahu ? »
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Ñer n’gúᵽurul n’ésuh yay gújoul bi etoh Yésu to naamme.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Ni tinah tautu, ulagora Yésu n’gulaol guogol : « Afanóli, utiñ. »
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Bare o naagil : « Nibaje bi fitiñ mitiñ mo buru jiffasut. »
32 Jesus respondeu:
33 Ñer ulagorol nihi guogoro : « Babaj ᵽiaŋ ace aŋallol waf waa fitiñ ? »
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Naagil : « Mitiñ mamu múmbam mo muomme ekan wo aboñulom me amaŋ me, ni efaben mamu burokol bo nahat me ni gañen gúmbam.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 Leti nihi juoh : “Tale gueñ gubbagir min eᵽit eĉigul” ? Bare ínje niegul : Juluj joon ulah waw ; emano yay eale, enah eᵽit bare !
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 An ahu aamme n’eᵽit galagol nafaene ayab bacamol, ban ᵽoᵽ umu n’eomen bahager bi ni buroŋ bábaerit, mamu aaña ahu ni aᵽila ahu ᵽan gúsumaet ni manur.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Firim faufe faa maagen fom : Ahu ᵽan aañ, ahuo naᵽit.
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Niboñulboñ eᵽit ni galah dó jurokut ; guce gurok ró, mbiban buru n’jitiñ ejenil. »
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Bugaa Samari gammeŋe gaĉin dó me n’ésuh yauyu n’gúinen ni Yésu mala firim fo aare ahu alobe aah : « Nalobom wo nikan me ᵽe. »
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Yo eĉil me no bugaa Samari gujoulo me bi to ni Yésu, n’gulaol anamo to ni bugo ; min ñer akan to gunah gúuba.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Gáinen me n’gufaŋ ñer n’gummeŋe mala wo aĉila faŋaol Yésu alobe me,
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 ban nihi guoh aare ahu : « Maer ñer let bagitener babu bíya bare biĉileóli n’jíinen, bare mala min wóli faŋaóli juuttenol me. Jiffase búoh maagen mamu aĉila aamme aᵽagena ahu ala mof. »
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 No gunah gagu gaamme gúuba gúgat me, Yésu náᵽur to ajow mbaa mof mamu maa Gálile.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 O faŋaol nagitengiten gaa búoh aboñer ndi gúkanumol ni mof mamu dó nabugi me.
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 No naĉih me Gálile, bugala ró n’gualenol wári mata bugo may ni gaggan gagu gaa Paak bo Yérusalem gukaene, ban gujujuh wo nakan bo me ᵽe.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Ñer Yésu nabbañ bi n’ésuh yay yo guvoge me Kana dó ni mof mamu maa Gálile, bo námus me ábahen mal bíñu. Ni baj bo an ámah aroke bi n’ávi ahu áᵽullo n’ésuh yay yaa Kaᵽerinaum o áᵽurol ásote.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 No naun me búoh Yésu náᵽullo Yúde bi Gálile, najow ak’atogol nalaol aboket ajow ak’asen gahoy áᵽurol ásomut me butum eĉet.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Yésu naagol : « Buru til, jujugut me waf wajureruti, mati júmus jíinen ? »
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Aíne ahu naagol : « Afanom, újoul balama añolom aĉet. »
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Ñer Yésu naagol : « Ujow, añoli ᵽan aroŋ. » Aíne ahu náinen firim Yésu min ñer akay.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 O n’ebbañ yay, naemor ni urokaol n’guogol añolol nahoe.
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Narorenil tinah tay añolol áhoyum mee ; n’guogol : « Figen, tinah bajuer étigo, no bújusa babu búᵽure ni o. »
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Ñer áine ahu nátallo búoh tinah tautu faŋ Yésu aagol me áᵽurol narondoŋ. Ban náinen ni o, aĉila ni bugaa yaŋol ᵽooil.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Waf wauwu wo uomme ñer bigitenum Yésu búutten bo nakan me búsol ebbañulol Yúde bi Gálile.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.